środa, 24 lipca 2013

60. Pierwszy dzień w nowej szkole

*Vicky*

Przeraźliwy dźwięk  budzika oznajmia mi, że już pora wstawać, więc jak najszybciej go wyłączam. Pierwszy dzień w nowej szkole, czy to w ogóle ma jakiś sens? Odruchowo przekręcam się na drugą stronę łóżka, aby obudzić Niallera, ale go tam nie ma. Uderzam się z otwartej dłoni w czoło. Głuptas ze mnie, przecież wyjechał na tydzień do Los Angeles. Bardzo, bardzo długi tydzień. Wzdycham na podsumowanie swojego ciężkiego życia i niechętnie zaczynam się zbierać do szkoły. Rozpoczynam od kojącego prysznicu. W czasie gdy gorące natryski maltretują moją skórę, zastanawiam się jak to będzie. Nowa szkoła, nowi znajomi, czyste konto i żadnej Angeliny, ta myśl znacznie poprawia mi humor.

Zakręcam kurki i wychodzę spod prysznica. Opatulam swoje ciało puszystym ręcznikiem po czym przecieram dłonią mlecznobiałą taflę lustra, by móc znowu ujrzeć swą twarz w odbiciu. Wsmarowuję w ciało grubą warstwę poziomkowego balsamu i ubieram przygotowane wcześniej ubrania. Rezygnuję z mocnego makijażu na rzecz delikatnie tuszowanych rzęs i kilku korekt fluidem.
Zbiegam pospiesznie do kuchni, bo nagle zrobiło się jakoś strasznie mało czasu. Śniadanie kupię sobie w drodze do szkoły, łapię torbę, którą wczoraj starannie spakowałam sprawdzając kilkukrotnie czy na pewno wszystko mam i wychodzę z domu.
Na podjeździe czeka mnie nie miła (według Nialla) niespodzianka. Kilka metrów przede mną stoi zaparkowany czarny kabriolet, marki BMW, o którego nonszalancko opiera się Patrick w czarnych ray-banach. Mimowolnie na ten widok moje usta rozciągają się w szerokim uśmiechu, jednak po chwili przypominam sobie co obiecałam Niallowi i szybko się opanowuję.
- Mógłbyś przestawić swój samochód? Zastawiasz mi wyjazd z garażu... - tłumaczę, starając unikać się jego wzroku.
- Mógłbym, ale dopiero gdy do niego wsiądziesz i dasz się zawieść do szkoły, a nawiasem mówiąc gdzie jakieś "Dzień dobry, miło cię widzieć?" - pyta z figlarnym uśmiechem, po czym bez najmniejszego ostrzeżenia składa pocałunek na moim policzku. Odruchowo cofam się o krok. Chłopak marszczy brwi na ten widok. - Coś się stało?
- Nie nic, tylko wolałabym żebyś tak się nie zachowywał i na prawdę zależy mi, żebym sama pojechała do szkoły - mówię wręcz błagalnie. Czy  to tak trudno zrozumieć?
- Co się dzieje? Niall zabronił ci się ze mną spotykać? - w odpowiedzi tylko spuszczam wzrok i zagryzam wargę. - Tak myślałem. Daj spokój, jego tu nie ma, nikt mu nie powie, że dałaś się zawieść, a nawet jeśli to zrzuć wszystko na mnie. Powiedz, że zastawiłem wyjazd i ci zagroziłem, że jeżeli ze mną nie pojedziesz to możesz zostać w domu, bo ja nie odblokuję wyjazdu z garażu. A po za tym chyba jesteś mi coś winna, za załatwienie szkoły... - dodaje po czym z niewinnym uśmiechem otwiera drzwi po stronie pasażera. - To jak będzie?
Waham się jeszcze przez chwilę. Z jednej strony bardzo chcę z nim jechać, czuję, że ten chłopak skrywa w sobie jakąś tajemnicę, a ja chcę ją odkryć, jednak z drugiej strony sumienie podpowiada, że to zły pomysł. Jeżeli wsiądę do tego samochodu to złamię obietnicę daną Niallowi, a tego bardzo bym nie chciała.
- Pospiesz się bo zaraz spóźnisz się na pierwszą lekcję, a myślę, że tego byś nie chciała, zwłaszcza w pierwszym dniu - mruczy z rozbawieniem Patrick, co ostatecznie wpływa na moją decyzję.
Pokonuję te kilka metrów szybkim krokiem i nawet na niego nie spojrzawszy wsiadam do pojazdu. Brunet z cichym śmiechem zamyka moje drzwi i wsuwa się na swoje siedzenie. Odjeżdżamy spod domu z piskiem opon, a ja nawet nie oglądam się za siebie, wiedząc, że prędzej czy później dopadną mnie wyrzuty sumienia.

- O której kończysz lekcje? Przyjadę po ciebie, żebyś miała czym wrócić - tłumaczy z szelmowskim uśmiechem, na co moje kąciki mimowolnie kierują się ku górze.

- Gdybyś raczył przestawić swój wóz z mojego podjazdu, nie musiałbyś mnie nawet zawozić - odpowiadam konspiracyjnym szeptem, uprzednio uważnie się rozejrzawszy po parkingu czy aby nikt nas nie podsłuchuje. Patrick wybucha wesołym śmiechem, a ja rzucam mu gniewne spojrzenie.
- To jak powiesz mi, czy mam czekać tu cały dzień, aż skończysz zajęcia? - pyta ponaglająco.
- Sześć, ale naprawdę nie musisz po mnie przyjeżdżać... - mówię opierając się o drzwi samochodu.
- To do zobaczenia o 13:20, bądź grzeczna, bo ja w pierwszym dniu nie mam zamiaru odbierać cię od dyrektora - woła ze śmiechem po czym odjeżdża z piskiem opon. Czy on nie potrafi inaczej prowadzić? W tym momencie osiemdziesiąt procent obecnych na parkingu mierzy mnie uważnym spojrzeniem. Biorę głęboki wdech i z niepewnym uśmiechem zmierzam w stronę sekretariatu, gdzie czeka na mnie cały zestaw nowiutkich podręczników.

Dwie pierwsze lekcje mijają bezproblemowo. Nauczyciele nie każą mi się przedstawiać przed całą klasą, ani o sobie opowiadać, za co jestem im wręcz dozgonnie wdzięczna. Podpisują mi tylko listę, którą po lekcjach muszę zwrócić do sekretariatu, jako dowód, że nie opuściłam już w pierwszym dniu szkoły. Niestety na lekcji matematyki już mi tak dobrze nie idzie. Na wstępie zostaję wywołana do tablicy, a koleś maltretuje mnie pochodnymi. W tym momencie zgłosiłaby się Amy i uratowała moje biedny anty matematyczne życie, ale tu nikogo takiego nie ma. Muszę sobie radzić sama, w zamian czego już w pierwszym dniu siadam do ławki z wielką, czerwoną pałą.

- Jesteś słaba z matmy - dobiega mnie niepewny głos zza pleców w momencie gdy opuszczamy klasę. Odwracam się, a przed sobą dostrzegam drobną blondynkę, zagryzającą dolną wargę.
- Taak, to nigdy nie była moja mocna strona - odpowiadam wzruszając ramionami.
- Mogłabym ci pomóc jeżeli chcesz...
- Naprawdę?! Ojej, to byłoby ekstra z twojej strony. Victoria - dodaję z szerokim uśmiechem i wyciągam dłoń w jej stronę.
- Olivia - stwierdza z widoczną ulgą i potrząsa delikatnie moją ręką. - Mamy teraz porę na lunch, więc zaprowadzę cię na stołówkę, a potem wprowadzę w niepisany regulamin szkoły i najważniejsze informacje, których z pewnością nie podają nauczyciele, a powinni dla dobra nowych uczniów.
- To co powiedziałaś, brzmi trochę groźnie, ale dziękuję - mruczę, po czym zaczynamy się przedzierać przez masę ludzkich ciał, zmierzających w to samo miejsce co my.

Olivia jest jedną z tych osób, których nie da się nie lubić. Miła dla każdego, nie przeklina i próbuje pomóc, nawet jeśli nie potrafi. Fajnie mieć taką osobę w szkole, zwłaszcza wtedy gdy nikogo innego się nie zna. W tej chwili powinnam dziękować Bogu, że mi ją zesłał po lekcji matematyki, bo gdyby nie ona miałabym poważne problemy już w pierwszym dniu. Dowiedziałam się, czemu to właśnie mnie pan Nach wywołał do tablicy, mianowicie jeżeli ktoś na jego lekcji spogląda przez okno dłużej niż trzydzieści sekund, uznaje to za lekceważenie własnej osoby i wywołuje do tablicy, męcząc tak długo, aż postawi ocenę niedostateczną. Dostałam także inne cenne wskazówki. Gdzie powinnam siedzieć na stołówce i która część sali przypada odpowiedniej hierarchii szkolnej. To samo tyczy się korytarzy, placu przed szkołą i ławek w klasach, nie w każdym miejscu wolno mi usiąść, chyba, że chcę mieć problemy. Wskazała mi osoby, które są warte zaufania, a których powinnam unikać jak ognia, oraz te najważniejsze w szkole i najbardziej popularne. Jak dla mnie zbyt dużo informacji jak na jeden dzień, połowy zapominam zanim jeszcze kończy się lunch, a druga połowa wylatuje mi z głowy do końca lekcji. Porównujemy swoje plany lekcji i na szczęście większość zajęć mamy razem, więc resztę szczegółów dotyczących życia szkoły poznam w przysłowiowym praniu.


Po lekcjach wychodzimy razem na parking, mam cichą nadzieję, że Patrick zapomniał i nie przyjedzie, wtedy Olivia mogłaby mnie podrzucić do domu, może od razu zaprosiłabym ją na małą kawę w ramach wdzięczności. Jednak czarny kabriolet stoi na wprost drzwi wejściowych, a właściciel pojazdu nonszalancko opiera się o jego maskę, chyba właśnie doświadczam wrażenia déjà vu. Olivia na ten widok gwałtownie wciąga powietrze i się zatrzymuje. 

- Widzisz tego tam kolesia? - pyta wskazując głową w stronę mojego osobistego szofera.
- Patricka? Tak, a co z nim? 
- Znasz go? To najgorszy facet na świecie, nie powinnaś z nim dłużej utrzymywać znajomości, mówię poważnie zerwij z nim wszelkie kontakty. Będziesz miała problemy, nie tylko w szkole z dziewczynami, ponieważ złamał większości z nich serce, ale znacznie poważniejsze.
- O czym ty mówisz? Uspokój się, Patrick to dobry chłopak, chyba go z kimś pomyliłaś  - stwierdzam lekceważąco. 
- Takiego drania nie da się z nikim innym pomylić. Zerwij tą znajomość, zanim będzie za późno. Zanim skrzywdzi cię jak tysiące innych dziewczyn - w tym momencie podchodzi do nas ten "zły" brunet i całuje mój policzek.
- Jak pierwszy dzień w szkole? Widzę, że masz już koleżankę - mówi z wesołym uśmiechem spoglądając na Olivie.
- Tak, ma i nie pozwolę by stała jej się krzywda - odpowiada ze złością Olivia.
- Doprawdy? Ja także nie zamierzam na to pozwolić - mruczy z rozbawieniem Patrick. 
- Dziękuję, że pomogłaś mi dzisiaj i za wprowadzenie mnie w klimaty tej szkoły, bez ciebie bym sobie nie poradziła. To do jutra - zakańczam jak najszybciej rozmowę, zanim to skończy się źle. 
- Cześć i proszę, przemyśl to co ci powiedziałam przed chwilą, to najważniejsza wskazówka z całego dnia - szepce mi do ucha, gdy udaje, że całuje mój policzek na pożegnanie, po czym bez słowa pożegnania w stronę bruneta odchodzi do swojego samochodu.
- Dziwnych masz znajomych - stwierdza z rozbawieniem Patrick otwierając drzwi od strony pasażera.
- Ona nie jest dziwna, to ty masz na nich zły wpływ - burczę pod nosem niczym mała dziewczynka. Z ciekawością oglądam ludzi na parkingu i wtedy dostrzegam dziwną rzecz. Praktycznie wszystkie dziewczyny ze szkoły wpatrują się we mnie i jedno jest pewne, to wcale nie są przyjazne spojrzenia.


- Organizuję dzisiaj wieczorem małą imprezę dla znajomych, wpadniesz? - pyta Patrick, kilkanaście minut później pod moim domem.
- Wolałabym nie. Zbyt dużo wrażeń jak na jeden dzień, nowa szkoła i nowi znajomi, chciałabym mieć spokój - stwierdzam, starając się jakoś wywinąć, jednak on pozostaje nieugięty.
- Jeżeli się nie zjawisz to osobiście po ciebie przyjadę i zacznę krzyczeć, że masz wsiąść, chcesz tego? No nie daj się prosić, możesz przyjść trochę wcześniej to pomożesz mi wszystko przygotować, bo ja nigdy nie mam do tego głowy - brunet powoli zaczyna wyrzucać z siebie coraz większą ilość słów, a ja może tylko o tym, żeby mieć w tej chwili święty spokój.
- OKEJ! Przyjdę! - wołam z rezygnacją, za co zostaję obdarowana jednym z piękniejszych uśmiechów.
- Super, adres podeślę ci sms'em, to do zobaczenia - odpowiada widocznie zadowolony z siebie, po czym swoim zwyczajem odjeżdża z piskiem opon, a ja w końcu mogę wejść do domu.
Pierwsze co robię gdy przekraczam próg, to wyciągam telefon by móc porozmawiać z Niallem, ale odzywa się poczta głosowa, więc nagrywam mu, krótką wiadomość jak minął mój pierwszy dzień w szkole i jak bardzo za nim tęsknie, nie wspominam nawet słowem o tym, że widziałam się z Patrickiem, nie chce go denerwować.
Odrabiam lekcje, przygrzewam sobie obiad i dzwonię do Jamesa pochwalić się pałą z matmy. Sprzątam w kuchni, gdy dostaję sms'a od Patricka. Adres wskazuje, że mieszka wśród nowych apartamentowców, a godzina informuje mnie, że pozostało mi zaledwie czterdzieści siedem minut do wyjścia. Z przerażeniem gnam do łazienki by jakoś się ogarnąć. Biorąc kąpiel, zastanawiam się czy Patrick odbierze moje kilka minut spóźnienia jako znak, że nie przyjdę i od razu po mnie przyjedzie. Po głębszym namyśle, stwierdzam, że chyba nie chcę się o tym przekonać i pospiesznie się maluję, a następnie ubieram.
Gdy w końcu wchodzę do windy, która ma mnie zawieźć do mieszkania Patricka, czuję, że to wszystko jest złym pomysłem. Po raz kolejny łamię obietnicę daną Niallowi, a ponadto do listy wyrzutów sumienia mogę dorzucić prośbę Olivii, której nie wykonałam, ba nawet nie przemyślałam. Jak to wszystko dalej będzie toczyć się w takim tempie to za dwa dni pożrą mnie wyrzuty sumienia. Winda bezlitośnie mknie w górę, nie pozostawiając mi drogi powrotu. Zatrzymuje się na ostatnim piętrze, a drzwi od mieszkania Patricka otwierają się automatycznie. Na wprost mnie stoi już właściciel domu. Wygląda bardzo atrakcyjnie w czarnych dżinsach i białej koszuli wepchniętej niedbale do spodni. Chłopak lustruje mnie spojrzeniem, po czym poprawia niesforny kosmyk włosów z czoła. 
- Zaczynałem się już martwić, że będę musiał po ciebie jechać - mówi z cichym śmiechem, równocześnie przesuwając się w taki sposób bym mogła wejść do środka.
- Cóż, nie pozostawiłeś mi wyboru - odpowiadam, wchodząc do holu. Mieszkanie wygląda trochę jak miniaturowy pałac. Na ścianach wiszą nowoczesne obrazy, podłogę pokrywa marmur, a na nim leżą grube, perskie dywany, aby nie było zimno w stopy. Na drugie piętro prowadzą olbrzymie schody, oczywiście marmurowe. Nad naszymi głowami na cieniutkim łańcuszki wisi żyrandol, dający efekt jakby tuż nad nami wybuchł kryształ mieniący się wszystkimi barwami tęczy. Z holu dostrzegam pięć różnych drzwi, a za nimi pięć pomieszczeń, a każde skrywa własną tajemnicę. Odczuwam olbrzymią pokusę zgłębienia tych tajemnic, ale wiem, że nie po to tu przyszłam i mogłoby się to źle skończyć.
- Masz wspaniałe mieszkanie - stwierdzam, wciąż rozglądając się po nim z zachwytem. Mimochodem rzucam tęskne spojrzenie w stronę jednych z drzwi.
- Dzięki. Ty też wyglądasz niczego sobie.
- Powiedz mi, co mam robić. W końcu przyszłam ci pomóc, co nie? - stwierdzam, próbując za wszelką cenę nie gapić się na te cholerne drzwi. Jego stwierdzenie na temat mojego wyglądu postanawiam pozostawić bez komentarza.
- Chodźmy najpierw na górę... - mruczy tajemniczym głosem, a ja z wrażenia przerzucam spojrzenie z tych nieszczęsnych drzwi na niego.
- Na górę? - powtarzam, a w moim głosie można wyczuć nutkę paniki.
- Tak, chcę ci coś pokazać. Nie martw się to nic niemoralnego - dodaje z łobuzerskim uśmiechem. - No chodź, myślę, że ci się to spodoba - na bosaka wbiega po kilku schodach. - Obiecuję, że nie stanie ci się krzywda. 
Waham się jeszcze chwilę, a Patrick wyciąga w moją stronę dłoń. Wykręcam młynka oczami i pokonuję dzielący nas dystans. Chłopak łapie mnie za rękę i ciągnie po pokrytych wykładziną schodach i dalej, korytarzem wyłożonym czerwonym dywanem. Pokonujemy jeszcze jedne schody, aż w końcu zatrzymujemy się przed drzwiami.
- Okej, gotowa? - pyta, a w jego głosie słyszę nutkę radości jak u małego dziecka. Pospiesznie wsuwa stopy w klapki leżące pod drzwiami. Cokolwiek chce mi pokazać jest na maksa podekscytowany.
- Gotowa - potwierdzam z szerokim uśmiechem. 
- W takim razie chcę żebyś zamknęła oczy. Tylko bez podglądania!
Posłusznie zamykam powieki. Czuję jak Patrick ponownie łapie moją dłoń, w tym samym momencie moje ciało przechodzi dreszcz. Następnie słyszę odgłos otwierania drzwi. Brunet przeprowadza mnie przez próg, a moją twarz owiewa chłodne powietrze.
- W porządku, już możesz spojrzeć.
Otwieram oczy niemal natychmiastowo. Mogę zdecydowanie powiedzieć, że właśnie w tym momencie stoję w najpiękniejszym ogrodzie na dachu na świecie. Krzewy herbacianych róż i mlecznobiałych hortensji kołyszą się na lekkim wietrze. Posadzone w kępkach purpurowe, białe i czerwone petunie wystawiają swoje główki z drewnianych beczek. Po ścianie małej wieżyczki wodnej wspina się bluszcz, a bugenwilla w kolorze fuksji spływa z drabinki. Jednakże to widok z ogrodu najbardziej podbił moje serce - pięknie oświetlone London Eye, na tle bladoróżowego nieba podczas zachodu słońca.*
- O mój Boże. Tu jest idealnie - szepcę, bojąc się, że jeżeli powiem coś głośniej to zburzę tę idealną chwilę.
- Prawda? - mruczy Patrick, nieznacznie przysuwając się w moją stronę. 
Nie podoba mi się taki zwrot akcji. Odwracam się plecami do tego pięknego widoku i dostrzegam coś co mi się jeszcze bardziej nie podoba.
- Myślałam, że mam ci pomóc - mruczę na widok stołu zastawionego po same brzegi różnymi napojami i przekąskami.
- Bo pomożesz. Kładąc się obok mnie i ewentualnie chwaląc moją skromną osobę - odpowiada wskazując dwa leżaki, na których leżą przygotowane wcześniej poduszki i koce.
- A co z resztą gości? - pytam niepewnie moszcząc się na leżaku.
- Och, oni przyjdą za jakieś pół godziny.
Zatapiam się jak najgłębiej, opatulam się kocem i odchylam tak by widzieć ognistoróżowe niebo. Z dołu dobiega nas kojący szum samochodów, obok leży przystojny chłopak, a ja podziwiam przepiękny zachód słońca, czegóż chcieć więcej? Żeby ten zabawny brunet, ewidentnie skrywający w sobie jakąś tajemnicę, zamienił się w mojego blondyna o cudownym morskim spojrzeniu, w którym mogłabym się zatopić bez najmniejszych wyrzutów sumienia.
Czas mija nam na nie zobowiązujących rozmowach i niewinnych żartach. Dowiaduję się, że Patrick ma młodszą siostrę, a to mieszkanie dostał od rodziców za wzorowe wyniki na studiach. W zamian opowiadam mu o tym jak o mały włos zostalibyśmy z Niallerem rodzicami Ginny i o naszym pobycie w Brighton. 
Patrick okazuje się wdzięcznym słuchaczem. Nie przerywa, pozwala mi opowiadać w odpowiednich momentach przytakuje, lub posyła pełen troski uśmiech. Dlatego nie potrafię zrozumieć, czemu Niall i Olivia tak bardzo starają się trzymać mnie z dala od tego chłopaka.
W końcu naszą rozmowę przerywa stłumiony przez schody, dwa korytarze i zamknięte drzwi dźwięk domofonu. 
- Czas rozpocząć zabawę - mruczy Patrick, choć mam wrażenie, że najchętniej zostałby tu wraz ze mną. 
Podnoszę się z leżaka i schodzę zaraz za nim do drzwi wejściowych, w których stoi już grupka osób. Posyłam im niepewny uśmiech i niezdarnie pocieram dłońmi swoje ramiona, jakby miało mi to zapewnić ochronę przed całym złem świata.
- Więc tak, to jest Victoria, opowiadałem wam o niej, a to są od lewej Rose, Rachel, Kristin, John i Paolo, który jest Włochem, poznajcie się - przedstawia nas sobie nawzajem Patrick, jak przykładny gospodarz. 
Ktoś podkręca muzykę, a dziesięć minut później w mieszkaniu jest tak dużo osób, że ciężko znaleźć choć trochę prywatnej przestrzeni, gdzie nikt nie podkrada mi tlenu. Z każdej strony napiera na mnie masa ludzkich ciał, co powoli zaczyna mnie drażnić, bo tak naprawdę nikogo tu nie znam. Żałuję, że nie ma ze mną Nialla. Wychodzę ponownie do ogrodu i bez trudu odnajduję nasze wcześniejsze leżaki. Rozkładam się w jednym z nich i wyciągam komórkę z torby. Nie zważając na ośmiogodzinną różnicę czasową wybieram numer Irlandczyka. Po kilku sygnałach słyszę jego zaspany głos.
- Czyś ty zwariowała? Jest czwarta nad ranem! Coś się stało? 
- Stęskniłam się - szepczę do słuchawki, starając się opanować drżenie głosu, które nagle się pojawiło.
- Mam wrócić do domu? Jedno słowo i jestem z powrotem... - stwierdza niepewnym głosem. Czuję złość narastającą we mnie. Przez to, że zadrżał mi głos, teraz pewnie myśli, że sobie sama nie radzę. Jak go znam, to pewnie w tej chwili obmyśla, za ile miałby najbliższy samolot do Londynu. 
- Nie! - wołam zbyt gorliwie, co jeszcze bardziej mnie pogrąża. Biorę kilka głęboki wdechów by się uspokoić i zaczynam od nowa. - Tęsknie za tobą, ale nie aż tak, żebyś musiał wracać. Po prostu nie lubię gdy cię nie ma w domu i gdy cię nie widzę, dłużej niż jeden dzień. 
- Ja też tego nie lubię. Chciałbym, żebyś teraz stała obok mnie. Jestem właśnie w ogrodzie na dachu, a jaki widok stąd się rozpościera, uwierz nie pożałowałabyś! - woła, a w jego głosie słyszę radość jak u małego dziecka, taką samą jak kilka godzin wcześniej u Patricka, który chciał pokazać mi swój ogród. Ledwo udaje mi się powstrzymać przed powiedzeniem mu, że to zabawny zbieg okoliczności, bo jestem praktycznie w takim samym miejscu tylko w innym mieście.
- To musi być wspaniały widok, zwłaszcza o wschodzie słońca - mruczę z entuzjazmem.
- Taak. Jesteś na jakiejś imprezie czy coś? Bo strasznie głośno u ciebie - pyta lekko poważniejąc. 
- Byłam, ale już wracam do domu, bez ciebie to nie ma sensu, źle się tu czuję. Opowiem ci wszystko jak będziecie z powrotem w Londynie.
- Okej, tylko uważaj na siebie i... - chwilę się waha czy dokończyć tę wypowiedź, ale troska(?) o mnie zwycięża - pamiętaj co mi obiecałaś.
- Pamiętam - przecież złamałam tę obietnicę dopiero trzy razy wciągu jednego dnia, dodaję już w myślach. Jestem złym człowiekiem. - Nie przeszkadzam ci dłużej, bo jutro będziesz niewyspany, a ja nie chcę dostać ochrzanu od Paula. 
- Zrzucę na Malika, że w nocy zbyt głośno chrapał i nie dało się spać - odpowiada blondyn, na co wybucham śmiechem.
- Myślę, że nasz czarnuszek nie będzie zachwycony jak to usłyszy, przecież uważa się za ideał...
- Jakoś to przeżyje - bagatelizuje sprawę Horan.
- Mimo wszystko chyba nie chcę do tego przyłożyć ręki - stwierdzam z rozbawieniem, jednak szybko poważnieję, zdając sobie sprawę, że to moment na pożegnanie. Czy wspominałam kiedyś, że nienawidzę się żegnać? - Okej, to ja kończę, a ty wracaj spać. Zadzwoń do mnie jak będziesz miał chwilę czasu. Pozdrów chłopaków, bądź grzeczny i... kocham cię.
- Zawsze jestem grzeczny! To Malik jest mistrzem pakowania się w tarapaty - woła oburzonym głosem, przez co zaczynam się śmiać. - Ja ciebie też miśku - dodaje już poważnym tonem, po czym w słuchawce rozlega się głucha cisza. Chowam telefon z powrotem do torby i zrzucam z siebie koc. Zimne powietrze w momencie atakuje moje ciało, które wysyła pełne sprzeciwu dreszcze. Czym prędzej wchodzę do mieszkania. W pierwszej chwili muzyka mnie ogłusza, lecz po kilkudziesięciu sekundach mózg przyzwyczaja się do hałasu i sprawnie przeczesuje spojrzeniem tłum w okół mnie. W końcu udaje mi się dostrzec poszukiwanego przeze mnie bruneta, więc zaczynam przedzierać się w jego stronę.
- Ja już będę się zbierać - wołam, tak by przekrzyczeć muzykę.
- Już? Szkoda... - odpowiada, a w jego głosie słyszę szczery smutek.
- Wiesz jutro mam szkołę, a nie chciałabym przegapić, którejś z lekcji... W każdym razie dziękuję, że mnie zaprosiłeś, świetnie się bawiłam - krzyczę, powoli zmierzając w stronę drzwi, a Patrick mozolnie, acz skutecznie podąża za mną.
- Kłamczuszku! Widziałem, jak po godzinie uciekłaś do ogrodu. Chciałem do ciebie dołączyć, ale usłyszałem jak rozmawiasz przez telefon, więc nie chciałem ci się narzucać. Rozumiem, że takie imprezy to nie twój klimat, cóż następnym razem postaram się bardziej - stwierdza wzruszając ramionami, po czym wciska przycisk przywołujący windę.
- To nie tak, po prostu nie lubię tłocznych imprez, a poza tym nie jestem teraz w najlepszej formie. Niall wyjechał i źle się bez niego czuję - próbuję wytłumaczyć swoje zachowanie, ale prawdopodobnie tylko jeszcze bardziej się pogrążam. - Pokażę ci kiedyś jakie imprezy lubię, obiecuję - dodaję.
- W takim razie może pokażesz mi w piątek wieczorem? Wpadnę do ciebie. Obejrzymy razem jakiś film czy coś. - stwierdza, łobuzersko się uśmiechając.
- No nie wiem... 
- Nie daj się prosić. Jeden wieczór, po prostu jestem ciekawy jak mieszka wielka gwiazda One Direction wraz ze swoją piękną dziewczyną  - tłumaczy po raz kolejny wzruszając ramionami.
- Trzeba było tak od razu. Okej, przyjdź koło ósmej, pasuje ci? - pytam w momencie gdy otwierają się przed nami drzwi windy.
- Idealnie, to do zobaczenia - na potwierdzenie swoich słów, posyła mi w powietrzu buziaka, a ja zaczynam się śmiać. Jednak szybko poważnieje na widok swojej twarzy w lustrze. Cichy głosik w mojej głowie szepcze mi obietnicę, którą złożyłam Niallowi, a ja po raz kolejny mam zamiar ją złamać. 
Wchodząc do ciemnej sypialni, celowo zamiast piżamy ubieram bluzę niebieskookiego, która jest wręcz przesiąknięta jego zapachem. Chcę by tej nocy, wyrzuty sumienia nie dały mi zasnąć.

* opis ogrodu wykorzystałam z książki Joanny Philbin "córki", ponieważ totalnie nie znam się na kwiatach, wmontowałam w niego tylko kilka własnych zdań i przeróbek

__________________________________________________

Jest rozdział! Po wielu poprawkach, próbach i walkach udało mi się go napisać. Po raz kolejny zawiodłam. Poprosiłam o drugą szansę i ją zmarnowałam, ale u mnie to typowe. Zawsze gdy chcę coś naprawić wychodzi jeszcze gorzej. Jednak może zabrzmi to egoistycznie, ale cieszę się, że udało dodać mi się ten rozdział. Jestem z niego dumna. Podoba mi się od samego początku, aż do końca. A to rzadkość gdy chodzi o moje wypociny. Mam nadzieję, że i wam się spodoba, jeżeli jeszcze ze mną jesteście!
Gdyby ktoś miał do mnie jakieś pytanie lub coś w tym stylu to pozostawiam wam link do mojego ASKA :)









czwartek, 6 czerwca 2013

59. Spaghetti

*Vicky*

Powolnym krokiem przemierzamy parkowe alejki. Słońce co jakiś czas wychyla się niepewnie zza chmur, ogrzewając swoimi promieniami nasze twarze. Gałęzie drzew wypuszczają pierwsze pędy listków, a trawa pięknie się zieleni. W powietrzu czuć nadchodzącą wiosnę. Nialler cierpliwie odpowiada na każde pytanie Ginny, nawet na te najbardziej dziecinne.
- Patrzcie wiewiólka! - krzyczy w pewnym momencie dziewczynka, pokazując palcem na najbliższe drzewo.
- Mówi się "wiewiórka" - poprawia ją  blondyn z szerokim uśmiechem.
- Vicky! Powiedz mu coś! - mała krzyczy z oburzeniem, a dla powagi swoich słów zabawnie tupie nóżką.
- Wujek Niall wcale nie chciał cię urazić, on po prostu taki jest, że musi wszystkich pouczać - odpowiadam, równocześnie biorąc ją na ręce. Stojący obok Irlandczyk teatralnie przewraca oczami, wciąż szeroko się uśmiechając.
- Przepraszam cię, jestem strasznie złym człowiekiem. W ramach przeprosin kupię ci wielkiego truskawkowego loda. A teraz daj buziaka na zgodę - Ginny wykręca się w moich rękach, tak by mogła dokładnie przyjrzeć się Niallowi. Po chwili wzrusza ramionkami i całuje jego nadstawiony policzek.
- Tylko z polewą czekoladową! - dodaje, ponownie obejmując swoimi drobnymi rączkami moją szyję.
- Oczywiście... wiewiólecko! - stwierdza Horan perfidnie szczerząc swoje zęby.
- Vicky, nie pozwól mu! - krzyczy mała wskazując palcem na uciekającego Niallera. Widząc złość w jej oczach pospiesznie odstawiam ją na ziemię. Ledwo jej nóżki dotykają alejki parkowej, a ona już pędzi ile sił w nogach, by dogonić blondyna. Ten bez żadnego ostrzeżenia się zatrzymuje i Ginny do niego dobija, co kończy się upadkiem obojga. Mała wybucha radosnym śmiechem, zupełnie zapominając, że jeszcze przed chwilą chłopak, któremu siedzi na brzuchu jej dokuczał. Dziewczynka z całej siły przytula się do jego torsu.
- Kocham was, ale nie mówcie mojemu misiowi, bo będzie zazdrosny! - woła tak bym ja też mogła ją usłyszeć, po czym spogląda na nas poważnym wzrokiem.
- My też cię kochamy i pod żadnym pozorem nic mu nie powiemy - odpowiadam z całych sił starając się zachować poważny wyraz twarzy. Mała widocznie uspokojona, ponownie szczerzy ząbki w swoim szczerbatym uśmiechu. - A teraz wstawajcie z tej ziemi, bo będziecie cali brudni.
Ginny z widocznym ociąganiem podnosi się z Nialla, a ten zaraz za nią. Otrzepuje się z trawy i wyciąga z kieszeni spodni komórkę. Przez chwilę uparcie spogląda na ekranik marszcząc brwi. W końcu podnosi swoje błękitne spojrzenie na moją twarz.
- Co powiecie na małą wycieczkę do studia nagraniowego? - pyta, biorąc Ginny na ręce.
- Myślałam, że masz dziś dzień wolny... - mruczę z niezadowoleniem.
- Też tak myślałem, ale Paul ogłosił natychmiastową zbiórkę - odpowiada, wzruszając ramionami. - To jak pójdziecie ze mną?
- Jeżeli nie będziemy wam przeszkadzać, to chyba pójdziemy - stwierdzam niepewnie przeczesując palcami, kosmyki włosów.
- Idziecie i koniec - na podkreślenie swoich słów, wolną ręką łapie moją dłoń i delikatnie ciągnie mnie w stronę głównej ulicy.

*Amy*

Powolnie wkraczam do salonu. Cała czwórka ogląda jakiś mecz w telewizji. Trzy pary oczu się na mnie kierują, po czym bez słowa z powrotem wpatrują się w ekran.
- Mi też was miło widzieć, zwłaszcza ciebie Zayn - mruczę z ironią. Chłopak, którego wymieniłam z imienia delikatnie się krzywi, ale nie reaguje. - Jest jakiś obiad?
- A co James nie miał nic do jedzenia w domu? - pyta Malik obrzucając mnie rozbawionym spojrzeniem.
- Och zamknij się już. Harry zrobisz naleśniki? - dodaję z nadzieją, że uda mi się chociaż jednego z nich odciągnąć od telewizora.
- Sorry na mnie nie licz - mruczy, nawet nie odwracając spojrzenia od telewizora.
- Możecie się przymknąć? - pyta ze złością Liam, równocześnie pogłaśniając dźwięk.
Gwałtownie wciągam powietrze z oburzenia, ale już bez słowa przechodzę do kuchni. Na blacie ustawiam wszystkie potrzebne składniki do zrobienia naleśników i przyglądam im się z nadzieją, że może postanowią być dobrymi produktami i same się połączą w pyszne ciasto, a potem samiuśkie się usmażą. Jednak one uparcie stoją, tam gdzie je postawiłam. Wzdycham, podkreślając tym samym swój marny los. Odwracam się do lodówki, z której wyciągam chłodny sok pomarańczowy, w końcu od czegoś trzeba zacząć. Zamykam drzwiczki i podskakuję ze strachu.
- Przestraszyłem cię? - pyta z głupim uśmiechem Zayn, który pojawił się nie wiadomo skąd.
- Wcale nie, po prostu zaskoczyłeś, nie słyszałam jak wszedłeś do kuchni... - odpowiadam wymijająco. Robię kilka kroków i wyciągam dwie szklanki z szafki. Ostrożnie, żeby nie rozlać nalewam soku do obu naczyń, a jedno z nich podaję mulatowi.
- Nie prosiłem o sok - stwierdza  marszcząc brwi.
- A ja nie prosiłam, żebyś tu przychodził - mówię, mierząc go spojrzeniem.
- Chciałaś, żeby ktoś zrobił ci naleśniki - odpowiada podwijając rękawy koszuli i powoli odmierzając odpowiednią ilość składników na ciasto.
- Taak, ale to nie miałeś być ty. Zresztą idź stąd bo się ubrudzisz mąką i mecz ci przepadnie - dodaję wyzywającym tonem. Chłopak w odpowiedzi wybucha wesołym śmiechem, co trochę mnie dekoncentruje.
- Wolę, żeby przepadł mi mecz, niż żebyś spaliła mi dom - stwierdza rozlewając oliwę na patelni. Z oburzeniem opadam na wolne krzesło przy stole. Po kilku minutach, chłopak stawia przede mną talerz z parującymi naleśnikami i sam zajmuje krzesło na wprost mnie.
- Dziękuję - mruczę niechętnie.
- Podziękujesz jak zjesz - odpowiada z szerokim uśmiechem. - A teraz muszę cię przeprosić, ale mamy dziś spotkanie z Paulem.
- Jasne spoko, musisz nałożyć żel na włosy - mówię z rozbawieniem, a Zayn rzuca mi mordercze spojrzenie.
- Chodziło mi raczej o to, że pod naszą nieobecność nie wolno ci sprowadzać do domu, żadnego chłopaka, rozumiemy się? - tłumaczy, podnosząc się od stołu.
- Rozumiemy, ja pójdę do niego! - stwierdzam wzruszając ramionami. Widzę jak mulat zaciska zęby ze złości, ale nie może mi nic na to odpowiedzieć.
- A może pojedziesz z nami? - pyta raptownie się zatrzymując. - Wiesz może być fajna zabawa czy coś...
- Nie dzięki, obejrzę jakiś film z Jamesem - odpowiadam ponownie wzruszając ramionami. Chłopak spuszcza głowę i powoli wychodzi z kuchni.
- Zayn, poczekaj! - wołam, gwałtownie podnosząc się od stołu. Podchodzę do niego i składam pocałunek na jego policzku.
- Jeszcze raz dziękuję za naleśniki, są najlepsze jakie kiedykolwiek jadłam - tłumaczę z uśmiechem, po czym wychodzę z kuchni, zostawiając zdezorientowanego mulata samego.

*Vicky*

Nialler gwałtownie zatrzymuje się przed wejściem do ogromnego, szklanego budynku. Spoglądam na niego pytającym wzrokiem. Ten tylko wzrusza ramionami i szczerzy swoje białe zęby.
- Jesteśmy na miejscu.
Nigdy wcześniej nie miałam okazji być w tym budynku. Siedziba studio znajduje się na czwartym piętrze za drzwiami z hartowanego szkła. Aby dostać się do środka Niall wpisuje odpowiedni kod i drzwi, jak za dotykiem czarodziejskiej różdżki się rozsuwają.
Wchodzimy do sporego pomieszczenia, które wygląda jak połączenie poczekalni z salą zabaw. Ściany są pomalowane na delikatny beż, na jednej z nich wisi ogromny telewizor połączony z Xboxem, a przed nimi stoi wielka skórzana sofa, na której siedzi pozostała czwórka chłopaków. Gdzieniegdzie są ustawione stoły do gry w pinballa, a nawet w bilarda. Na mniejszych stolikach ktoś zostawił kolorowe miseczki wypełnione cukierkami, pralinkami, ciastkami i lizakami Chupa-Chups.
- Cześć wszystkim - mówię podchodząc do sofy. Blondyn zatrzymuje się jeszcze przy stoliku z łakociami. Podaje Ginny lizaka, a sam bierze garść ciastek i podchodzi do nas.
- Wiecie po co mieliśmy przyjść? - pyta spychając Louisa z kanapy i sam ładuje się na jego miejsce, równocześnie biorąc Ginny na kolana.
- Nie, ale pewnie zaraz się dowiemy - odpowiada Lou, spychając Zayna i zajmując jego miejsce. Malik wykręca młynka oczami i siada na oparciu kanapy.
- O jesteście już - stwierdza Paul kilka minut później. - Cześć Vicky i mała dziewczynko, której nie znam imienia - dodaje z przepraszającym uśmiechem.
- To jest Ginny - tłumaczy z głupim uśmiechem Niall, a mała przytula się do niego jak małpka.
- Okej. Pewnie zastanawiacie się po co was tu wezwałem - zaczyna powoli i spogląda na każdego. - Więc za dwa dni jedziemy na tydzień do Los Angeles, chyba że macie coś przeciwko. Nie? To świetnie - odpowiedział, zanim którykolwiek zdążył się sprzeciwić.
Przez kilka sekund panuje idealna cisza. Przewracam oczami na ich reakcję i ja zabieram głos.
- Hej, powinniście się cieszyć! A nie patrzycie jakbyście na skazanie mieli jechać. Wiecie jak pięknie tam musi być? I gorąco, nie to co w Londynie...
- Tak i pełno sklepów! Jestem za! - dodaje Lou podłapując mój entuzjazm.
- W sumie i tak siedzimy w domu i nie bardzo mamy co robić - dodaje Harry wzruszając ramionami.
- Vick, jesteś pewna? Wiesz to jednak tydzień... Chyba nie powinienem - mruczy Niall, powoli odciągając mnie od całego towarzystwa.
- Leć i baw się dobrze, nic mi się nie stanie, jakby co to James, Jack, Amy i Patrick mi pomogą, ten tydzień szybko zleci, zobaczysz... - mówię uspokajającym tonem. Z całych sił staram się utrzymać uśmiech na twarzy, żeby nie wiedział jaki ten tydzień będzie ciężki.
- O nie. Tylko nie Patrick, obiecaj mi, że się z nim nie spotkasz przez czas kiedy mnie nie będzie - odpowiada patrząc mi prosto w oczy.
- Dramatyzujesz - mruczę delikatnie się uśmiechając.
- Obiecaj - nalega, mocniej ściskając moją dłoń.
- Okej - odpowiadam przewracając oczami. Blondyn kiwa głową i widocznie się rozluźnia.
- Możemy jechać - dodaje głośniej, a Paul szeroko się uśmiecha.
- Wiedziałem, że mogę na was liczyć! Może jak już tu jesteśmy to coś zaśpiewacie? Może "one way or another"? Dobrze by było, żebyście to jeszcze potrenowali zanim pojedziemy do LA...
 Kiedy wchodzimy do studia, znad konsolety spogląda na nas chłopak o kasztanowych włosach i zielonych oczach.
- Czolem brygado! Paul już mi wszystko powiedział, możecie już wejść - mówi wesołym tonem. - Jestem Antoni - dodaje w moją stronę.
- To jest Vicky, moja dziewczyna - odpowiada Niall, dosadnie akcentując słowo moja. - Antoni to straszny kawalarz - dorzuca, na co wszyscy wybuchamy śmiechem, a zielonooki daje Horanowi kuksańca w bok.
- Rozgośćcie się dziewczyny - mówi Paul, wskazując fotele w głębi pokoju.
Przez szklaną szybę umieszczoną nad stołem mikserskim bez problemu możemy obserwować kabinę nagraniową. Cała piątka zajmuje wysokie taborety i wkładają szybkim ruchem słuchawki, jak gdyby nic innego nie robili przez całe życie. Harry coś mówi, a cała reszta wybucha śmiechem. W końcu Liam unosi kciuk, dając znak, że są już gotowi.
Antoni naciska, jeden z wielu przycisków i słyszymy co się dzieje w środku. Chwilę później rozlegają się pierwsze dźwięki muzyki i zaczynają śpiewać.
Gdy muzyka cichnie, Ginny zeskakuje z fotela i głośno krzyczy, a ja biję brawo.
- Blawo, blawo!
Niall nieśmiało macha nam zza szyby, mimo że nie słyszy naszego aplauzu.
Antonie naciska przycisk intercomu i nachyla się nad mikrofonem.
- Byliście wspaniali, właśnie tak powinno to brzmieć!

*James*

Ze ściśniętym gardłem kieruję się w stronę pokoju dyrektorki. Chyba nie chce mnie wyrzucić jak Vicky i tym samym zakończyć historię Blacków w tej szkole. Przecież ostatnio całkiem dobrze idzie mi nauka, a zwłaszcza francuski, z nikim się nawet nie kłóciłem, nie ma podstaw, żeby mnie wezwała. A jednak tam idę, cholerna pani Adams musiała coś pomylić. Od zawsze mówiłem, że ona na sekretarkę się nie nadaje jest zbyt leniwa i dba tylko o swój stary wygląd.
Pod pokojem dyrektorki siedzi jeszcze pięć osób. Dwóch chłopaków i trzy dziewczyny, z jedną z nich chodzę na matmę, ale nie pamiętam jej imienia. Ona najwyraźniej moje dobrze pamięta, ponieważ na mój widok szeroko się uśmiecha i robi mi miejsce koło siebie. Opadam z westchnieniem na przygotowane dla mnie miejsce, skoro wezwała tyle osób, to pewnie sobie poczekam na moją kolej. Już prawie udaje mi się opanować drżenie rąk, gdy drzwi się otwierają i staje w nich pani Wilson.
- Zapraszam was do środka.
- Wszystkich? - pytam czując jak serce przyśpiesza swój rytm.
- Tak Black, wszystkich.
Spoglądamy na siebie ze zdziwieniem, ale posłusznie wchodzimy do środka jeden za drugim. Dziewczyny siadają na trzech fotelach przed biurkiem dyrektorki, a my stajemy za nimi niczym cienie.
- Z pewnością zastanawiacie się po co was wezwałam - przerzuca kilka kartek na swoim biurku, aż znajduje odpowiednią i ponownie zaczyna mówić. - Więc nasza szkoła organizuje wymianę uczniów z jedną z francuskich szkół. Jak wiecie wymiana polega na tym, że my wysyłamy uczniów do nich, a oni przysyłają do nas. Taka wymiana trwa przez miesiąc i przez te trzydzieści dni uczniowie, których tam wyślemy uczęszczają na zajęcia do tamtejszej do szkoły.
- Ale jaki to ma związek z nami? - pyta chłopak po mojej lewej. Naprawdę jest taki tępy? To chyba oczywiste...
- Myślałam, że to oczywiste... - stwierdza dyrektorka, a ja przewracam oczami słysząc, że wypowiada na głos część z moich myśli. - Wezwałam tutaj szóstkę najlepszych uczniów z waszego rocznika i chcę żebyście to wy brali udział w wymianie, ale nad pańską kandydaturą muszę się jeszcze poważnie zastanowić panie Tack - chłopak, który przed chwilą zabrał głos, gwałtownie blednie, a następnie pokrywa się szarłatem.
- Więc jak będzie? Mogę na was liczyć? Koszty hotelu, wyżywienia i wszelkich podstawowych rzeczy pokrywa szkoła. Wyjeżdżacie dokładnie za dwa tygodnie. Oczywiście musicie najpierw to przedyskutować z rodzicami, ale chciałabym poznać wasze wstępne decyzje - dodaje pospiesznie, po czym przygląda się każdemu z nas.
- Jadę.
- Myślę, że tak.
- Pewnie!
- Tak.
- Może być ciekawie.
- Ja nie wiem... Muszę to jeszcze przemyśleć, ale chyba tak - stwierdzam niepewnie wzruszając ramionami.
- Cudownie! - woła pani Wilson klaszcząc w dłonie. - Tutaj macie dokumenty, które musicie uzupełnić wraz z rodzicami i regulamin wymiany - podaje nam plik dokumentów. - A teraz wracajcie na lekcje.
Wychodzimy wszyscy z powrotem na korytarz i bez słowa rozchodzimy się do klas.
Kilka godzin później spędzam czas z moją dziewczyną. Siedzimy wraz z Amy na kanapie w salonie i oglądamy kreskówki. Bardzo twórczo, prawda?
Amy wygodnie rozłożyła się na całej długości sofy w taki sposób, że jej nogi zwisają z jednego końca, a jej głowa bezpiecznie spoczywa na moich kolanach. Co jakiś jakiś czas spogląda na mnie z szerokim uśmiechem, jednak ja nie potrafię na niego odpowiedzieć. Nie po tym czego się dowiedziałem w szkole. Jak mogę zostawić ją na miesiąc, gdy w tle wciąż czai się Malik, gotowy zabrać mi ją gdy tylko na chwilę odwrócę wzrok? Nie powinienem jechać, ale z drugiej strony to może być niesamowita przygoda, podszkolę język...
- James? Coś się stało? - pyta Smerfetka, podciągając się na łokciu do pozycji półleżącej. - Słyszałam, że byłeś dzisiaj u dyrektorki, chyba cię nie wyrzuciła? - dodaje z rozbawieniem.
Delikatnie krzywię się na to wspomnienie.
- Nie wylatuję - odpowiadam niechętnie.
- Więc co?
- Wezwała mnie bo... jestem jednym z najlepszych uczniów z mojego rocznika - w tym momencie Amy zaczyna chichotać, ale dzielnie ją ignoruję. - Z tego powodu chce mnie wysłać na miesięczną wymianę do Francji wraz z innymi pięcioma osobami - Am w momencie poważnieje i podejrzliwie mi się przygląda.
- Żartujesz. No dalej, powiedz, że żartujesz! - woła poddenerwowanym głosem, równocześnie podciągając kolana pod brodę i obejmując je ramionami. - Za ile jedziesz?
- Za dwa tygodnie, ale to nie jest jeszcze pewne. Jeżeli nie chcę to nie muszę jechać, a ja chcę być z tobą.
- Jedź. To może być dla ciebie szansa i... i w ogóle - mruczy niezdarnie skubiąc skrawek mojej koszuli.
- Na pewno? Jeżeli nie chcesz, to tylko jedno słowo i zostaję.
- Na pewno. Przez to wszystko tylko zgłodniałam,. chodź ugotujemy coś - stwierdza sztucznie wesołym tonem i ciągnie mnie w stronę kuchni.
- Mieliśmy razem coś ugotować... - stwierdzam, marszcząc brwi na widok Amy wygodnie rozsiadającej się przy stole.
- Przecież sam sobie dobrze poradzisz...
- Nie denerwuj mnie. Będziesz mi pomagać - mruczę, po czym łapię ją za przedramiona i gwałtownie podciągam do góry. Spogląda na mnie przerażonym spojrzeniem, ale szybko się reflektuje. Jej usta rozciągają się w szerokim uśmiechu, a oczy patrzą wręcz wyzywająco.
- Najpierw będziesz musiał mnie do tego zmusić - stwierdza, uderzając wskazującym palcem w moją pierś.
- Sama tego chciałaś - niewinnie wzruszam ramionami.
Kurczowo łapię ją za uda i szybkim ruchem podnoszę tak by siedziała na stole. W momencie gdy jej stopy odrywają się od podłogi wydaje cichy pisk, a po chwili obejmuje mnie nogami w pasie i mruczy mi do ucha "wariat".
Łączę nasze wargi w pocałunku i choć tego nie widzę to mogę przysiąść, że Amy się uśmiecha. Niepewnie się od niej odsuwam i tak jak myślałem, jej usta rozciągają się w szerokim uśmiechu.
- Z czego się śmiejesz? - pytam, delikatnie nachylając się nad nią.
- Z tego, że właśnie gotujemy obiad, ale chyba nam coś nie idzie - odpowiada jeszcze bardziej zmniejszając dystans między nami. Mimowolnie uśmiecham się na to stwierdzenie. W pewnym momencie jesteśmy już tak blisko siebie, że przestaję rozróżniać, który oddech jest mój, a który Amy. Powoli obdarowuję jej skórę pocałunkami, a jej zgrabne palce zaczynają się bawić guzikami mojej koszuli. Spogląda na mnie z łobuzerskim błyskiem w oku, a ja w odpowiedzi wsuwam swoje dłonie pod jej koszulkę.
Gdzieś w oddali do moich przyćmionych zmysłów dochodzi odgłos zamykania drzwi.
- Jest pani bardzo niegrzeczną dziewczyną, panno Bloom - mruczę do jej ucha, a ona słodko się śmieje. Moja koszula pięknie zdobi kuchenne kafelki, moja dziewczyna zapalczywie mnie całuje, mierzwiąc moje niestarannie ułożone włosy, a w progu stoi moja mama, czego chcieć więcej? Zaraz, zaraz....mama?
Odskakuję od Amy jak poparzony i z przerażeniem spoglądam na moją rodzicielkę.
- Eem... cześć mamo - mówię z szerokim uśmiechem, jakby nic się nie stało, jakbym właśnie nie całował swojej dziewczyny na kuchennym stole.
- Dzień dobry - mruczy Am', a jej policzki wręcz płoną czerwienią. Czy wspominałem kiedyś, że jest słodka gdy się rumieni?
- Właśnie gotowaliśmy obiad - dodaję, nonszalancko podnosząc koszulę z podłogi.
- Taaak, widzę, to ja pójdę na górę. No wiecie, nie chce wam przeszkadzać w tym obiedzie - odpowiada moja mama z widocznym rozbawieniem, po czym znika w korytarzu.
- Okej, to było dziwne - mruczy Amy, naciągając i wygładzając koszulkę.
- Taak - stwierdzam, pocierając dłonią kark. - To może zrobimy spaghetti?
Dziewczyna zachęcająco kiwa głową, a ja zabieram się za gotowanie. Jeden garnek na makaron, drugi na sos. Wrzucam odpowiednie składniki do poszczególnych garnków,by już po chwili roznosił się po całym domu piękny zapach bazylii.
- Amando Bloom proszę natychmiast wyjść z tej kuchni! - wołam ze złością, gdy po raz kolejny wkłada swoje paluchy do mojego garnka z sosem.
- Ale ja tylko chcę się upewnić, że dodałeś wszystko w odpowiedniej ilości... - stwierdza niewinnie, ale posłusznie siada przy felernym stole. Wzdycham na widok jej zbolałej miny i łapię za garnek z makaronem by odcedzić z niego wodę. Gdy obracam się od zlewu Amy stoi przy moim sosie i w najlepsze oblizuje palce.
- Ani. Mi. Się. Waż! - wołam, uderzając ją drewnianą łyżką w dłoń. Dziewczyna wybucha perlistym śmiechem, ale posłusznie cofa rękę i z powrotem siada przy stole uważnie mnie obserwując.
Po raz ostatni mieszam łyżką w sosie, a następnie nabieram odrobinkę na czubek łyżki i próbuję go, by sprawdzić czy czegoś jeszcze nie trzeba dodać.
- Czy ty właśnie jesz, a mi nie pozwoliłeś?! - krzyczy Amy gwałtownie podnosząc się z krzesła i mierząc we mnie palcem.
- Am' ja tylko...
- ... jadłem - kończy z naburmuszoną miną. Wywracam oczami, a na swoją obronę przyciągam ją do siebie i  delikatnie całuję. Dziewczyna wydaje cichy jęk gdy się od niej odsuwam, co wywołuje u mnie szeroki uśmiech.
- I jak? - pytam tak dla pewności, że nadal idealnie całuję.
- Dodaj trochę pieprzu i będzie idealnie.

*Vicky*

- Masz wszystko? - pytam po raz enty, gdy wsiadamy do samochodu.
- Mam - mruczy ze złością Niall.
- Paszport wziąłeś? - dopytuję się ignorując jego poddenerwowany ton.
- Cholera, zapomniałem! - woła po czym wyskakuje z samochodu i biegnie z powrotem do domu. Po kilku minutach siada ponownie za kierownicą w dłoni trzymając dokument upoważniający go do przekroczenia granicy.
- No co? - pyta, udając, że nie wie o co mi chodzi.
- Nie, nic - mruczę przewracając oczami. - Kocham Cię - dodaję, po czym nachylam się w jego stronę by móc mu skraść jeden pocałunek.
Na lotnisko docieramy w jakieś piętnaście minut. Przed budynkiem stoi Paul, który macha nam na powitanie.
- Wszyscy już są w środku. Niall naciąg kaptur, nie mam zamiaru odciągać cię od fanek, bo dzisiaj nie mamy na to czasu - stwierdza, wymieniając uścisk dłoni z blondynem. - Macie jeszcze dziesięć minut na pożegnanie, a ja idę odebrać bilety i lecimy na odprawę - dodaje, gdy znajdujemy się już wewnątrz budynku wśród tłumu innych ludzi. Pod ścianą dostrzegam resztę chłopaków wraz z Eleonor, Danielle i Amy, którzy starają się kamuflować, ale nie bardzo im to wychodzi. Szturcham Nialla w ramie i wskazuję ich palcem. Chłopak łapie mnie za dłoń i ciągnie w ich stronę.
- Przepraszam, czy to miejsce jest wolne? - pyta Harry'ego, który usilnie próbuje zasłonić swoją twarz gazetą.
- Niestety nie... - odpowiada loczek, starając się zmienić głos i rozpaczliwie podnosi gazetę jeszcze wyżej.
- A to bardzo pana przepraszam za problem, panie Styles - dodaje Nialler, a wszyscy w koło wybuchają śmiechem.
- Ha ha ha, bardzo śmieszne Horan - mruczy ze złością Hazza, składając swoją "tarczę".
Powoli witamy się z każdym po kolei, ja jako dziewczyna wymieniam się z każdym buziakiem w policzek, Niall z kolei jako przedstawiciel płci męskiej mocnym uściskiem dłoni.
- A ciebie jak udało im się ściągnąć? Myślałam, że będziesz z James - stwierdzam na widok Amandy.
 - Ja też tak myślałam. Ale ten, ten, ten czarny idiota ten - przy jej jakże bogatym zasobie słownictwa wskazuje palcem na Zayna. - Przerzucił mnie sobie przez ramię niczym jakiś worek kartofli i wpakował mnie do samochodu, po czym spokojnie stwierdził, że mam go pożegnać na lotnisku bo inaczej nigdzie nie poleci! A w dodatku przez całą drogę ten cymbał trzymał mnie za rękę twierdząc, że to dla mojego bezpieczeństwa! - spoglądam kątem oka na Malika, który szeroko się uśmiecha widocznie zadowolony z siebie.
- Wiesz kochanie, nienawiść i miłość dzieli bardzo cienka linia, i myślę, że ty właśnie przekroczyłaś tę po stronie miłości... - stwierdza niewinnie Zayn, na co Amy rzuca mu wściekłe spojrzenie i podchodzi do niego celując w jego pierś wyprostowanym palcem wskazującym. Ten zupełnie nic sobie nie robiąc z jej zdenerwowanej postawy ciała, przyciąga ją do swojego torsu i zamyka w żelaznym uścisku.
- Myślę, że świetnie sobie poradzą bez ciebie - mruczy mi do ucha Niall, delikatnie odciągając mnie od tego przedstawienia. Rozglądam się po pozostałych. Lou żegna się z El, a Liam z Danielle, więc to już ten moment, kiedy trzeba się rozstać na jakże długie siedem dni.
- Uważaj na siebie i proszę mi więcej nie wagarować, rozumiemy się? - pyta poważnym tonem blondyn, wręczając mi kluczyki od samochodu.
- Mnie się tu nic nie stanie, więc lepiej ty uważaj na siebie, a zwłaszcza na te wszystkie dziewczyny, które z chęcią by się tobą zaopiekowały... - mruczę z goryczą na co Irlandczyk wybucha wesołym śmiechem, jednak szybko poważnieje.
- Obiecaj mi jeszcze raz, że pod moją nieobecność nie spotkasz się z Patrickiem - prosi, uważnie obserwując moją twarz. Chwilę się waham, nie potrafię zrozumieć, dlaczego tak się go obawia, przecież Patrick to porządny chłopak. Biorę głęboki oddech i niepewnie się uśmiecham.
- Jeżeli to jest dla ciebie takie ważne, to obiecuję.
- Nawet nie wiesz jak bardzo... - szepcze niechętnie, po czym bez żadnego ostrzeżenia składa na moich wargach pocałunek.
- Chłopaki zwijamy się! - woła Paul, który nie wiadomo skąd się pojawia ponownie.
- Będę tęsknić - mówię przytulając się do niego z całej siły. - Za każdym z was będę cholernie tęsknić! - wołam głośniej, podchodząc do każdego po kolei i przylegam do nich całym ciałem. W końcu ponownie staję przed Niallem, który niczym się nie przejmując ściąga swoją bluzę i wręcza mi ją z szerokim uśmiechem.
- To tak, żebyś miała przy sobie cząstkę mnie, a jakby ci było zimno, to ona z pewnością cię ogrzeję - stwierdza po raz ostatni  muskając moje wargi.

__________________________________

Przepraszam, zawiodłam. 
Rozdział miał być już dawno, dawno temu, a jest dopiero teraz.  Zawiodłam was, a także samą siebie. Wiele czynników złożyło się przeciwko mnie takich jak ciągłe burze (czyli brak internetu), poprawy w szkole by wyciągnąć oceny, a także brak weny. Tak wiem, tylko winni się tłumaczą, ale czuję się winna. Jednak nigdy nie porzuciłabym opowiadania, bez informacji o tym. Nie potrafiłabym tak zrobić, dlatego bardzo dziękuję Dominice. która mimo wszystko we mnie wierzyła i była gotowa postawić się wszystkim, którzy we mnie zwątpili, ten rozdział chcę zadedykować dla niej. Dla dziewczyny, która we mnie nie zwątpiła.

niedziela, 5 maja 2013

58. Złe życie

*Amy*

Piękna pogoda zachęca do wyjścia spacerowiczów. Tarasy kawiarni są pełne, modna młodzież sąsiaduje z babciami ubranymi w granaty i ciemne zielenie. Turyści chodzą z zadartymi głowami, rowery przejeżdżają na czerwonym świetle. Lubię życie w tym mieście pełnym studentów, zawsze gotowych do zabawy, zwłaszcza w czwartkowe wieczory, kiedy wszyscy suną do barów na ostatni wypad w tygodniu nim powrócą do rodzinnego domu. Sobotnie wieczory też nie są nudne. Tylko niedziele są ciche i spokojne, jedynie kościoły mają prawo się odezwać biciem dzwonów ogłaszając mszę.
-...AMY?! - z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk mojego imienia.
- Em... zamyśliłam się. O co pytaliście? - pytam przybierając skruszoną minę.
- A możemy poznać temat, na który tak bardzo się zamyśliłaś?
- Daj spokój, wszyscy dobrze wiemy, że o mnie, o tym najprzystojniejszym chłopaku na ziemi, co nie Am'? - wtrąca się James z lekceważącą miną,  jednak domaga się upewnienia.
- Oczywiście, że nie - odpowiadam z szerokim uśmiechem.
- Wiedziałem! - woła z radością. - Czekaj, czekaj ale, że jak nie? Czemu nie? Przecież jestem najprzystojniejszy na ziemi! I przecież wszyscy dobrze wiemy, że na mnie lecisz, więc dlaczego nie?! - krzyczy, a z oburzenia zatrzymuje się na środku drogi. - Nie ruszę się dopóki nie powiesz mi, że to o mnie myślałaś.
- O matko... Amy weź mu przyznaj rację, daj buziaka na zgodę i chodźmy dalej, bo zaraz się spóźnimy do kina! - woła Jack ze zbolałą miną.
- Sam mu daj buziaka! - odpowiadam spoglądając kątem oka na Jamesa, który już wystawił usta ułożone w dziubek. - Chyba ci się marzy Black - warczę przez zaciśnięte zęby.
- To ty przed chwilą marzyłaś o mnie! - stwierdza niczym małe dziecko, a jego usta rozciągają się w tak szerokim uśmiechu, że to aż dziwne, iż nie bolą go policzki.
- Okej marzyłam o tym, że trzymasz mnie za rękę i jesteś moim chłopakiem, zadowolony? To co możemy już iść dalej? - pytam z rezygnacją wodząc spojrzeniem od jednego szczerzącego w głupim uśmiechu zęby do drugiego, który zgina się ze śmiechu, ręce opierając na swoich udach. - A ciebie co tak bawi?
- Nie nic... - stwierdza Jack w momencie się prostując i poważniejąc.
- Ojej... trzeba było to powiedzieć od razu. Kochanie ty moje najpiękniejsze! Uczucia nie wolno się wstydzić, a zwłaszcza tak gorącego! - woła James podbiegając do mnie i splatając nasze dłonie.
- Czy komuś dzwoni telefon? - pytam rozglądając się z dezorientacją.
- Tak kochanie, tobie - stwierdza Black przesłodzonym głosem. Wyciągam z kieszeni komórkę na której widnieje napis "mama". Marszczę nos zastanawiając się czy odebrać. W końcu ciekawość zwycięża i wciskam zieloną słuchawkę.
- Tak słucham - rzucam na powitanie, równocześnie robiąc kilka kroków, próbując wyrwać swoją dłoń z uścisku Jamesa. Jednak on jej nie puszcza i posłusznie idzie za mną. Rzucam mu wściekłe spojrzenie, ale udaje, że go nie dostrzega.
- Amy... ehm... wróć do domu - szepcze mama po drugiej stronie.
- Przykro mi ale nie mogę - odpowiadam chłodnym tonem na który chłopaki rzucają mi pytające spojrzenie, ale ignoruję je.
- Tata też chce żebyś wróciła... - dodaje, a jej głos zaczyna się niebezpiecznie trząść.
- To dlaczego sam nie zadzwonił? Dlaczego to on ze mną nie rozmawia? Dlaczego to znowu ty jesteś naszym pośrednikiem? Przykro mi, ale nie wrócę do domu dopóki to ojciec nie zadzwoni i to on nie powie, że chce żebym wróciła. Przepraszam, ale muszę kończyć, bo mój chłopak na mnie czeka...
- Ach tak, James... pozdrów go i... miłej zabawy - mówi siląc się na wesoły ton.
- Dzięki, pa.. - mruczę z pewnym wahaniem. Dlaczego od razu wpadła na pomysł, że to James jest moim chłopakiem? Potrząsam głową, próbując w ten sposób wyrzucić z głowy żałosny głos mamy. Wolną ręką łapię dłoń Jacka. - Chodźmy do tego kina, zanim naprawdę się spóźnimy...
- Puść go albo będę zazdrosny! - krzyczy James wywołując tym samym u nas salwę śmiechu.

*Vicky*

- Niaaaaaluś, wiesz jak ja cię kocham?! - krzyczę najgłośniej jak potrafię, tak by mógł mnie usłyszeć na dole w kuchni. Efekt jest zamierzony bo chwili wchodzi do pokoju z wielką kanapką w ręce.
- Wiem, ale takie wyznania nigdy się dobrze nie kończą... - stwierdza, chwilowo odkładając kanapkę na biurko. Rozsiada się wygodnie na łóżku i wyciąga jedną rękę w moją stronę dając tym samym znak, żebym usiadła mu na kolanach.
- No bo mama dzwoniła...
- Czemu moja mama dzwoniła do ciebie? - przerywa mi zanim uda mi się skończyć. Jego oczy spoglądają na mnie ze zdziwieniem.
- Głuptasie moja mama! A zresztą nie mogłabym porozmawiać z przyszłą teściową? - dodaję oburzonym tonem.
-Oczywiście, że mogłabyś kochanie... - odpowiada ze skruchą składając delikatne pocałunki na mojej szyi, która nagle bardzo go zainteresowała. Jedną dłoń ułożył tuż pod moim biustem, przyciskając mnie w ten sposób do swojego torsu, a drugą odgarnia kosmyki moich włosów za ucho.
- Wiesz znam kilka sposobów na miłe spędzenie popołudnia... - mruczy przyjemnie głębokim głosem, przygryzając płatek mojego ucha. Przymykam z uwielbieniem powieki, a wzdłuż kręgosłupa przechodzi mnie dreszcz podniecenia, jednak szybko go tłumię, w końcu mam ważną wiadomość do przekazania.
- Poczekaj... - próbuję jakoś ogarnąć sytuację, ale nie jest mi to dane.
- Nie ma na co czekać - odpowiada, zamykając mi usta pocałunkiem.
Przejeżdża językiem po mojej dolnej wardze, a po chwili odsuwa się ode mnie, specjalnie oddychając na moje rozdrażnione usta.
- Ale.. ale... - podejmuję kolejną próbę rozmowy, ale blondyn tylko na to czeka. Ponownie łączy nasze wargi w pocałunku przesyconym namiętnością, a wręcz brutalnością. Swoimi malinowymi wargami atakuje moje, ssąc je i nadgryzając. Powoli kładzie się na łóżko, a następnie obraca tak bym znalazła się pod nim. Siedząc na mnie okrakiem odsuwa się na kilka milimetrów tak, że gdy mówi, jego wargi wciąż muskają moje.
- Chciałaś mi coś powiedzieć? - pyta z cwaniackim uśmiechem, zaczynając rozpinać swoimi zgrabnymi palcami guziki mojej koszuli.
- Pieprzyć to - mruczę, nie do końca pamiętając co chciałam mu przekazać.
- Masz racje. Lubię słowo "pieprzyć", ma coś w sobie prawda? - stwierdza z rozbawieniem, wracając do znęcania się nad moimi ustami. W końcu udaje mu się rozpiąć ostatni guzik odsuwa się ode mnie i mierzy spojrzeniem moje ciało cicho przy tym gwiżdżąc.
- Przysięgam, że z każdym dniem jest coraz ładniejsze - szepcze z zachwytem, przejeżdżając palcem od mojej szyi aż do guzika spodenek w których chodzę po domu. Pochyla się nad moim dekoltem składając na nim tysiące pocałunków. Moje ciało powoli wygina się w łuk, a zwinne dłonie blondyna szybko wykorzystują ten moment na rozpięcie mojego stanika.
Nasze pieszczoty przerywa nagły dźwięk dzwonka do drzwi.
- Ignoruj to - mruczy znad moich warg. Jednak wraz z dzwonkiem przypomina mi się co chciałam mu powiedzieć.
- Złaź ze mnie natychmiast! - mówię z przerażeniem, zrzucając go niechcący na podłogę. Jednak nie przejmuję się tym faktem i pospiesznie próbuję znaleźć swój stanik i koszulę.
- Co ty robisz? - pyta z oburzeniem, podnosząc się z podłogi.
- Mówiłam ci, że mama dzwoniła i powiedziała, że podrzucą nam Ginny bo oni gdzieś się umówili, a Jamesa nie ma... To na pewno oni!
- Matko święta, to mamy się zająć dzieckiem, a tobie takie głupoty w głowie, Vicky no wiesz co? Nie spodziewałbym się czegoś takiego po tobie... - stwierdza kręcąc głową z nie do wierzeniem. Spoglądam na niego z rozbawieniem i daję mu buziaka w policzek.
- Zobaczysz później jakie mam głupoty w głowie, gdy jesteś przy mnie a teraz szoruj na dół otworzyć drzwi i odebrać dziecko, ja się idę ogarnąć i idziemy na jakiś spacer albo coś...- dodaję, delikatnie popychając go w stronę drzwi.
- Może ją uśpimy i powrócimy do naszych głupot... - stwierdza z nadzieją.
- NIALLER!
- Okej już idę, już idę...- dodaje, znikając w drzwiach.

*Amy*

- Poproszę karmelowy popcorn dla mojej dziewczyny. Czyż ona nie jest piękna? - pyta James, składając zamówienie. Czuję jak moje policzki zaczynają mnie palić ze wstydu. Black zadaje to pytanie każdemu kogo mijamy i chce go słuchać.
- Faktycznie jest bardzo ładna - odpowiada, kulturalnie chłopak z obsługi.
- Nie patrz na nią takim pożądliwym wzrokiem, bo to moja dziewczyna! - woła mocniej ściskając moją dłoń.
- No dobrze ci radzę, bo jak się wkurzy to ja nie ręczę za kolegę.. - dodaje poważnie Jack.
- Przestańcie żartować - wołam sztucznie wesołym tonem.
Po chwili wchodzimy na salę, gdzie ląduję na siedzeniu między dwójką chłopaków.
- James możesz już puścić moją dłoń... - szepczę pochylając się w jego stronę tak by mógł mnie usłyszeć.
- Nie mogę. Nie chcę, żebyś znowu musiała o mnie marzyć. Wiesz jakbyś się bała filmu to możesz się wtulić w moją silną pierś - dodaje konspiracyjnie rozglądając się po sali.
- Wolałabym zginąć - mruczę tak by nie mógł tego dosłyszeć.
Przez pierwsze piętnaście minut staram się ignorować to co jest na ekranie, tak na wszelki wypadek, więc bardzo mi się nudzi. W końcu wpadam na szaleńczy pomysł i rzucam garścią popcornu w Jacka. Ten nie pozostaje mi dłużny, a do zabawy dołącza się James (nadal nie puszczając mojej dłoni, o zgrozo). Impreza trwa w najlepsze gdy podchodzi do nas dziewczyna z obsługi i każe nam się uspokoić albo opuścić salę. Jack bohatersko stwierdza, że ten film w ogóle go nie interesuje i z westchnieniem ulgi innych ludzi przebywających na sali, opuszczamy kino.
- Okej, ja się zmywam do domu - stwierdza Jack całując mój policzek i wymieniając uścisk dłoni z Jamesem.
- Na razie! - wołamy równocześnie za oddalającym się Turnerem. Ten podnosi tylko dłoń na znak, że nas usłyszał i znika w bocznej uliczce.
- No to ja cię teraz odprowadzę jak na odpowiedzialnego chłopaka przystało - stwierdza wesoło James, powoli kierując się w stronę domu.
Droga mija nam na rozmowie o niczym, na żartach i na wzajemnym przedrzeźnianiu się. Kilkukrotnie chłopak się zatrzymuje, a ja muszę go przepraszać lub sposobem nakłaniać do dalszej drogi. W końcu stajemy na wprost siebie przed metalową bramą odgradzającą wejście do mojego tymczasowego miejsca zamieszkania.
- Dziękuję za dzisiejszy dzień. Fajnie z tobą wyjść od czasu do czasu, zwłaszcza jako twój chłopak - dodaje z cwaniackim uśmiechem.
- Tylko się nie przyzwyczajaj - wołam uderzając go przyjaźnie pięścią w ramie.
- Za późno - mruczy nagle poważniejąc. Powoli zaczyna się nade mną pochylać.
- James nie... - próbuję zaprotestować.
- Cii... daj się ponieść chwili - mruczy, ani na moment nie przestając się zbliżać. Przymykam oczy i lekko rozchylam wargi czując oddech Jamesa pieszczący moją twarz. Muska moje usta niepewnie, jakby bał się, że popełnia błąd. Kładę dłonie na jego policzkach i pogłębiam pocałunek. W końcu mam się dać ponieść chwili. Po jakimś czasie nasz pocałunek robi się zbyt odważny jak na zwykły pożegnalny pocałunek dwójki zakochanych ludzi na ulicy. Odsuwam się od niego, choć z wielkim ociąganiem.
- Wow... - mruczę starając się opanować oddech i chęć ponownego zatracenia się w jego wargach.
- Dokładnie - stwierdza opierając swoje czoło o moje.
- Muszę już iść - mówię, na co ponownie mnie do siebie przyciąga i po raz ostatni muska moje wargi. Odwracam się i wchodzę na podwórko. Za mną rozlega się głos Jamesa.
- Spotkamy się jutro... kochanie? - w odpowiedzi naśladuję dzisiejszy ruch Jacka z podniesieniem ręki do góry i wchodzę do domu.
W salonie gra telewizor, więc tam kieruję swoje kroki. Na kanapie siedzi trójka chłopaków, a Zayn niedbale  opiera się o parapet i pali papierosa. Ups... wszystko widział. Na tą myśl wszystkie moje mięśnie tężeją i nie mogę pozbyć się wrażenia, że go zdradziłam.
- Udała się randka? - pyta przez zaciśnięte zęby.
- To nie była randka, tylko wypad z przyjaciółmi - mruczę patrząc pod swoje stopy.
- Patrz mi prosto w oczy jak do mnie mówisz. Chcę widzieć, że jesteś z nim szczęśliwa.
- Zayn to nie tak... - szepcę, odważając się na sekundowe spojrzenie na jego twarz.
- Nie musisz mi się tłumaczyć, przecież nie jesteśmy razem - mówi ze złością, po czym wychodzi z salonu potrącając mnie barkiem. Kulę się w sobie na jego reakcję. Po chwili dobiega nas trzaśnięcie drzwiami od jego pokoju.
- Nie przejmuj się, miał zły dzień... - mruczy niepewnie Lou.
- Ja mam przez niego złe życie - warczę ze złością wbiegając po schodach do swojego pokoju.

__________________________________

Na pożegnanie majówki, dodaję taki króciutki rozdzialik, bo w końcu obiecałam :* Dzisiejszy rozdział jest ze specjalną dedykacją dla TEAMU JAMESA, który zaciekle ciągle walczy o ich związek :D
Mam nadzieję, że to cudowne wolne minęło wam w przyjemnej atmosferze, a ten rozdział wam się podoba.
Przepraszam, że tak mało Vicky i Nialla, ale jakoś tak mi bardziej pasowało napisać... No nic innego mi nie pozostaje jak życzyć miłego poniedziałku, a osobom, które będą pisały maturę mówię: "powodzenia!" :)

sobota, 27 kwietnia 2013

57. Nowa szkoła

*Vicky*

Otwieram oczy i już wiem, że ten dzień będzie wspaniały, po prostu musi taki być. Obracam się na bok, gdzie powinien być towarzysz mojego życia, ale jak zwykle gdzieś wybył. Jednak to nie psuje mi humoru.
Przeciągam się z lubością, po czym wstaję i zmierzam do kuchni, skąd unosi się cudowny zapach.
- Co ty tu robisz? - pytam na widok Nialla krzątającego się po kuchni.
- Mnie też cię miło widzieć - stwierdza, dając mi buziaka. - A nawiasem mówiąc to mieszkam - dodaje z rozbawieniem.
- To wiem, ale myślałam, że wyszedłeś na jakąś próbę czy coś...
- Powiedzmy, że Paul dał mi wolne. Zresztą widzimy się dziś z Patrickiem, zapomniałaś?  - tłumaczy spokojnym głosem, jakby to było najoczywistszą rzeczą na całym świecie.
- No ale... em.. no wiesz... to ja się miałam z nim spotkać... - mówię niepewnie.
- Przecież wczoraj powiedziałaś, że jeżeli chcę to mogę z wami jechać, a akurat tak się złożyło, że nie mam  dzisiaj nic do roboty, więc chętnie skorzystam.... - stwierdza dokładnie przeżuwając mojego tosta francuskiego.
- Okej... To ja idę się ogarnąć i jedziemy - odpowiadam, marszcząc nos. Jakoś nie mogę sobie wyobrazić Nialla z Patrickiem w jednym pomieszczeniu, przecież oni się zabiją, a w najlepszym wypadku pobiją do stanu krytycznego! Wzdycham, tym samym komentując mój marny żywot.
Zamykam się w łazience na jakieś czterdzieści pięć minut. Biorę szybki prysznic, wcieram w swoje ciało poziomkowy balsam i tuszuję rzęsy. Następnie przechodzę do garderoby gdzie starannie wybieram ubranie. W końcu jakoś muszę się zaprezentować w nowej szkole. Przeglądam się po raz ostatni w lustrze i schodzę z powrotem na dół.
- Śliczna jesteś, wiesz? - pyta blondyn, mierząc mnie spojrzeniem.
- Ale nie aż tak jak mój  przystojny, inteligentny i utalentowany chłopak - odpowiadam. Nialler parska śmiechem, zorientowawszy się, że właśnie zacytowałam jego wczorajsze słowa.
- Cwaniara - mruczy pod nosem z rozbawieniem.

- No w końcu jesteś..cie? - stwierdza Patrick na nasz widok z lekkim niezadowoleniem w głosie.
- Tak jesteśmy - potwierdza dobitnie Niall. Wykręcam młynka oczami na ich "kulturalne" powitanie.

- Cześć Patrick. Zabrałam ze sobą Nialla, mam nadzieję, że to nie problem... 
- Jeżeli tobie to sprawia radość, to nie... - odpowiada niechętnie mierząc blondyna. - To co gotowa na złożenie papierów w szkole?  - pyta przerzucając spojrzenie na mnie.
- Em.. mieliśmy ją dzisiaj tylko obejrzeć... - stwierdzam niepewnie.
- A po co czekać? Załatwimy to od razu, chodź! Znaczy chodźcie! - woła dziarskim tonem, w ogóle nie przejmując się swoją pomyłką. 
- Będę mógł go później zabić? - szepce mi z nadzieją do ucha Niall, w odpowiedzi tylko spoglądam na niego z rozbawieniem i kiwam głową na boki, okazując mu tym samym, że jest niesamowity.
Po dziesięciominutowym spacerku, czuję jak chłód powoli zaczyna ogarniać moje ciało. Obejmuję dłońmi ramiona, żeby choć w małym stopniu zatrzymać w sobie ciepło.
- Patrick? - mruczę niepewnie.
- Tak piękna? - w momencie zatrzymuję się i spogląda na mnie z szerokim uśmiechem. Czuję jak na słowo "piękna" Niall spina wszystkie mięśnie, ale nic nie mówi.
- Daleko jeszcze? - pytam cichutkim głosikiem.
- Jakieś pięć minut, a co się stało?
- Nie nic... Po prostu, myślałam, że jest trochę cieplej na dworze - tłumaczę z bladym uśmiechem. Obaj mężczyźni stojący obok mnie pospiesznie ściągają bluzy, jednak niebieskooki jest szybszy. Opatula mnie swoją szarą bluzą z cwaniackim uśmiechem.
- Nie o to mi chodziło... Weź ją, bo teraz ty zmarzniesz. Nie chcę, żebyś przeze mnie był chory - mówię, próbując wyplątać się z ubrania, jednak Niall przytrzymuje moje nadgarstki.
- Ważne, żeby tobie było ciepło kochanie - stwierdza składając na moim czole pocałunek, tylko po to bym nie mogła dostrzec jak rzuca Patrickowi triumfalne spojrzenie i bezgłośnie porusza wargami "jeden zero dla mnie". - Zresztą mówiłem ci w domu, żebyś ubrała coś cieplejszego - dodaje ponownie zwracając na mnie swoje niebieskie tęczówki.
- Mówiłeś? - powtarzam, próbując sobie przypomnieć czy faktycznie wypowiedział takie słowa.
- Zamierzałem... - prostuje z figlarnym uśmiechem.
- Jesteście tak słodcy, że aż nie dobrze się robi - mruczy ze złością brunet, przez co moje policzki pokrywa delikatny róż, a Niall wybucha śmiechem.  - Możemy już łaskawie iść dalej? 
- Tak, oczywiście - mówię speszonym głosem, ponownie wplatając swoją dłoń między palce Irlandczyka.

- Więc co cię sprowadza do naszej szkoły, młoda damo? - pyta mnie pan Davis, dyrektor mojej nowej szkoły.
- Cóż, właściwie to Patrick mi polecił pana placówkę - tłumaczę z uśmiechem, wskazując na chłopaka siedzącego po mojej lewej stronie.
- Kolejną dziewczynę sprowadzasz do naszej szkoły z takim wybitnym talentem, ja nie wiem jak ty je znajdujesz! - woła ze śmiechem pan Davis.
- To one same mnie znajdują - stwierdza skromnie Patrick, a ja czuję jak ponownie się rumienię.
- Czyli Vicki nie jest pierwszą dziewczyną, której polecił tą szkołę? - pyta Niall, marszcząc nos.
- Ależ oczywiście, że nie! Było już ich kilka i wszystkie w wieku panny Black, zadziwiające prawda? - potwierdza dyrektor z rozczulającym uśmiechem spoglądając na bruneta. - Tak czy inaczej, musisz jeszcze podpisać dokumenty, tutaj i tutaj, a na tej kartce tylko parafkę. W porządku, tutaj masz kod do swojej nowej szafki, plan lekcji i zaczynasz od poniedziałku. Pamiętaj, żeby zgłosić się przed lekcjami do sekretariatu, żeby odebrać podręczniki.  Mam nadzieję, że Patrick poinformował cię, że musisz mieć swój własny aparat...
- Tak, dzisiaj mamy zamiar go kupić - odpowiada za mnie brunet.
- W takim razie to już chyba wszystko i mam nadzieję, że polubisz naszą szkołę, do zobaczenia - na potwierdzenie słów pan Davis macha nam zza swojego mahoniowego biurka, a my wychodzimy na korytarz.
- Okej, ja muszę do toalety, a potem możemy iść po ten aparat - mówię, równocześnie rozglądając się po korytarzu w poszukiwaniu odpowiednich drzwi.
- Musisz iść do końca korytarza, ostatnie drzwi po prawej stronie - tłumaczy Patrick, opadając na ławkę pod ścianą.

*Niall*

Obserwuję jak Patrick odprowadza moją dziewczynę spojrzeniem, a raczej dolną partię jej ciała.
- Mógłbyś nie patrzeć na jej tyłek? - syczę przez zaciśnięte zęby.
- Mógłbym, ale jest tak pociągający, że to silniejsze ode mnie - odpowiada leniwie przenosząc swoje spojrzenie na mnie. Ze złości tylko mocniej zaciskam pięści.
- Posłuchaj mnie, bo nie mam zamiaru się powtarzać. Trzymaj się od niej z daleka, a jak dowiem się, że ją skrzywdziłeś, to osobiście ściągnę ci z twarzy ten parszywy uśmieszek. To, że wyrywasz panienki na szkołę fotograficzną, to nie znaczy, że w ten sam sposób uda ci się z Vicky, jasne? - pytam, cedząc każde słowo przez zaciśnięte szczęki. W odpowiedzi brunet podnosi się z jeszcze większym uśmiechem.
- To się jeszcze okaże, czy się nie uda... - mruczy z lubością oblizując wargi. - Wiesz, zdradzę ci coś tak jak przyjacielowi... Lubię wyzwania, a ty właśnie takowe przede mną postawiłeś - stwierdza strzepując niewidzialny pyłek z ramienia. 
- Jesteś zwykłym frajerem i z chęcią bym ci wybił wszystkie zęby, ale poczekam, aż każe mi to zrobić Victoria, gdy zaczniesz się do niej dowalać, bo jakby nie patrzeć to każdą noc spędza ze mną i to się nie zmieni...
- Jestem - mówi Vicki, oplatając swoje drobne ramionka, w okół mojego ramienia. - Coś się stało? - pyta spoglądając to na mnie to na Patricka.
- Nie nic, ucięliśmy sobie z twoim chłopakiem, miłą pogawędkę - tłumaczy brunet z ironicznym uśmiechem.

*Vicky*

 Opuszczamy monstrualny budynek szkoły w ciszy, przerywanej odgłosem naszych kroków. Niall widocznie jest wkurzony, ale nie chcę pytać co się stało przy Patricku, więc cisza z każdym momentem robi się coraz bardziej niezręczna. Poprawiam sobie bluzę blondyna, która zsunęła mi się aż do zgięcia łokcia. W końcu sytuację ratuje dzwonek mojego telefonu. Pospiesznie wyciągam komórkę z mojej brązowej torby. Na wyświetlaczu pojawia się imię Louisa, marszczę brwi ze zdziwienia.
- Cześć Vicki, jest gdzieś tam Niall? - ledwo udaje mi się nacisnąć zieloną słuchawkę, a już dobiega mnie głos Tommo.
- Jest, a coś się stało? - pytam, odchodząc na kilka kroków od chłopaków.
- Ten idiota miał być dzisiaj z nami! Paul mu nie pozwolił wziąć wolnego, za chwilę mamy ważny wywiad, a tego cymbała nie ma!
- Po pierwsze nie nazywaj go tak, a po drugie nie wiedziałam, jakbym wiedziała, to za nic nie pozwoliłabym mu z nami iść... - stwierdzam z irytacją kopiąc kamień. -  Cholera, co teraz zrobimy?
- Teraz już i tak nie zdąży ani nic, więc powiemy, że się źle czuł czy coś tam wymyślimy, ale Paul mu chyba zmyje głowę, taki jest wkurzony - odpowiada Lou z rozbawieniem w głosie. Kątem oka spoglądam na Nialla. Chłopak stoi jakiś metr od Patricka i niezdarnie pociera kark, prawą ręką. Gdy dostrzega, że go obserwuję niepewnie się uśmiecha. - Dobra ja muszę kończyć, pa!
- Co? A tak pa... - odpowiadam rozkojarzonym głosem, po czym wracam do chłopaków.
- Kto dzwonił? - docieka Niall, obejmując mnie w talii.
-Nikt ważny, opowiem ci w domu - mówię wymijająco. - To jak idziemy po ten aparat? - dodaję, na co Patrick znacznie się ożywia, jak dla mnie wręcz zbyt znacznie.

- Ten będzie idealny dla ciebie - mówi Patrick, podając mi kolejny aparat.
- Mówiłeś tak o dziesięciu poprzednich - stwierdzam, ze zmęczeniem, opierając się o Nialla.
- Ale to o ten mi chodziło na początku! Będzie idealny dla ciebie, jest leciutki, a poza tym ma świetną jakość.
- Tak samo jak cenę - mruczę marszcząc nos. - Miał być w miarę tani, nie stać mnie na tak kosztowną zabawkę.
- Podoba ci się? - wtrąca się nagle niebieskooki.
- Jest piękny - szepczę, nie rozumiejąc do czego zmierza.
- No to jest twój - odpowiada wzruszając ramionami.
- Nie mogę, nie chce żebyś mi kupował tak drogie rzeczy, w ogóle nie chcę żebyś cokolwiek mi kupował... - pospiesznie protestuję.
- Kochasz mnie? - kiwam głową, że tak. - No to nie ma o czym rozmawiać. Przepraszam, którędy do kasy? - pyta jakieś dziewczyny z obsługi.
- Do końca tego działu i w lewo, ja mogę pana zaprowadzić - dodaje robiąc maślane oczka.
- Nie dzięki, potrafimy odnaleźć się w terenie - stwierdzam chłodno. Dziewczyna mierzy mnie oburzonym spojrzeniem, po czym z impetem obraca się na pięcie i odchodzi wgłąb sklepu.
- Jaka dobra się znalazła, za GPS'a chce nam robić - mruczę pod nosem ze złością, jednak chłopaki to słyszą i obaj wybuchają śmiechem. Obrzucam ich morderczym spojrzeniem, co bawi ich jeszcze bardziej.
- Dobrze się bawicie? - pytam ze złością kierując się w stronę kas.
- Oj no, kochanie, ja nie wiedziałem, że ty taka agresywna jesteś - stwierdza Niall wyrównując ze mną krok.
- Lubię agresywne dziewczyny - dodaje Patrick pojawiając się z mojej lewej strony.
 - Te brunet, nikt cię nie pytał o zdanie - warczy Horan, podając kobiecie pudełko z aparatem.
Po chwili stoimy przed sklepem z moim nowym wyposażeniem szkolnym.
- Kurdę nie wiem jak wam dziękować... - mówię, próbując opanować wzruszenie w głosie.
- No wiesz ja tam mam kilka pomysłów - stwierdza Niall z szerokim uśmiechem, na co tylko przewracam oczami.
- Wystarczy, że umówisz się ze mną na kawę - mówi Patrick delikatnie się uśmiechając.
- Masz to jak w banku - odpowiadam, po czym pospiesznie do niego podchodzę i składam delikatny pocałunek na jego policzku. - Dziękuję ci za tą nieocenioną pomoc.
- Cała przyjemność po mojej stronie - odpowiada z figlarnym uśmiechem, równocześnie dotykając palcami miejsca gdzie przed chwilą znajdowały się moje wargi.
- Em... Vicky? Nie żeby coś, ale my już musimy iść - wtrąca się Niall.
- Już idę, cześć Patrick i jeszcze raz dziękuję!

*Amy*

- Natychmiast się ogarnijcie! - krzyczę z całych sił. Czwórka chłopaków chwilowo na mnie spogląda z zaciekawieniem.
- Harry proszę natychmiast oddać Louisowi wszystkie marchewki, Zayn przestań gonić Liama z tymi cholernymi łyżkami, zrozum wreszcie, że nie wiedział, iż to jest twój cudowny żel do włosów, okej? Kupię ci takich pięć nowych - wołam ze złością. - A teraz przyznać się który z was ukradł moje papucie?!
- Te puchate z różowymi króliczkami, które wcale nie jedzą marchewek? - pyta Lou.
- Dokładnie te same - odpowiadam z nadzieją, że w końcu wyjaśni się ta cała sprawa.
- A to nie ja - stwierdza, ponownie zaczynając gonić Stylesa. Przejeżdżam sobie otwartą dłonią po twarzy i biorę kilka głębokich oddechów.
- Mogę pomóc ci ich szukać, chociaż uważam, że były okropne... - mówi Zayn stając przede mną niczym dzielny rycerz.
- Wiesz co? Pieprz się Malik - warczę ze złością. Mieszkam tu jeden dzień a już zdążyłam się z nim pokłócić z piętnaście razy.
- Z tobą zawsze księżniczko - mruczy bezczelnie szczerząc do mnie swoje białe ząbki.
- Jak ja mogłam być z takim totalnym idiotom? - pytam spoglądając w sufit, jakbym tam miała wyczytać odpowiedź.
- Nie, nie powiedz mi jak ja wytrzymałem z tobą tak długo? Człowiek chce ci pomóc, a ty jakieś fochy odwalasz, weź się zastanów kobieto - odpowiada powoli zbliżając się w moją stronę. Odruchowo cofam się o kilka kroków. Plecami przywierając do ściany. Chłopak kładzie dłonie po obu stronach mojej głowy.
Czuję jak powoli zaczyna mi brakować powietrza. Jest blisko. Stanowczo zbyt blisko. Czuję zapach jego drogich perfum, jego ciepły oddech oplata moje usta. Zdecydowanie robi wszystko bym prosiła więcej, ale nie zrobię tego. Jednak moje serce przyspiesza swój rytm, gdy Mulat niebezpiecznie zaczyna się nachylać. Rozum podpowiada mi "uciekaj, odepchnij go, nie pozwól mu odejść".
- Dlaczego nie potrafimy się już normalnie dogadać? - szepcze drażniąc moje wargi.
- Nie mam pojęcia - odpowiadam cichym tonem, kładąc dłoń na torsie chłopaka, tym samym, próbując go odepchnąć.
- Ekhem, nie chcę wam przeszkadzać, ale... - niepewnie wtrąca się Harry.
- No to jak nie chcesz to stąd spadaj - warczy Zayn rzucając mu wściekłe spojrzenie.
- Ale przyszedł James z Jackiem i mówią, że byli umówieni z Amy do kina - nie poddaje się chłopak.
- Cholera, totalnie o tym zapomniałam! - krzyczę, pospiesznie przeciskając się pod ramieniem Zayna i wbiegam po schodach do mojego nowego pokoju.
Po chwili zbiegam z powrotem na dół i niczym torpeda wybiegam przed dom, gdzie przez przypadek wpadam na Jamesa.
- Ja wiedziałem, że dziewczyny na ciebie lecą, ale nie myślałem, że aż tak! - woła Jack ze śmiechem, po czym całuje mój policzek na powitanie.
- Bardzo śmieszne - mruczę pod nosem, obracając się w stronę Jamesa by i z tym wariatem się przywitać. Black całuje mnie w kącik ust, jednak ignoruję to.
- To jaki film na dzisiaj? - pytam, gdy powoli ruszamy.
- Straszny film pięć! - krzyczą równocześnie chłopaki.
- Świetnie - stwierdzam z ironią za co dostaję mocnego kuksańca w bok od Turnera, a James wybucha śmiechem na widok mojej oburzonej miny.

*Vicky*

- Umieram ze zmęczenia - szepcę rozwalając się na łóżku.
- Ja też - mruczy Niall kładąc się koło mnie.
- Dlaczego mnie dzisiaj okłamałeś? - pytam podnosząc się na łokciu. W odpowiedzi spogląda na mnie pytająco. - Wcale nie miałeś wolnego. Dzwonił do mnie Lou i powiedział, że miałeś ważny wywiad, który zawaliłeś. Rozumiem, że martwisz się o mnie, ale Patrick jest w porządku, nic by mi nie zrobił, bo nie jest psychopatycznym mordercą. Nie chcę żebyś przeze mnie zawalał swoją pracę... Obiecaj mi, że już nigdy więcej tak nie zrobisz, okej?
- Tylko jeżeli obiecasz, że ty już nigdy więcej nie spotkasz się z Patrickiem - odpowiada, również podnosząc się na ramieniu.
- Przecież wiesz, że nie mogę, zwłaszcza po tym co dzisiaj dla mnie zrobił. Ja rozumiem, że zazdrość cię ponosi, ale musisz mi ufać...
- Tobie ufam, ale jemu jakoś już nie bardzo - stwierdza fukając z oburzenia.
- Jeszcze zmienisz zdanie. A teraz w ramach podzięki, co powiesz na wspólną kąpiel?
- Wolałbym kolację... Tylko żartowałem! - dodaje na widok mojej oburzonej miny.

__________________________________

Siemankoo :*
Oto jest nowy rozdział i uwaga coś nowego... PODOBA mi się :D Pisząc go w między czasie pomogłam dziadkowi zaprawić okno, upiec ciasteczka i pooglądać TV, także pisało mi się go z przyjemnością, chociaż nad końcówką musiałam się nieźle namęczyć.  Myślę, że kolejny rozdział pojawi się jakoś przez majówkę, więc już nie długo :) Myślę, że wątek kina pociągnę w kolejnym rozdziale, bo w tym już nie miałam siły.
A teraz chciałam was poinformować, że dodałam swojego bloga do spisu opowiadań o One Direction, a adres znajdziecie tutaj. Każdej z was, która pisze swoje opowiadanie o 1D  proponuję, żeby dodała je do tego spisu :)

środa, 10 kwietnia 2013

AKTUALNOŚCI

Cześć Mordziaki wy moje najukochańsze :*
Słuchajcie dzisiaj nie mam dla was rozdziału tylko pewien komunikat. Mianowicie chcę was poinformować, że kolejny rozdział pojawi się dopiero po moich egzaminach (23-25 kwietnia), czyli pięćdziesiątka siódemka będzie najprawdopodobniej w sobotę 27 kwietnia. Mówię wam o tym, dlatego, żebyście nie musiały wchodzić piętnaście tysięcy razy dziennie na tą stronkę, a każde wejście kończyłoby się przekleństwem w moim kierunku, że wciąż nie ma rozdziału :D. Także nie martwcie się nic mi nie jest, blog nie zostaje zakończony bo rozdział będzie na pewno, jedynie z "lekkim" opóźnieniem :)).