wtorek, 25 grudnia 2012

50. Osiem kawałków szarlotki

*Vicky*

- Dzień dobry śpiącej królewnie, czas wstać na śniadanko, które jak wszech wiadomo jest najważniejszym posiłkiem dnia - dobiega mnie głos Nialla, na co niechętnie otwieram oczy. Blask słońca skutecznie uniemożliwia mi spojrzenie na świat, więc zaczynam mrużyć powieki, dopiero po kilkunastu sekundach oczy na tyle się przyzwyczajają, że mogę rozpoznawać kształty. Rozglądam się zdezorientowana po pomieszczeniu.
- Niall? Gdzie.. gdzie my jesteśmy?
- Nie przejmuj się tym. Zjedz śniadanie - odpowiada lekceważąco.
- Jak mam się nie przejmować skoro nie mam pojęcia gdzie jestem! - wołam po czym podbiegam do okna. Widok nie jest mi znajomy, na co marszczę brwi. - Wywiozłeś mnie z Londynu?
- Em.. Tak, ale to było konieczne, bo niestety ostatnia urodzinowa niespodzianka znajduje się poza Londynem... - tłumaczy z wesołym błyskiem w oku.
- Jaka znowu niespodzianka? Niall ja mam jeszcze tydzień chodzenia do szkoły, nie mogę jej ot tak opuścić, bo obleję semestr!
- Nie oblejesz, rozmawiałem z nauczycielami nie byli zachwyceni, ale w końcu zrozumieli i powiedzieli, że masz wystarczająco dużo ocen, żeby zdać, ale twoje wyniki nie będą zbyt cudowne... Stwierdziłem, że zaryzykuję i mimo to cię porwę - odpowiada, po czym całuje mnie w policzek, odpycham go od siebie.
- A może mi zależało na tych ocenach? I w ogóle gdzie my jedziemy?! - wołam coraz bardziej zdenerwowana.
- Może chcesz się przebrać? Bo z pewnością nie będzie ci wygodnie w tych szpilkach i sukience przez kolejne kilka godzin jazdy samochodem.... - mówi ignorując moje pytanie z coraz większym rozbawieniem w głosie.
- Chcę, ale dopiero jak mi powiesz gdzie jedziemy - stwierdzam po czym siadam na łóżku z założonymi rękami. Irlandczyk wzdycha na ten widok.
- Czy ty zawsze musisz być taka uparta? - nie odpowiadam, tylko wściekle wpatruję się w niego. Po raz kolejny wzdycha. - Psujesz całą moją niespodziankę, a wszystko było tak perfekcyjnie zaplanowane! Gdyby nie ten głupi sen to już bylibyśmy na miejscu! - spoglądam na niego pytająco. - Po twoich urodzinach zasnęłaś w moim aucie, co było częścią planu, a ja miałem cię zawieść w pewne miejsce zanim się obudzisz, niestety nie przewidziałem, że mi też będzie chciało się spać. W momencie gdy już nie byłem w stanie prowadzić samochodu zatrzymałem się w tym motelu, żeby przespać kilka godzin i jechać dalej, ale pomyślałem sobie, że powinnaś coś zjeść i się przebrać i teraz tego żałuję! - zakończył swój monolog ze śmiechem.
- Okej, czyli GDZIEŚ jedziemy... - zaczynam sobie to wszystko jakoś układać w głowie. - A mogę się dowiedzieć gdzie jest to GDZIEŚ? Pragnę ci tylko kochanie przypomnieć, że i tak zobaczę gdzie jest to twoje cudowne GDZIEŚ, przez szybę twojego wspaniałego samochodu...
- Jesteś okropna wiesz? Zawsze wszystko musisz popsuć, a ja tak się starałem! - spogląda na mnie jakby miał nadzieję, że odpuszczę, ale nie ma nawet na co liczyć. Cały czas wpatruję się w niego zdecydowanym spojrzeniem. - Eh, jedziemy do... Brighton - odpowiada ze wzruszeniem ramion.
- Aha, fajnie - odpowiadam, udając, że w ogóle mnie to nie obchodzi. Przynajmniej takie było założenie... - Zaraz, zaraz czy ty powiedziałeś do Brighton?! Poważnie? Kocham cię, kocham cię, kocham cię! - krzyczę, a po chwili wiszę już na jego szyi i miażdżę go w uścisku.
- Heej, bo jak mi połamiesz kości to tam nie pojedziemy! - woła ze śmiechem po czym delikatnie mnie od siebie odpycha. - Idź się przebrać, ubrania masz w łazience - składa delikatny pocałunek na moich wargach po czym popycha mnie w stronę pomieszczenia o którym wspomniał.
Po kilku minutach wychodzę, ubrana, pomalowana i gotowa do dalszej drogi.

Londyn i jego szare kamienne domy ściśnięte wzdłuż głównej ulicy, która prowadzi do merostwa, musiały już dawno zostać za nami. Teraz powolutku wjeżdżamy do Brighton. Słońce mocno świeci jak na styczniowe popołudnie, a rozleniwione bezpańskie psy, które najchętniej bym przygarnęła śpią wzdłuż jezdni. Dom babci znajduje się za boiskiem. Podjeżdżając pod jej dom już stała w bramce z rękami na biodrach i szerokim uśmiechem na pyzatej twarzy.
- Moje dzieci! Jaka jestem szczęśliwa, że w końcu do mnie przyjechałaś i oczywiście, że mam okazję poznać mojego przyszłego wnuka, chociaż już sobie z nim ucięłam, krótką pogawędkę przez telefon - mówi ze śmiechem po czym rzuca się na Nialla żeby go wyściskać. Po chwili przechodzi z tą samą czynnością do mnie. Zanurzona w krągłościach babci, która jak zwykle pachnie wanilią i ciastem, który pewnie przed chwilą upiekła, zaczynam się bronić, ale tylko po to, żeby uświadomić babci, że nie jestem już dzieckiem, bo tak naprawdę uwielbiam się przytulać. Odsuwa się ode mnie ze śmiechem. Ujmuje mnie za ramiona i przygląda mi się uważnie. Oho zaraz się zacznie.
- Urosłaś, ale niezbyt dobrze wyglądasz. No ale na szczęście mamy dwa tygodnie żeby to nadrobić!
- Przestań babciu, teraz jest moda na wysokie i szczupłe, a że ja nie jestem wysoka to chociaż wagą nadrobię - próbuję się bronić.
- Ale cóż ty opowiadasz kochanie? Byłabyś o wiele ładniejsza z pełnymi policzkami, zaufaj mi - próbuje mnie przekonać do swojego.
- Proszę pani, ale mnie się podoba taka jaka jest - wtrąca się niepewnie Nialler, rzucam mu spojrzenie pełne podzięki, na co babcia zaczyna kręcić z nie do wierzeniem głową.
- Odezwał się ten któremu kilka kilo więcej też by nie zawadziło, ale nie martw się kochaneczku, za ciebie też się wezmę, a poza tym nie musisz mi mówić pani, możesz mi mówić babciu jak każdy - patrzy nas oczami przepełnionymi troską. - No chodźcie już bo mi się obiad przypali, a na deser dostaniecie szarlotkę - stwierdza z żartobliwą naganą w głosie po czym kieruję się w stronę drzwi wejściowych. Nagle Niall łapie mnie za rękę i pyta z przejęciem w głosie:
- Vicky zostaniemy tu na zawsze? - wybucham niekontrolowanym śmiechem, na co patrzy na mnie z lekką urazą już chce coś powiedzieć, ale przerywa mu ponowne pojawienie się babci z wałkiem w ręce i przybielonej spódnicy od mąki w drzwiach.
- Idziecie? Chyba nie chcecie, żeby się zmarnowało!
- Oczywiście, że nie - odpowiada natychmiastowo niebieskooki.
- Już tylko wniesiemy bagaże, tam gdzie zawsze babciu? - pytam ze śmiechem.
- Tak. Macie wspólny pokój, chyba wam to nie przeszkadza? Jakby co jest jeszcze wolny pokój Jamesa...- stwierdza z lekkim wahaniem. W końcu ulokowała nas w moim pokoju czyli z jednym łóżkiem.
- Nie, będzie idealnie - odpowiadam uspokajająco na co kiwa głową i wraca z powrotem do kuchni. Szturcham lekko Nialla w żebra bo patrzy się w miejsce, w którym zniknęła babcia jak urzeczony.
- A ty co? Zakochałeś się? - rzucam w jego stronę ze śmiechem.
- Ona jest moim ideałem! - szepcze, po czym łapie nasze walizki i biegnie w stronę domu. - Pośpiesz się bo nam obiadek wystygnie! - woła do mnie przez ramię, po czym niknie w drzwiach. Uśmiecham się pod nosem. Te dwa tygodnie będą szalone.
- Co będziecie dzisiaj robić? - pyta babcia, po raz kolejny dokładając Niallowi szarlotki.
- Myślałam, żeby nie zabrać tego oto mężczyznę na spacer nad wybrzeże, albo po uliczkach miasta... Co o tym myślisz? - pytam babci, bo niebieskooki jest za bardzo zajęty jedzeniem siódmego z kolei kawałka ciasta.
- Tak, moglibyście obejrzeć zachód słońca. Jestem pewna, że ci się kochaneczku spodoba, w całej Anglii nie ma ładniejszego! Zrobię wam koszyk z jedzeniem - stwierdza wesoło po czym zaczyna krzątać się po kuchni i przyrządzać nam stosy kanapek.
- Niall gdzie ty to wszystko mieścisz? - patrzę z podziwem na mojego chłopaka.
- I don't know! Będziesz jeszcze jadła ten kawałeczek? - pyta po czym spogląda na mnie oczkami kota ze Shreka, zaczynam chichotać, ale oddaję mu mój kawałek, którego ja już nie wcisnęłam.
- Dzięki! - woła z radością, by po chwili zacząć pałaszowanie ósmego kawałka ciasta.
- Kończ to, a ja w tym czasie pójdę się przebrać i wychodzimy kochanie - oznajmiam mu pierwszą część planu, składam delikatny pocałunek na jego policzku i kieruję się na górę, gdzie obecnie znajdują się nasze walizki. Pośpiesznie wybieram w miarę luźne ubranie, a zamiast szpilek, które idealnie by do niego pasowały wybieram klasyczne, ale wygodne trampki. Pospiesznie zbiegam na dół, gdzie spotykam, o dziwo już nie jedzącego Horana.
- Gotowa na spacer?
- Z tobą zawsze - odpowiadam z figlarnym uśmiechem, po czym wstępuję jeszcze do kuchni, gdzie odbieram od babci bardzo ciężki koszyk z jedzeniem. - Babciu, ile ty nam zrobiłaś tych kanapek? Miało być kilka, a nie kilkaset! - babcia odpowiada mi ciepłym spojrzeniem, na co obdarowuję jej policzek całusem, a babcia przytula mnie do swojego ciała.
- Tylko uważajcie na siebie - mówi z troską, po czym popycha mnie w stronę wyjścia. - Idź bo twój luby na ciebie czeka - przemierzając podwórko dobiega nas krzyk babci z kuchni na które niebieskooki szeroko się uśmiecha: - Wróćcie na kolacje!
- Twoja babcia na prawdę jest ideałem - wzdycha, odbierając ode mnie jedną ręką ciężki koszyk, a drugą chwytając moją dłoń.
- Coś tak czuję, że według niej ty też jesteś ideałem. Jesteś pierwszy, który zjadł tyle szarlotki i się nie rozchorował! - mówię ze śmiechem, za co dostaję kuksańca w bok. - Dziękuję, że mnie tu przywiozłeś... - dodaję, poważniejąc.
- Nie ma za co, sama mówiłaś, że chcesz tu ze mną przyjechać... Ujmijmy to w ten sposób, że ja tylko zarezerwowałem miejsca do spania i załatwiłem transport - odpowiada z niewinnym uśmiechem.
- Jak ja mam ci się za to wszystko odwdzięczyć?
- Po prostu ze mną bądź... - odpowiada z szelmowskim uśmiechem. - No i możesz mnie zaprowadzić na ten zachód słońca - dodaje zabawnie poruszając brwiami.
Posłusznie prowadzę blondyna za boisko, które jest w tym miasteczku głównym punktem od którego można się odnieść, a następnie dalej przez gęste zarośla, aż wychodzimy na szczycie klifu, akurat wtedy gdy słońce powoli chyli się ku zachodowi. Rozsiadam się wygodnie wśród kępek wrzosów, a po chwili tuż obok usadawia się Niall. Oczywiście pierwsze co robi to wyciąga wielgachną kanapkę z koszyka.
- Myślałam, że chciałeś zobaczyć zachód słońca... - mówię patrząc na niego z rozbawieniem.
- Cho 'ałem! - zapewnia mnie, gorliwie potakując głową.
- A mógłbyś w moim języku? - pytam podnosząc jedną brew. Chłopak pośpiesznie połyka to co ma w buzi i zaczyna od nowa:
- Bo chciałem! Ale nie mogę pozwolić, aby tyle kanapeczek się miało zmarnować! - wyjaśnia, widocznie zadowolony, że udało mu się znaleźć jakieś sensowne wyjaśnienie. Przewracam oczami, a następnie próbuję się na nim położyć. Chwilę wiercę się, żeby znaleźć sobie wyjątkowo wygodne miejsce co doprowadza do strącenia koszyka z jedzeniem.
- Ups... - stwierdzam niewinnie.
- UPS?! - woła Horan. - Zrobiłaś to specjalnie! Moje kanapeczki! Ty.. Ty.. Kanapkowy potworze! - krzyczy spoglądając w dół klifu, gdzie morskie fale porwały jego posiłek.
- Przepraszam... Ja na prawdę nie chciałam... A poza tym teraz będziesz miał więcej miejsca na kolację... - dodaję z niewinnym uśmiechem ponownie rozkładając się na jego kolanach.
- Nawet nie wiesz jakie były dobre te kanapki! Twoja babcia tak się nad nimi napracowała... - niebieskooki nieprzerwanie lamentuje nad utraconym posiłkiem.
- Przeprosiłam... - mruczę pod nosem, na co spogląda na mnie zdziwiony.
- Fakt, przepraszam... Jak chodzi o jedzenie robię się nieznośny - stwierdza przepraszającym tonem, po czym całuje mnie w czubek nosa. - Twoja babcia miała rację, pięknie tu - mówi spoglądając w przestrzeń rozciągającą się przed nami.
Wodzę spojrzeniem po twarzy Nialla, po morskich tęczówkach, blond czuprynie, niesfornie opadającej na czoło i szerokim uśmiechu. Jakby potoczyło się moje życie bez niego? Gdyby nie James, pewnie nawet by na mnie nie spojrzał, a ja nie miałabym odwagi, by do niego zagadać. Może ponownie byłabym z Jackiem? A co z tym brunetem? Przez to, że pojawił się ponownie w moim życiu mogłam stracić Nialla. Ale wszystko dobrze się potoczyło, całe szczęście, że zostawili mnie w tym hotelu... i że udałam się na spacer, gdzie wydawało mi się, że mój blondyn chce skoczyć w przepaść...
 - Masz gęsią skórkę - z zamyślenia wyrywa mnie głos Nialla. Z zaskoczeniem spoglądam na skórę mojego przedramienia. Ma rację, a przecież nawet nie czuję chłodu spowijającego moje ciało. Niebieskooki energicznie pociera moje przedramię, po czym wybucha wesołym śmiechem. Czuję jak z każdą kolejną sekundą spędzoną przy nim moje ciało obejmuję błogie ciepło.
- Lepiej wracajmy - stwierdza, spoglądając na mnie z czułością. - Pewnie czeka na nas już kolacja, a  niezbyt fajnie by było z naszej strony, gdyby przez nasze spóźnienie miała się zmarnować... No i nie zapominajmy o twojej babci, która się musiała na starać, aby wykonać ten przepyszny posiłek - wyjaśnia z przejęciem w głosie - spoglądam na niego z rozbawieniem w oczach, ale posłusznie wstaję po czym otrzepuję się z gałązek wrzosu. Irlandczyk zasłania mi chwilowo widok wystających z morza skał, które w zachodzącym słońcu nabrały jaskrawopomarańczowego koloru. Przez ułamek sekundy stoimy zaledwie milimetry od siebie, patrząc sobie prosto w oczy. Niall uśmiecha się do mnie uwodzicielsko, by po chwili zacząć się zbliżać niebezpiecznie blisko do moich ust. Gdy już prawie łączymy się w pocałunku, chłopak robi coś czego się nie spodziewałam w tym momencie.
- No chodź! - woła ze śmiechem ciągnąc mnie za rękę. Przez chwilę stoję ze zdezorientowaną miną, na co blondyn wybucha jeszcze większym śmiechem. Po kilku sekundach dociera do mnie, że dalej stoję w tym samym miejscu i czekam na pocałunek, więc szybko potrząsam głową, żeby w miarę przywrócić trzeźwość umysłu i daję Horanowi kuksańca w bok, po czym zaczynam biec w dół klifu. Spoglądam przez ramię by zobaczyć reakcję Nialla, ale teraz to on stoi zamurowany, role się odwróciły. Wybucham śmiechem, co go otrzeźwia i puszcza się w pościg za mną. Słysząc za sobą śmiech niebieskookiego, do spieszam by wygrać ten wyścig z wiatrem.
Pod drzewami, które rosły wzdłuż ścieżki cień stał się o wiele gęstszy, co skutecznie utrudnia mi dalszy bieg. W niektórych miejscach jest tak ciemno, że nie można już dostrzec zdradzieckich korzeni, które przecinają nam drogę. Zatrzymuję się z trudem łapiąc oddech, by poczekać na blondyna, który dołącza do mnie po kilku sekundach, spoglądam na niego marszcząc brwi.
- Nawet się nie zmęczyłeś - zauważam, między jednym, a drugim oddechem. Niall uśmiecha się pobłażliwie w moją stronę.
- Trzeba było więcej palić - odpowiada, na co przewracam oczami. - A tak nawiasem mówiąc mam nadzieję, że z tym skończyłaś... - mówi, łapiąc mnie za rękę.
- Dobrze wiesz, że nie da się z tym skończyć z dnia na dzień - odpowiadam wymijająco, ale chłopak uważnie mi się przygląda.- Ale staram się stopniowo ograniczać - dodaję ze wzruszeniem ramion.
- Kocham Cię - szepcze Niall z perlistym uśmiechem, by po chwili ponownie ciągnąć mnie w stronę domu. - Ale to nie zmienia faktu, że jeżeli zaraz się nie pospieszysz to cię tu zostawię! - woła, próbując zrobić groźną minę, na co wybucham śmiechem. Powoli zarośla się przerzedzają i widać pierwsze oznaki cywilizacji. Wspinam się na palce by skraść ostatniego całusa od niebieskookiego, a po chwili znów biegnę ile sił w nogach.
- Kto ostatni ten nie dostaje dokładki! - krzyczę przez ramię, na co słyszę wariacki wybuch śmiechu Nialla.

_____________________

WESOŁYCH ŚWIĄT!
Zdrowia, szczęścia, miłości, spotkania naszych chłopaków, super prezentów pod choinką i żebyście pamiętały sylwestra! ;)
Rozdział miał być wczoraj - taki prezent ode mnie. Ale niestety z przyczyn raczej oczywistych (wigilia i te sprawy) niestety nie dałam rady ;<. Dlatego rozdział jest dzisiaj, z lekkimi poprawkami. Mam nadzieję, że święta się udały, rozdział się spodobał, a urodziny Lou były odpowiednio uczczone! Pochwalę się jednym prezentem jaki dostałam mianowicie... płytę DVD One Direction, także od rana siedzę i oglądam ich koncert i myślę sobie jakby to było jakbym to ja stała pod tą sceną... *.* Dobra nie zanudzam, miłego popołudnia ;*


niedziela, 16 grudnia 2012

49. Dzień niekończących się niespodzianek

*Vicky*

- Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam! No wstawaj leniu! - z oddali dobiega mnie głos Amy. Niechętnie podnoszę powieki.
- Jakie sto lat głupku? Z choinki się urwałaś i co ty tu w ogóle robisz?! - strofuję ją.
- I kto tu jest głupkiem? Nawet nie wiesz kiedy masz urodziny, a jestem tu bo mnie o to twój Horan prosił i wyobraź sobie, że wcale mi się nie uśmiechało tu przychodzić o świcie - odpowiada z przekąsem.
- Oj no przepraszam cię bardzo, nie chciałam na ciebie tak naskoczyć, ale coś ci się chyba pomyliło bo na pewno nie mam dzisiaj urodzin, przecież wiem kiedy są - stwierdzam przewracając oczami.
- Nie wiem w jakim ty świecie żyjesz, ale spójrz tutaj - podtyka mi pod nos swój telefon na którym widnieje data: 13 stycznia 2012 roku.
- Dzisiaj są moje urodziny! Co mi nic nie gadasz?! - wołam w jej stronę z głupkowatym uśmieszkiem.
- Zawsze to samo - odpowiada przewracając oczami. - Jakbyś nie zauważyła to obok łóżka leży dla ciebie prezent, mam dopilnować, żebyś przebrała się w jego zawartość, a następnie cię uczesała i umalowała, a koło 17:00 mam cię odstawić w pewne miejsce - Amy tłumaczy nasz plan na dzisiaj. Spoglądam w miejsce, które mi wskazała i faktycznie leży tam kwadratowe pudełko, owinięte w żółty papier i przewiązane czerwoną kokardą. Pośpiesznie rozwiązuję wstążkę i otwieram pudełko. Jego zawartość jest ukryta za brązowym papierem, na którym leży list. Spoglądam niepewnie na Am'.
- Nie krępuj się, ja pójdę za ten czas zrobić śniadanie, mogą być tosty? - mówi z lekkim rozbawieniem, na co delikatnie kiwam głową i podążam za nią wzrokiem dopóki nie znika w framudze drzwi. Pośpiesznie rozrywam turkusową kopertę zaadresowaną do mnie  i wydobywam upragniony list.

Przepraszam, że nie mogę Ci tego wręczyć osobiście, ale niestety wystąpiły pewne komplikacje, które muszę jak najszybciej załatwić. Dlatego też poprosiłem by zajęła się Tobą Amy, mam nadzieję, że wywiąże się z tego zadania należycie i nie zepsuje niespodzianki.
W każdym razie wiem jak bardzo kochasz turkusowy kolor, więc kupiłem Ci w tym kolorze prezent i bardzo Cię proszę, abyś ubrała go dzisiaj wieczorem. Wiem też, jak bardzo nie cierpisz sukienek, ale myślę, że nie pożałujesz. 
A tak poza tym to wszystkiego najlepszego, abyś zawsze była tak szczęśliwa jak wtedy gdy się poznaliśmy, żebyś codziennie raczyła mnie swoim słodkim uśmiechem i dźwięcznym głosem. Obiecuję dołożyć wszelkich starań abyś była szczęśliwa, ze mną, już na zawsze...
                                                                                               Niall

PS Zauważyłem ten łańcuszek przechodząc obok pewnego sklepu, od razu skojarzył mi się z tobą, więc musiałem go kupić. Mam nadzieję, że spodoba Ci się tak bardzo jak mi, ponieważ chcę by symbolizował moją miłość do Ciebie.

Zmarszczyłam brwi i ze złością otarłam łzy, które nie wiadomo skąd wypłynęły na moje policzki. Odwróciłam kopertę i na moją dłoń wypadł łańcuszek o którym wspominał Niall. Było to niewielkie serduszko, odwróciłam je i dostrzegłam wygrawerowany napis, który głosił cztery słowa: forever love you - Niall. Poczułam jak nowa fala łez zbiera się w moich oczach. Potrząsnęłam głową by się ich pozbyć i zawiesiłam sobie na szyi podarunek, po czym wyjęłam z pudełka turkusową sukienkę z czarnymi wykończeniami.
- O dostałaś kieckę! Chyba Niall nie trafił z prezentem... - do pokoju wpada Amy z talerzem tostów.
- Nie prawda, jest piękna. Tak samo jak ten łańcuszek - mówiąc to pokazałam jej serduszko, które teraz wisiało na mojej szyi. Zagwizdała z wrażenia.
- No to widzę, że twój blondynek się postarał. On to cię musi cholernie kochać... - stwierdza widocznie smutniejąc.
- Hej, mała co się dzieje? - pytam przytulając ją do siebie.
- Wiesz... Bo... kurde to chyba nie ma już sensu - odpowiada zrezygnowanym głosem.
- Ale co nie ma już sensu?
- Mój związek z Zaynem... Jemu już chyba na mnie nie zależy... Znika gdzieś na całe dnie, nigdzie razem już nie wychodzimy, to się chyba już wypaliło... - wyjaśnia pociągając noskiem.
- Pamiętasz jak ja myślałam, że Niall mnie zdradza, bo też znikał na całe noce? - pokiwała głową na znak, że pamięta. - No właśnie, a jak się to skończyło? Że remontował dla nas dom! Tu pewnie też się tak okaże, że przygotowuje jakąś super niespodziankę dla ciebie, a ty niepotrzebnie się zamartwiasz - mówię pocieszającym tonem po czym posyłam jej delikatny uśmiech.
- Może masz rację... - odpowiada już nie co pewniej. Mam nadzieję, że się nie mylę bo inaczej będę musiała  zabić Mulata. - W porządku, która godzina? - pyta Amy.
- Jest godzina 13:30 - odpowiadam spoglądając na zegarek.
- My musimy tam się zjawić o 17:00...
- Tam czyli gdzie? - przerywam jej planowanie, ale mnie ignoruje.
- Więc mamy trzy i pół godziny na przygotowanie, trochę kiepsko z czasem, ale może jakoś się wyrobimy. Musimy się streszczać, więc jedz szybko te tosty i idź się wykąpać, a potem będziemy się zajmować twoim wyglądem.
- Ale ja sama nie zjem wszystkich - stwierdzam spoglądając na górę jedzenia na talerzu.
- Myślałam, że wszystkie są twoje? Przecież ja też coś muszę zjeść - odpowiada z rozbawieniem porywając jednego tosta. Biorę z niej przykład i po chwili talerz świeci pustkami.
- Okej, to ja idę się wykąpać, a ty tu wszystko przygotuj, zresztą jak zawsze - rzucam w stronę Smerfetki po czym kieruję się w stronę łazienki.
Pośpiesznie ściągam z siebie Nialla koszulkę, która służy mi za piżamę i wchodzę pod prysznic. Kieruję na siebie ciepłe strumienie wody, które skutecznie pozbawiają mnie resztek snu. Następnie pośpiesznie wycieram się białym ręcznikiem, starannie wcieram w siebie poziomkowy balsam i suszę włosy. Po chwili wychodzę z łazienki ubrana już w moją nową sukienkę.
- Wow, na tobie wygląda jeszcze lepiej, ale mogłaś się trochę pośpieszyć z tym prysznicem i tak już mamy mało czasu - stwierdza Amy usadawiając mnie na krześle.
- Przepraszam, starałam się jak mogłam - odpowiadam potulnie, czując jak Bloom wsuwa swoje drobne palce w moje włosy. - Masz już jakiś pomysł jak mnie uczesać? - pytam, patrząc przed siebie.
- Nie więc, nic nie mów bo muszę się skupić. Później pogadamy, okej?
- Okej, w końcu mistrzowi się nie przeszkadza - stwierdzam z przekąsem i mogę śmiało stwierdzić, mimo iż tego nie widzę, że uśmiechnęła się perfidnie pod nosem.
Siedzenie na krześle i patrzenie się ciągle w to samo miejsce na ścianie, strasznie szybko się nudzi więc już po kilkunastu minutach zaczynam się niecierpliwie kręcić na krześle.
- Możesz się uspokoić? - pyta rozbawiona Amanda.
- Kiedy mi się nudzi - odpowiadam niczym mały dzieciak.
- Czekaj - słyszę jak zbiega na dół po schodach, a po chwili wbiega z powrotem na górę. - Trzymaj, wzięłam je na wszelki wypadek - spoglądam na przedmiot, który mi podała, PSP.
- No teraz to ja rozumiem - mówię z wielkim uśmiechem na twarzy, wybierając sobie autko, którym wygram wirtualny wyścig.
- Skończyłam! - oznajmiła Amy po dwóch godzinach głosem pełnym radości. Szybko odkładam konsolę nie patrząc na to, że jestem w połowie wyścigu i biegnę do łazienki. W lustrze widzę jakąś piękną dziewczynę, która spogląda na mnie w turkusowej sukience, perfekcyjnym makijażem i genialną fryzurą. Po chwili do pomieszczenia wsuwa się Smerfetka.
- Jesteś genialna - szepczę w jej kierunku, ciągle podziwiając się w lustrze.
- Ej tylko się nie popłacz bo cała moja praca pójdzie na marne! - mówi ze śmiechem. - Dobra teraz jeszcze ja muszę się jakoś ogarnąć i możemy jechać - stwierdza z uśmiechem, na co powoli wycofuję się z pomieszczenia i wracam do grania na PSP.
Po czterdziestu minutach wychodzi z łazienki w pełni umalowana, uczesana i ubrana.
- W porządku teraz musimy tylko zadzwonić po twojego brata i odstawić cię na miejsce - oznajmia widocznie zadowolona z siebie.
- Ale dokąd? - próbuję się dowiedzieć, ale po raz kolejny odpowiada mi cisza.
Po chwili dobiega nas charakterystyczny odgłos opon wjeżdżających na żwir na podjeździe i wychodzimy z domu.
- Siostra, ale z ciebie laska! - woła z uznaniem mój brat, przez co moje policzki pokrywają się delikatnym różem, a na twarz wypływa szeroki uśmiech.
- Dzięki, ale co to się stało, że ubrałeś garnitur? - pytam z lekkim zdziwieniem. - Przecież ty go nienawidzisz.
- No wiesz, twoja przyjaciółka potrafi być przekonująca - stwierdza z szerokim uśmiechem, a Amy spogląda na niego krytycznie. Po chwili wyciąga z torebki wąski pasek, czarnego materiału.
- A to ci po co? - pytam marszcząc brwi.
- Przepraszam Vicky, ale Horan nas o to prosił... Nie możesz nic widzieć - patrzy na mnie błagalnie.
- Zaraz, zaraz, czy wy chcecie mi zasłonić oczy? - pytam podejrzliwie.
- No... tak - odpowiada zrezygnowanym tonem Amy. - Ale na prawdę będzie warto. Nie pożałujesz.
- Co wy zmówiliście się z Niallem czy jak? Obaj tylko "nie pożałujesz" - mówię lekko urażonym głosem, ale posłusznie pozwalam sobie zakryć oczy. James pomaga mi wsiąść do samochodu, a po chwili słyszę jak ruszamy.
Podróż nie trwa zbyt długo, bo tylko koło 20 minut.
- W porządku jesteśmy na miejscu - stwierdza James.
- To mogę już odsłonić oczy?
- NIE! - wołają równocześnie, na co wybucham śmiechem.
Któreś z nich pomaga mi wysiąść, chyba James, ale nie mogę być pewna, a po chwili obejmuje mnie w pasie i mną kieruje.
- Uważaj teraz będą schody - ostrzega Amy.
- Jak mam iść po schodach w szpilkach z zasłoniętymi oczami?! - wołam zrozpaczonym tonem.
- Faktycznie to może być problem - stwierdza Bloom, tym swoim myślicielskim tonem.
- Jaki problem? - pyta James, a po chwili czuję jak tracę kontakt z ziemią, a mój brat niesie mnie na rękach. - Wiesz, przytyło ci się - stwierdza ze śmiechem.
- Masz szczęście, że nic nie widzę bo byś dostał! - mówię ze złością, na co wybucha jeszcze większym śmiechem, a po chwili z powrotem odstawia mnie na ziemię. Stoję czekając na kolejne polecenia jak mam iść, ale nic takiego do mnie nie dociera.
- No i co dalej? Koniec trasy? - czekam kilka sekund, ale nikt mi nie odpowiada. - Haloo? Mogę już ściągnąć to z twarzy? - znowu cisza. Pośpiesznie rozwiązuję wstążkę, zanim ktoś zdąży mi przeszkodzić. Rozglądam się po pomieszczeniu... i nic nie widzę. Wszędzie panują straszne ciemności. Wysilam wzrok by przebić mrok, ale na nic się to nie zdaje.
- Amy? James? To wcale nie jest zabawne! - wołam coraz bardziej spanikowanym głosem. Nagle oślepia mnie światło, przez co odruchowo mrużę oczy, a po chwili dobiega mnie krzyk wielu osób:
- Niespodzianka! - dopiero po kilkunastu sekundach oczy przyzwyczajają mi się do światła i dostrzegam wszystkie szczegóły. Stoję na wysokich schodach, a na dole tłoczy się mnóstwo osób ze szkoły, rodzice, James, cały zespół ze swoimi dziewczynami, ciocia Sus na wózku, bo przez ten nowotwór już pewnie nawet nie ma siły stać, obok niej Ginny jak zwykle wesoła, a na samym przodzie stoi Niall, ubrany w czarny garnitur i wpatruje się we mnie z szerokim uśmiechem. Po chwili wbiega po schodach.
- Wszystkiego najlepszego kochanie! - woła po czym składa delikatny pocałunek na moich wargach. Spogląda na mnie z wesołym błyskiem w oczach i ujmuje mnie pod rękę. - Chodź, wszyscy na ciebie czekają.
Ledwo udaje nam się zejść ze schodów, a już otacza nas grupka ludzi, którzy przekrzykują się nawzajem składając mi życzenia. Do każdego się szeroko uśmiecham i z każdym próbuję zamienić choć słówko, mówiąc jak bardzo się cieszę, że przeszedł. Po chwili z głośników płynie powolna muzyka, a światło delikatnie przygasło. Znikąd przede mną pojawia się Niall.
- Czy mogę panią prosić? - pyta poważnym tonem.
- Tak, ale szybciutko, puki mój chłopak nie patrzy - odpowiadam równie poważnym tonem, na co niebieskooki zaczyna się śmiać.
- Pięknie ci w tej sukience - stwierdza przytulając mnie do swojej klatki piersiowej.
- Dziękuję. Jesteś cudowny, wiesz? To nie jest impreza, tylko bal, cudowny bal. Dziękuję ci, to są moje najwspanialsze urodziny, ale może dlatego, że to pierwsze urodziny spędzone z tobą. Kocham cię najbardziej na świecie - spoglądam mu w oczy z delikatnym uśmiechem.
- A wiesz co jest najwspanialsze? To, że mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę, ale to później, bo teraz ktoś chce z tobą zatańczyć - szepcze mi do ucha, przez co mój kręgosłup przechodzą przyjemne dreszcze, a po chwili zostawia mnie samą na parkiecie.
- Ten twój Niall jest cudownym chłopakiem, wyjdziesz za niego? - dobiega mnie nowy głos.
- Tato! Daj spokój, oczywiście, że tak! - odpowiadam ze śmiechem, po czym zaczynam z nim tańczyć, chociaż bardziej przypomina to niesforne bujanie się na boki, ale to nic.
- To dobrze, bo inaczej bym ci nie wybaczył, że odtrąciłaś taki świetny materiał na mojego zięcia, a tak nawiasem mówiąc to wszystkiego najlepszego kochanie, prezent ode mnie i od mamy leży gdzieś tam na stole wśród setek innych prezentów. Nieźle się obłowiłaś w tym roku - dodaje ze śmiechem. - Ale myślę, że najlepsze prezenty dopiero przed tobą - spoglądam na niego pytająco, ale odchodzi ze śmiechem, by odszukać mamę. Od razu przejmuje mnie James.
- Cześć siora, jak ci się podoba imprezka? Świetna nie? Nie mogę w to uwierzyć, że wszystko zorganizował Niall, chcieliśmy mu pomóc, ale uparł się, że musi to sam zorganizować, ale i tak to co wymyślił na koniec to dopiero będzie czad! - kolejna osoba mi to mówi, po czym znika wśród tłumu. Powoli zaczynam tracić cierpliwość...
Całą zabawę przetańczyłam chyba z wszystkimi, którzy przyszli po dwa razy, nie czuję już stóp, ale to nic, trzeba bawić się do końca, w końcu osiemnastkę ma się tylko raz! Kilka razy dostrzegłam w tłumie blond czuprynę Nialla, ale już nie przyszedł by zatańczyć drugi raz.
Koło 23:00 światła ponownie zgasły, a oświetlona została jedynie niewielka scena, na której stali Lou, Liam, Niall, Harry i Zayn, wszyscy ubrani w białe koszule i czarne garnitury, oczywiście oprócz Louisa, który zamiast białej koszuli, ubrał koszulkę w paski. Blondynek zrobił kilka kroków do przodu.
- Jeszcze raz dziękuję wszystkim za przybycie. Napisaliśmy nową piosenkę, cóż dużo mówić, każdy z nas śpiewa zwrotkę specjalnie dla swojej dziewczyny, a teraz chcę powiedzieć, tylko jedno: Kocham Cię Vicky. Mam nadzieję, że wszystkim się spodoba, jej tytuł to Little Things.
Pierwszy zaczął śpiewać Zayn w którego Amy wpatrywała się jakby ją zaczarował, czy ja już wspominałam, że ten chłopak ma wspaniały głos? Po chwili śpiewał Liam, Louis, Harry i w końcu nadszedł czas na Nialla.


You'll never love yourself half as much as I love you./
Nigdy nie będziesz kochać siebie w połowie tak mocno jak ja kocham ciebie

You'll never treat yourself right, darlin' but I want you to./
Nigdy nie będziesz traktować siebie odpowiednio, kochanie ale chcę, by tak było
If I let you know, I'm here for you, maybe you'll love yourself,/
Jeśli pokażę ci, że jestem przy tobie może będziesz kochać siebie 
Like I love you. Ooh../
Tak jak ja kocham ciebie


Czuję jak po raz kolejny tego dnia za sprawą tego chłopaka, na moich policzkach pojawiają się łzy, ale tym razem pozwalam im swobodnie płynąć. To najwspanialszy prezent jaki dostałam. Nie patrząc na nic wbiegam na "scenę" i z całej siły przytulam Nialla, który szczerzy do mnie swoje białe ząbki, widocznie zadowolony z siebie.
- Czyli ci się podobało? - pyta niepewnie, na co kiwam energicznie głową.
- Jesteś moim ideałem - odpowiadam głosem trzęsącym się od emocji. Chłopak ponownie obdarza mnie uśmiechem po czym ciągnie w stronę parkietu.
- Kto wie? Może częściej będę ci dedykował piosenki jak masz tak reagować... - stwierdza z wesołym błyskiem w oczach. - A tak po za tym to jak ci mija zabawa?
- Cudownie, ale jestem już straszliwie zmęczona, a nóg to już w ogóle nie czuję - odpowiadam ze słabym uśmiechem.
- W takim razie czas się pożegnać z gośćmi i wracać do domu...
- Nie, nie! Jeszcze chwilkę... - robię maślane oczka, na co Irlandczyk wybucha śmiechem.
- W porządku, ale tylko chwileczkę! - mówi robiąc groźną minę i zaczyna mną kołysać w rytm muzyki.
Niestety po kilkunasty minutach oczy same zaczynają mi się zamykać, co bardzo szybko dostrzega mój chłopak.
- No to teraz kochanie, już chyba na prawdę musimy wracać... - w odpowiedzi tylko kiwam głową, nie mając siły już nic odpowiedzieć. Jednym sprawnym ruchem Niall bierze mnie na ręce i wychodzimy z sali.
- Heej, ale z nikim się nie pożegnałam! - protestuję, na co tylko kręci z nie do wierzeniem głową.
- Jesteś niemożliwa wiesz? - pyta delikatnie usadawiając mnie w fotelu jego samochodu, przypina mnie pasami po czym przykrywa moje rozgrzane ciało kocem. Po chwili siada na miejscu kierowcy i odpala samochód.
- Niall? Dziękuję jeszcze raz za wszystko, to był wspaniały wieczór i wspaniałe niespodzianki - mówię już na granicy snu.
- To jeszcze nie koniec niespodzianek, dobranoc kochanie - odpowiada Niall delikatnie całując mnie w czoło. Chcę jeszcze spytać co to znaczy, ale sen okazuje się silniejszy.

_________________________

Wybaczcie! Wiem, miałam dodać w sobotę i jak widać starałam się jak mogłam, ale coś nie pykło ;< W każdym razie nie paczcie na czas ;P A jak rozdział? Wydaję mi się strasznie słodki... ale mimo to wydaje mi się, że jest w porządku... A wam? :) Powoli kończą mi się pomysły i wena, dostrzegam to, że piszę coraz gorzej, a nie chcę zmarnować tego opowiadania, więc chyba na prawdę będę zmierzać ku końcowi tej historii... ale jeszcze nie podjęłam ostatecznej decyzji. :)
Chciałabym polecić pewne opowiadanie, które należy do wspaniale piszącej dziewczyny, szczerze? To kocham jej styl pisania i z chęcią w przyszłości kupię jej książkę, która z pewnością będzie bestsellerem, co prawda dodała dopiero prolog, ale czytam już jej wcześniejsze opowiadania i cóż wiele mówić? Ma dziewczyna talent, ale sam prolog jest genialny. Autorką opowiadania jest niejaka Asuria, a link do tego bloga macie tutaj: Moments of Happiness


sobota, 1 grudnia 2012

48. Ściągnąć Horana

*Niall*

- Pasażerowie lotu numer 147 linii Qatar Airways z lotniska London Orly Airports do Dublin Airports proszeni są do odprawy w sektorze C. Dziękuję - dobiega mnie głos informacyjny, na co niechętnie podnoszę się z plastikowego krzesełka i powolnym krokiem ruszam w kierunku sektora C.
- Proszę ściągnąć ten kaptur - otrzymuję polecenie od niziutkiej blondynki. Spełniam jej prośbę, choć wiem jak to się skończy. Dziewczyna zaciąga się powietrzem, ale zostawia mnie w spokoju. Widocznie musiała dostrzec moje zaczerwienione oczy.
- Możesz udać się już do samolotu, twoje miejsce jest pod oknem i... nie martw się - uśmiecha się pokrzepiająco, na co odpowiadam lekkim skinieniem głowy i wchodzę do wnętrza maszyny. Bez trudu odnajduję swoje miejsce. Czekamy jeszcze kilka minut na kogoś. W końcu słyszę, że ktoś wpada do samolotu. Spoglądam z nadzieją, ale to tylko jakaś zdyszana kobieta z dwójką dzieci. Wciskam ze złością słuchawki do uszu i załączam muzykę ze swojego i-poda.
Nikt po mnie nie przyszedł, nie zatrzymał mnie, żebym nie leciał. Chyba do końca miałem nadzieję, że Ona tu wpadnie i po raz kolejny zacznie się tłumaczyć, błagać mnie, żebym wysiadł z tego samolotu, a ja z delikatnym oporem w końcu opuściłbym pokład, zastanawiając się czy mówi prawdę. W końcu to bardzo możliwe. Te wszystkie jej łzy, prośby i tłumaczenia, sms-y, mówiące jak bardzo mnie kocha, to chyba prawda. Zaczęła na nowo palić papierosy, przeze mnie. Może faktycznie to wszystko zmyśliła Angelina? Jeżeli tak to nie wybaczę sobie, jak bardzo ją skrzywdziłem przez swoją głupotę.
A co jeżeli na prawdę mnie zdradziła? Jeżeli to nie było głupie kłamstwo Moody? To postępuję jak najbardziej słusznie. Zdrady się nie wybacza, prawda?

*Vicky*

Przyglądam się zebranym w pokoju. Zayn, Lou, Liam, Jack, Amy, El i Harry. Każdy wymyśla swój pomysł jak ściągnąć Nialla z powrotem do Londynu, bo mnie się nie udało. Spóźniłam się na to cholerne lotnisko. Odrzuciliśmy już kilka pomysłów, takich jak ściągnięcie go nagłą trasą czy super ważnym wywiadem.
- A co powiecie na to - wtrąca się Louis - żeby pojechać do Irlandii, przywalić mu metalową pałką w głowę, szybko związać i zakneblować po czym wpakować do samolotu, przywieźć go do Vicky, a wtedy ona mu jeszcze raz wszystko wytłumaczy! - zakańcza wyraźnie z siebie zadowolony.
- Lou ty idioto! - stwierdza Zayn przewracając oczami. - Ja mam lepszy pomysł. Powiedzmy mu, że zapanował jakiś wirus i jedzenie na całym świecie jest skażone, oczywiście oprócz tego w naszym domu - spogląda na nas wyczekująco, ale jakoś nikt nie kwapi się do odpowiedzi. - No co? Zły pomysł? Przecież wszyscy dobrze wiemy, jak nasz blondyn uwielbia jedzenie. Chwila... A może wy nie zrozumieliście pomysłu? Mu-si-my do nie-go za-dzwo-nić... - zaczyna tłumaczyć od nowa, przeciągając każdą sylabę jakby miał do czynienia z dziećmi niedorozwiniętymi.
- Ja tam polecę - przerywa mu Jack, jakby go nie było. Mulat posyła mu oburzone spojrzenie, po czym wychodzi do kuchni z wysoko uniesioną głową i założonymi rękami, ukazując przez to jak bardzo jest na nas obrażony.
- Dlaczego ty? - pytam marszcząc brwi.
- Bo całe to zamieszanie wynikło praktycznie z mojej winy, więc to ja muszę to odplątać - odpowiada wzruszając ramionami.
- Przecież to nie ty wymyśliłeś tę głupią plotkę, ani nie robiłeś fochów z samego rana o jakiś głupi sweter! - wołam ze złością.
- Wiem... - zaczyna cicho - ale to ja mogę to wszytko odkręcić ja i... Angelina - wszyscy jak na komendę na niego spoglądamy, nawet Zayn wystawia głowę z kuchni zainteresowany.
- Nie chcę więcej nawet słyszeć o tej dziewczynie!
- Vicky rozumiem cię, ale sądzę, że Jack ma rację... To ona wymyśliła tą plotkę, więc tylko ona może to odkręcić... Proszę, chociaż go wysłuchaj... - mówi miękko El. Rozglądam się niechętnie po zebranych, ale każdy gorliwie potakuje, każdy oprócz Harry'ego.
- A ty co o tym myślisz? - kieruję do niego pytanie.
- Myślę, że to dobry pomysł, ale to ty podejmiesz ostateczną decyzję.
- W porządku - postanawiam po raz kolejny zaufać Stylesowi, w końcu już i tak mi bardzo pomógł. - Jack, możesz kontynuować -  brunet bierze głęboki oddech i  niepewnie zaczyna.
- Uważam, że tylko my dwoje możemy go tu ściągnąć ponieważ ta plotka dotyczyła mnie, a ona ją wymyśliła, więc żeby uwierzył, że mówiłaś prawdę musi to samo usłyszeć od osób, które są w jakiś sposób w to zaangażowane.
- To brzmi całkiem rozsądnie - stwierdza Liam.
- Taa, jasne, tylko pozostaje pytanie jak przekonać Moody, żeby wybrała się z nami w podróż do Irlandii - mówię z sarkazmem.
- Chyba zapominasz, że kto jak, kto, ale ja mam do tego predyspozycję - odpowiada Jack z błyskiem w oku.
- To ja zabukuję bilety, tylko pytanie. Na ile osób? Bo myślę, że nie powinniśmy lecieć wszyscy - wtrąca się Zayn.
- Na pewno Jack z Angeliną, Vicky też powinna lecieć, w końcu tu głównie o nią chodzi i chyba ktoś kto wie gdzie nasz niebieskooki mieszka, czyli w sumie cztery osoby - stwierdza Amy wyliczając na palcach, a po chwili znika razem z Mulatem w korytarzu.
- Ja z wami polecę - oznajmia Harry.

- Dzień dobry, miałem zabukowane bilety na lot do Dublina, na nazwisko Styles, chciałbym je odebrać.
- Oczywiście, proszę tylko o podpis, odprawa w sektorze B - odpowiada kobieta, a po chwili odchodzimy od kasy. Gdy w końcu udaje nam się zająć wyznaczone miejsca na pokładzie, Angelina zaczyna gorączkowo coś szeptać do Jacka, ale staram się to ignorować.
- Harry, czy ty w ogóle wiesz jak udało mu się ją tutaj zaciągnąć? - pytam mojego towarzysza na czas lotu, na jego twarz wypływa szeroki uśmiech.
- Obiecał jej, że z nią będzie, ale tylko wtedy jak powie całą prawdę Niallowi, bo inaczej ty się od niego nie odwalisz, czy coś w tym stylu - na moich wargach pojawia się delikatny uśmiech. W końcu ta dziewczyna dostanie nauczkę.
Lot mija strasznie szybko, z czego nie jestem zachwycona. Z każdą kolejną chwilą czuję jak żołądek podjeżdża mi do gardła i robi mi się coraz bardziej nie dobrze.
- Proszę zapiąć pasy, za 10 minut lądujemy - dobiega nas głos stuardesa, na co pospiesznie zapinam pasy i zaciskam powieki, wbijając paznokcie w oparcie fotela. Czuję jak Harry łapie mnie za dłoń.
- Dziękujemy, że wybrali państwo nasze linie, mamy nadzieję, że lot minął pomyślnie - niechętnie podnoszę się z fotela i kieruję w stronę wyjścia, a stamtąd po odbiór bagażu.
- Myślę, że do Nialla pojedziemy tylko ja, Jack i Angelina, ciebie Vicky odstawimy do hotelu i tam na nas zaczekasz - oznajmia Harry.
- Dlaczego? - pytam marszcząc brwi.
- Bo ja jestem im potrzebny, żeby w ogóle ich w puścił i pokazać gdzie mieszka, a w pierwszym momencie lepiej, żeby ciebie nie widział.
- Oczywiście, bo to by mogło się źle skończyć gdyby zobaczył swoją dziewczynę - odpowiadam z sarkazmem, ale pozwalam się odwieść do hotelu.
- Wrócimy po ciebie, od razu jak się sprawa wyjaśni, nie ruszaj się nigdzie stąd. Jakby co to dzwoń - mówi Harry wciągając walizki do pokoju hotelowego. - Zamówiłem ci obiad, więc zaraz powinien przyjść kelner. My niedługo wrócimy - kiwam głową na znak, że wszystko zrozumiałam.
- Wszystko będzie dobrze - dodaje Jack, przyciskając mnie do swojego ciała.
- EKHEM! - "cichutko" daje o sobie znać Angelina.
- Leć bo twoja dziewczyna się niecierpliwi - odpowiadam, na co Jack delikatnie się krzywi i wychodzi z pomieszczenia.
- On ma rację, wszystko się ułoży, a jak nie to ten pomysł Louisa wcale nie był taki zły. Jakaś metalowa pałka zawsze się znajdzie...
- Ani mi się waż! - odpowiadam na co szczerzy zęby, po czym również znika w drzwiach.

*Niall*


Leżę rozłożony na kanapie i bezczynnie celuję pilotem w telewizor. Od rana nic nie robię tylko przysłowiowo skaczę po kanałach. Nawet mamę już zacząłem tym denerwować. Moje bezmyślne oglądanie telewizji przerywa dzwonek do drzwi.
- Mamo otwórz! - krzyczę, ale odpowiada mi cisza. - Mamo! - głupek ze mnie. Przecież mówiła, że jedzie z tatą na zakupy. Podnoszę się z wielkim ociąganiem i powolutku idę w stronę drzwi. Rozlega się kolejny dzwonek.
- No przecież idę! - krzyczę w stronę drzwi, a po chwili je otwieram. Wytrzeszczam oczy ze zdziwienia.
- Co wy tu robicie?
- Nam też miło cię widzieć Niall - odpowiada Harry pakując mi się do domu. Potrząsam głową żeby oprzytomnieć.
- Nikt cię tu nie zapraszał Turner - szybko się poprawiam.
- Spokojnie Niall, on też jest potrzebny, żebyś w końcu mógł to wszystko zrozumieć i wrócić z nami do Londynu.
- Ale ja nie zamierzam wracać - odpowiadam z przekąsem.
- To po co mnie tu przyciągnęliście? - odzywa się Moody, którą dopiero teraz dostrzegam.
- A ona co tu robi? - pytam z coraz większym zdziwieniem.
- Wytłumaczymy ci to wszystko tylko nam pozwól wejść.
- W porządku - odsuwam się niechętnie od drzwi by mogli wejść do środka. - Chcecie herbaty?
- Może być sok - odpowiada Harry w imieniu wszystkich usadawiając się na krześle w kuchni.
- Więc o co chodzi? - pytam po raz kolejny, opierając się plecami o szafkę.
- Przyjechaliśmy ci powiedzieć, że Vicky mówiła prawdę, Angelina możesz mówić - odpowiada Jack, po czym delikatnie ją potrąca. Przyglądam się temu delikatnie mrużąc oczy.
- To wszystko było kłamstwem - zaczyna niechętnie Angelina. - Wymyśliłam tą plotkę i rozpuściłam po szkole, bo wiedziałam, że Werner ci ją przekaże, a chciałam ukarać Black, bo po raz kolejny przez tą idiotkę Jack nie zwracał na mnie uwagi. Bloom nic nie mogłam zrobić, bo to jej kuzyn, ale ona z tego co mi wiadome nie jest z nim spokrewniona, a on zawsze mnie olewał, aż do wczoraj. Powiedział, że mnie kocha i będzie ze mną, ale muszę opowiedzieć tobie całą prawdę o tym zajściu, a Black i tak już została ukarana więc mi nie zależy... - zakończyła swoją przemowę wywróceniem oczami.
- Nie wierzę... Przecież ty byłeś razem z nią w tej toalecie! - spoglądam desperacko na Jacka.
- Byłem, ale tylko dlatego, że ona płakała i zmył jej się makijaż, więc poszła tam do tego kibla żeby się ogarnąć, a ja miałem zostać przed drzwiami, ale po chwili władowałem się do środka, olewając jej prośbę i stąd całe to nieporozumienie. Ona nie miała z tym nic wspólnego, po prostu znalazła się w nieodpowiednim miejscu, w nieodpowiednim czasie i z nieodpowiednim towarzystwem, ale warto dodać, że płakała przez ciebie - dodaje oskarżycielsko. Czuję jak nogi się pode mną uginają, ona nie kłamała, a ja ją wyśmiałem. Po raz kolejny zawaliłem sprawę. Och, dlaczego ja jestem taki tępy?! Jak mogłem jej nie uwierzyć?
- Niall, wszystko w porządku? - pyta z troską Harry.
- Nic nie jest w porządku! Skrzywdziłem najważniejszą osobę w swoim życiu przez moją głupią dumę! A ty jeszcze tego pożałujesz! - krzyczę w stronę Moody, po czym wybiegam z domu. Muszę pobyć sam. Muszę to jakoś ogarnąć.

*Vicky*

Biorę szybki prysznic, naciągam na siebie ubranie i wychodzę z tego hotelu w którym emocje już sięgają zenitu. Ile można na nich czekać? Co oni budują ten dom czy jak? Muszę wyjść i dotlenić mózg, by przestał ciągle podsyłać mi najgorsze scenariusze. Na pewno tylko się zagadali...
Powoli zmierzam ścieżką w głąb lasu za hotelem. Po kilku minutach idę wzdłuż urwiska.
Korzenie, które przecinają ścieżkę skutecznie utrudniają mi poruszanie się na przód. Omijałam je ze złością, idąc tak szybko jak mi na to pozwalają. Powoli zaczyna dławić mnie lęk, że wcale się nie zagadali tylko po prostu im się nie udało. Zaczynam biec truchtem. Muszę się porządnie zmęczyć! Tak, żebym nie mogła już oddychać, wtedy rzucę się w przepaść i niech mnie otchłań pochłonie. Mijam kolejny zakręt i kończy się droga.

Jakiś chłopak siedzi na brzegu ścieżki, a jego nogi wiszą w próżni. Blond czupryna, znajoma sylwetka, to przecież mój Nialler! Zatrzymuję się zahipnotyzowana jego widokiem. Czyli nawet go nie spotkali! W takim razie czy mogę tak po prostu do niego podejść i z nim pogadać, skoro jeszcze nic nie wie? Przecież to miłość mojego życia, nie mogę się poddać tylko przez jakiś pieprzony strach!
 - Niall? - mówię, ale siedzi zbyt daleko by mnie usłyszeć. Nagle opiera się dłońmi o ziemię, a jego ramiona widocznie się napinają, co zapowiada odepchnięcie, które skończy się...skokiem. Rzucam się do przodu, nie myśląc już o konsekwencjach naszego spotkania. Chwytam go za ramiona i ciągnę w swoją stronę. Chłopak krzyczy po czym odwraca twarz w moją stronę. Oczy ma rozszerzone od strachu.
- Co ty chciałeś zrobić? Zwariowałeś?! - krzyczę na niego równie przerażona jak on. - Dlaczego chciałeś się zabić?!
- Za-zabić? - wyjąkał. - Ja wcale nie chciałem się zabić! Chciałem już wrócić do domu. To ty na mnie skoczyłaś i myślałem, że chcesz mnie zepchnąć w tą przepaść. A w ogóle co ty tu robisz? Nie mówili, że przyjechałaś z nimi! - woła oskarżycielsko. Nie chciał się zabić. Czuję jak ulga powoli wypełnia moje ciało. To tylko tak głupio wyglądało. Zaraz co on powiedział?
- Jak ci nie powiedzieli? To... ty już się z nimi widziałeś? - pytam niepewnie.
- Widziałem i... och jestem takim strasznym kretynem! Przepraszam cię, tak strasznie cię przepraszam. Ja.. ja nie wiem jak mogłem ci nie uwierzyć. Za to jak cię potraktowałem to może faktycznie powinienem wskoczyć w tą przepaść, zrozumiem jak już nie będziesz mnie chciała, ale ja cię kocham, to wszystko przez tą cholerną zazdrość. Już nigdy więcej, powiedz tylko słowo, a zrobię wszystko co będziesz chciała.
- Wróć ze mną do Londynu i obiecaj, że nigdy więcej nie będziesz mnie tak straszył - odpowiadam szeptem, po czym wpijam się w jego wargi.
Siedzimy twarzami zwróceni ku zachodowi słońca. Czuję, jak powoli przenika mnie przyjemne ciepło. Niall obejmuje mnie ramionami co jakiś czas szepcząc mi przeprosiny do ucha, lub muskając swoimi wargami moją szyję czy policzek. Wtulam się w niego zadowolona, że ten cały koszmar dobiegł końcu. Naszą sielankę przerywa nam dźwięk mojego telefonu. Spoglądam na wyświetlacz, połączenie od "Harry". Pośpiesznie odbieram i ustawiam na głośno mówiący.
- Stało się coś?
"GDZIE TY DO CHOLERY JESTEŚ?!" - na dźwięk jego głosu wybuchamy z Niallem śmiechem.


___________________________________________________________

Ta-dam!
Obiecałam, że w sobotę i jest w sobotę, trochę późno, ale udało mi się :)
Jak wam się podoba? Bo moim zdaniem totalne dno. Nie miałam weny dzisiaj za bardzo, dobrze, że miałam kilka notatek, które zrobiłam wcześniej bo inaczej to już by w ogóle była masakra. Także bądźcie łaskawe dla tego rozdziału jeśli łaska...
Za szczerość nie przepraszam, cześć.






sobota, 17 listopada 2012

47. Wyścig z czasem

*Vicky*

- Vicky, obudź się, czas już wstać... - dobiega mnie delikatny męski szept. Powolutku otwieram zaspane oczy i moim oczom ukazuję się... Jack? Rozglądam się zdezorientowana po pokoju, w którym się znajduje, a po chwili zalewa mnie fala wspomnień z wczoraj. Poranna sprzeczka z Niallem, Angelina, Jack, który próbuje mnie pocieszyć, plotka, która nie jest prawdziwa, powrót do domu, gdzie zakończył się mój związek z Niallem na to ostatnie wspomnienie pojedyncza łza spływa po moim policzku, ale szybko ocieram ją wierzchem dłoni.
- Przepraszam, że cię budzę, ale zbieram się do szkoły i pomyślałem, że wypadałoby spytać czy też idziesz... - zaczął niepewnie rozmowę Jack.
- Tak muszę oderwać swoje myśli od tego wszystkiego, tylko... ja nie mam w co się ubrać - mówię bezradnie.
- Owszem masz - spoglądam na niego pytająco. - Jak ty jeszcze słodko spałaś, to ja poszedłem do twojego domu, otworzyłem drzwi kluczem, który wyjąłem z twojego plecaka i spakowałem ci trochę ubrań i kosmetyków. Myślałem, że spotkam Horana w domu, ale nikogo już nie było - mówi ze wzruszeniem ramion.
- Dziękuję - odpowiadam słabym głosem.
- To opowiesz mi co się wczoraj stało? Jak wczoraj cię znalazłem byłaś w strasznym stanie.
- Wiem, dziękuję ci za to, że mnie przygarnąłeś. Ja... po prostu nie jestem już z Niallem - odparłam ze ściśniętym gardłem. - Przepraszam... - dodaję po czym łapiąc kosmetyczkę i ubrania, które przyniósł brunet wymykam się do łazienki.
Spoglądam w lustro i widzę dziewczynę zagubioną w swoim świecie, z podpuchniętymi oczami i bladą twarzą. Wzdycham i ze złością ocieram łzy, które ponownie zebrały się w moich oczach tylko po to by po chwili spłynąć bo bladym policzku i spaść na podłogę. Biorę zimny prysznic, by poprawić krążenie i zmyć z siebie problemy wczorajszego dnia. Pudruję twarz, aby nie wydawała się, aż tak przeraźliwie biała, ale na wiele to się nie zdało. Ponownie wzdycham, lepiej już i tak nie będzie. Naciągam na siebie ubranie i wychodzę z łazienki. Schodzę niepewnie na dół spodziewając się, że w każdej chwili wpadnę na ojca Jacka, który będzie się domagał wyjaśnień, co robiłam tu przez całą noc, ale na szczęście nic takiego nie ma miejsca. W kuchni czeka już na mnie Jack z porcją jajecznicy na talerzu.
- Jeżeli chciałaś jakieś lepsze śniadanie, to przepraszam, ale ja nie potrafię zrobić nic lepszego - spogląda na mnie niepewnie.
- Nie, jest w porządku - odpowiadam, po czym siadam do stołu. Jednak nie zabieram się za jedzenie, po prostu gmeram widelcem w jedzeniu.
- Vicky, przepraszam, nie powinienem się wtrącać...
- Nie, masz prawo wiedzieć w końcu dzięki tobie miałam gdzie spać. A twój tata gdzie? - pytam, na co Jack lekko się krzywi, nienawidzi swojego ojca.
- Wybył do pracy jeszcze przed świtem, wraz ze swoją najukochańszą - to słowo wypowiada z wyjątkową pogardą. - W każdym razie jakbyś chciała z kimś pogadać, albe znów nie miała gdzie spać, to przyjdź bez wahania, dobra? - kiwam głową, na znak, że zrozumiałam po czym wtulam się w jego tors i zaczynam opowiadać całe zdarzenie z wczoraj gdy weszłam do domu. Jack się nie odzywał, tylko w niektórych momentach czułam jak napinają mu się mięśnie z nerwów. Gdy skończyłam mówić głos mi drżał, ale łzy już nie pojawiły się na policzkach. Brunet przemówił do mnie o dziwo spokojnym głosem.
- To nie jest prawda i oboje o tym wiemy. Może powinnaś z nim spokojnie porozmawiać, jak te wszystkie emocje opadną? - sugeruje delikatnie, odgarniając z mojej twarzy zbłąkany kosmyk.
- Nie słyszałeś co powiedziałam? On mnie NIE CHCE więcej widzieć - mówię zrozpaczonym tonem.
- To nie prawda. Powiedział to w złości, a w nerwach wiele ludzi mówi nie prawdę, po prostu poniosły go emocje... - widzę, że chce coś jeszcze dodać, ale szybko mu przerywam.
- Pyszna ta twoja jajecznica, a teraz chodźmy do szkoły bo się spóźnimy.
- Ale przecież ty nic nie zjadłaś! - wzdycha. - No dobra, poczekaj dam ci klucze zapasowe, bo z tego co pamiętam to kończę dziś później od ciebie.
- Nie trzeba, wrócę do siebie - patrzy na mnie zdziwiony. - Nie tam, do domu rodziców.
- Jak chcesz, to zawsze możesz przyjść tutaj.
- Dziękuję - szepczę po czym obdarowuję jego policzek delikatnym pocałunkiem. - Poczekaj tu na mnie, pozbieram wszystkie swoje rzeczy i pójdziemy do szkoły.
- Pojedziemy - poprawia mnie, na co marszczę brwi. - Na rowerach - odpowiada ze śmiechem widząc moją minę.
Wbiegam szybko na górę, do pokoju mojego przyjaciela by wepchnąć z nieładem do torby wszystkie ubrania i kosmetyki, które udało mi się znaleźć w ogólnym bałaganie. Wracam pospiesznie na dół i kieruję się do wyjścia. Przed domem stoi uśmiechnięty Jack trzymając dwa rowery.
- Ja myślałam, że ty żartujesz! - wołam do niego zrozpaczona.
- No to już wiesz, że to nie był żart! - odpowiada zadowolony z siebie.
- Wiesz kiedy ostatni raz jeździłam na rowerze?
- Oj tam, dasz sobie radę - biorę głęboki oddech i wsiadam na rower, w myślach przeklinając pomysły Jacka. Powolutku zmierzamy ku szkole, skąd cały ten koszmar się zaczął.

Kiedy dzwonek oznajmiający koniec zajęć kładzie kres moim męczarnią, mam tylko jedną myśl: wrócić jak najszybciej do domu i schować się pod kołdrą, gdzie nikt mnie nie znajdzie. Cały dzień wszyscy się na mnie dziwnie patrzyli i szeptali między sobą, jakbym była kosmitą. Jedynie Jack z Amy dzielnie dotrzymywali mi towarzystwa.
W drodze powrotnej pedałuję jak opętana, tak bardzo chcę zniknąć wszystkim z oczu, że nie przejmuję się znakami i skrzyżowaniami. Zatrzymuję się dopiero przy cukierni, która znajduje się nieopodal mojego domu. Potrzebuję dużej dawki czegoś słodkiego.
- Dziś bez chłopaka? - pyta sprzedawczyni, podając mi muffinki czekoladowe. Gwałtownie blednę, zazwyczaj zadawała pytania w stylu: "jak tam sprawy sercowe?, na które zawsze odpowiadałam, że w porządku lub sam Niall odpowiadał, bo uwielbiał tu ze mną przychodzić. Przybita na to wspomnienie zapominam zabrać reszty.
Zostawiam rower oparty o drzwi garażu i drżącymi rękoma wsuwam klucz do zamku, po czym cichutko wsuwam się do środka. Wciągam kwiatowy zapach, unoszący się po domu. W końcu jestem u siebie, bez natarczywych spojrzeń zwykłych ludzi i niewygodnych pytań przyjaciół. Powoli zaczynam kierować się w stronę swojego dawnego pokoju, gdy z kuchni dobiega mnie głos mamy.
- James, to ty? - no tak rodzice. Teraz to się zaczną niewygodne pytania. Biorę głęboki oddech i odkrzykuję:
- Nie mamo, to ja!
- Vicky?! - mama wybiega z kuchni i mocno mnie przytula. - Co tu robisz? Strasznie wyglądasz, stało się coś?
- Dzięki mamo - odpowiadam z sarkazmem. - Po prostu mam dość, mogę tu przez kilka dni pomieszkać?
- Oczywiście, że możesz, jeszcze nic nie zmieniliśmy w twoim pokoju więc nie widzę problemu. Chcesz pogadać?
- Przepraszam, ale nie. Chcę pobyć sama. Muszę pomyśleć co dalej z moim życiem - odpowiadam zrezygnowana.
- Pokłóciłaś się z Niallem? To się zdarza... - zaczyna delikatnie mama, ale jej przerywam.
- Ja się rozstałam z Niallem - po tym zdaniu ponownie zaczynam kierować się do swojego pokoju. Mama już mnie nie zatrzymuje.
Umykam do swojego pokoju. Chciałabym przestać myśleć, rzucam się na łóżko obok książki, którą pożyczył mi kiedyś Niall. Wdycham zapach papieru, odwracam strony, które on sam obracał. Czytać tę książkę to trochę tak jakby znów być obok niego.



*Niall*

Przez noc spakowałem wszystkie swoje rzeczy, a skoro świt pojechałem do studia, bo dłużej już nie mogłem wytrzymać w tym domu. Jak ona mogła, zrobić mi coś takiego?! Przecież dobrze wiedziała, że jest całym moim światem, pewnie dlatego mnie wykorzystała. No tak skoro jestem bogaty to każda może mnie wykorzystać, taa jasne.
- Niall? Co ty tu robisz tak wcześnie? - z zamyślenia wyrwa mnie czyjś głos. Podnoszę niechętnie wzrok.
- Cześć Harry. Tak jakoś, nie mogłem już dłużej siedzieć w domu - mówię z udawaną beztroską.
- A tak poważnie to co się stało? - pyta, siadając obok mnie na podłodze. Wzdycham.
- Mogę u was z powrotem zamieszkać?
- Pewnie, że tak, to przecież też twój dom, ale co z Vicky? - pyta, uważnie mi się przyglądając.
- Nie mów mi o tej dziewczynie! - warknąłem. - Przepraszam, to jest dla mnie drażliwy temat - odparłem zrezygnowany.
- Dlaczego? - docieka Hazza.
- Odszedłem od niej...
- O już jesteście, wcześnie. Tak poza tym to cześć wszystkim! - podeszli do nas Zayn, Lou i Liam.
- Chodźmy już bo pewnie Paul na nas czeka w środku, a każda sekunda jest święta! - dodaje Zayn przewracając oczami.
- Później pogadamy - szepczę do Hazzy, po czym powolnie podnoszę się z podłogi.

*Harry*

- No więc? - pytam Nialla, kilka godzin później w jego pokoju. Jeżeli myślał, że odpuszczę to się mylił. Nie odpowiada od razu. Daję mu chwilę by sobie to wszystko poukładał.
- Wczoraj rano trochę się pokłóciliśmy, ale to była taka zwykła sprzeczka nic wielkiego, jednak to nie zmienia faktu, że zachowałem się jak dupek, odpowiadając na jej stwierdzenie, że się zmieni, że już to tysiąc razy słyszałem, na co wybiegła z auta z płaczem. Chciałem po nią przyjechać po lekcjach z wielkim bukietem róż i ją przeprosić, ale zadzwonił do mnie Werner, pamiętasz go? Chodził ze mną do klasy, siedziałem z nim w ławce. W każdym razie powiedział mi, że widział jak moja Victoria wyszła ze szkolnego kibla bardzo zadowolona, a zaraz za nią niejaki Jack Turner i o dziwo już nie była załamana. A Moody przekazała mu, że podsłuchała o czym rozmawiali.  I wiesz o czym? - nieświadomie z każdym słowem zaczął mówić coraz głośniej. - O tym jaki to Jack jest lepszy ode mnie w łóżku! - opadł zdyszany na łózko.
- Cooo?! - nie mogę w to uwierzyć, to nie może być prawda!
- A wiesz co jest najlepsze? To, że przyszła do domu jak gdyby nigdy nic i jeszcze nie wiedziała o co mi chodzi, jak zacząłem na nią krzyczeć, że jeśli myśli, że jej to ujdzie na sucho to jest w błędzie!
- Niall, uspokój się!  A nie pomyślałeś, że ona na prawdę mogła nie wiedzieć o co ci chodzi? - pytam spokojnie.
- Że co? Jeszcze jej bronisz?!
- Nie bronie, tylko próbuję zrozumieć. Może to tylko fatalna pomyłka. Pomyśl, Zayn też niby zdradził Amy według gazet, a Amy w to uwierzyła, a prawda była zupełnie inna! Może to jest taka sama sytuacja? - próbuję myśleć logicznie. Nie wierzę w to, żeby Vicky była w stanie zdradzić Nialla. Jednak on chyba w to nie wierzy, bo tylko wzdycha z pogardą.
- To było zupełnie co innego. To paparazzi wymyślili, a oni nigdy nie mówią prawdy, im tylko zależy na własnej korzyści, a powiedz mi jaką korzyść miałby Werner mówiąc, że Vicky mnie zdradza? Żadną! - odpowiada, widocznie zadowolony z siebie, że udało mu się mnie przegadać.
- Ale sam powiedziałeś, że w to wszystko była wplątana Moody, a oboje dobrze wiemy, że ona nienawidzi Victorii, więc ona już miałaby z tego korzyść, a Werner nieświadomy tego, że to jest zwykły wymysł Angeliny powtórzył ci to co usłyszał... - na taki pogląd sytuacji Irlandczykowi zrzedła mina.
- Nie wierzę w to. Ona mnie zdradziła, rozumiesz? Nie chcę jej znać i nie żałuję niczego co wczoraj powiedziałem - pokręciłem głową z nie do wierzeniem, by po chwili wstać i skierować się w stronę wyjścia. - A ty dokąd Styles?
- Do Vicky. Ona mi pomogła kiedy mnie oszukałeś z tymi kotami - przez moją twarz, przebiegł nikły uśmiech na to wspomnienie. - Teraz moja kolej pomóc jej, gdy ty zostawiłeś ją, a przy okazji może poznam prawdę - odpowiadam ze wzruszeniem ramion po czym znikam w drzwiach, zostawiając zdziwionego blondyna.
Drzwi od domu otwiera mi rodzicielka Victorii.
- Dzień dobry, jest Vicky? - pytam delikatnie.
- Jest, ale obawiam się, że nie chce z nikim rozmawiać - odpowiada mi pani Black, po czym zaczyna zamykać drzwi. Szybko przytrzymuję je ręką.
- Muszę z nią porozmawiać, ona mi kiedyś pomogła, więc teraz ja chcę pomóc jej.
- W porządku, tylko nie męcz jej długo - odpowiada zrezygnowana, po czym wpuszcza mnie do środka. - Poczekaj zrobię wam herbatę, bo widzę, że jakieś ciastka przywiozłeś.
- Dziękuję, będę wdzięczny - po kilku minutach kieruję się po schodach do pokoju Victorii, trzymając w dłoniach dwa kubki z malinową herbatą. Pukam do drzwi łokciem, z racji tego, iż nie mam już wolnej ręki, ale odpowiada mi cisza. Ostrożnie otwieram drzwi i wsuwam się do środka.
Zastaję ją, siedzącą na podłodze, wczytaną w jakąś książkę, chyba wcześniej widziałem ją w pokoju Horana.
- Cześć Vicky... - mówię cichutko. Podskakuje po czym podnosi a na mnie przestraszone spojrzenie. Wygląda okropnie. Cała zapuchnięta i blada, na policzkach błyszczą świeże łzy.
- Co ty tu robisz? - pyta zachrypniętym głosem.
- Przyjechałem tu, żebyś nie siedziała sama. Jak chcesz to nawet nie muszę się odzywać... Mam ciastka i herbatę malinową - mówię to tak jakby ten fakt przeważył o tym, że tu zostaję. Uśmiechnęła się blado, po czym delikatnie odłożyła książkę na biurko i wyjęła jeden kubek z mojej dłoni.
- Dziękuję, że przyjechałeś - mówi usadawiając się na łóżku, po chwili klepie miejsce koło siebie, mówiąc mi tym samym, żeby usiadł koło niej.
- Powiesz mi co się stało? - pytam delikatnie.
- Do końca, sama nie wiem. Rano pokłóciliśmy się, w sumie z mojej winny, bo zaczęłam się obrażać na żarty, a on wziął to na serio i trochę się wkurzył. Powiedział kilka nie miłych słów, przez co weszłam do szkoły z płaczem, tam przejęła mnie Angelina, która chyba jako życiowy cel wyznaczyła sobie uprzykrzanie mi życia.. W końcu z tej męczarni uratował mnie Jack i wyszliśmy przed budynek. Zaczęłam płakać, co skończyło się tragicznie, bo spłynął mi tusz do rzęs na policzki, więc skierowałam się do szkolnej łazienki by jakoś się ogarnąć, a Turner miał na mnie czekać przed drzwiami, ale zaraz władował się do środka mówiąc, że tam nudno. Podziękowałam mu za to, że ze mną był i wyszliśmy na korytarz i rozeszliśmy się na lekcje. Po zajęciach miałam nie wracać do domu, bo nie miałam ochoty, a Jack uparł się, że pójdzie ze mną. Długo rozmawialiśmy i uświadomił mi, że powinnam iść do Nialla i wszystko sobie wytłumaczyć na spokojnie. Ale jak przyszłam do domu to on zaczął mi robić jakieś chore wyrzuty, że ja pieprzyłam się z Jackiem w tej toalecie! A przecież to nie prawda, w życiu bym mu niczego takiego nie zrobiła bo go kocham! - mówi podniesionym głosem, po czym zrywa się z łóżka i wychodzi na balkon. Obserwuję ją przez szybę w oknie. Wyciąga z tylnej kieszeni spodni paczkę papierosów i zapalniczkę, by po chwili zapalić. Podnoszę się z łóżka i dołączam do niej. Smugi dymu przesuwają się przed jej twarzą niczym szara mgła.
- Czyli to wszystko to jest pomyłka! - mówię zadowolony z siebie, że od początku miałem rację.
- Oczywiście, że tak, ale nasz szanowny Irlandczyk nie chce tego przyjąć do wiadomości! - odpowiada zirytowana.
- To z nim pogadaj, na spokojnie! Wytłumacz mu to tak jak wytłumaczyłaś to mnie.
- Harry, to nie jest takie proste... 
- Właśnie, że jest! - uparcie bronię swoich racji. - To wy to wszystko utrudniacie! Zbieraj się, jedziemy naprawić wasze życie.

*Vicky*

Siedzę w samochodzie Hazzy, ubrana w ciuchy, które mi wybrał, twierdząc, że to da mi kilka dodatkowych minut na rozmowę.
- Vicky, czy możesz zgasić tego papierosa? To już twój trzeci odkąd do ciebie przyjechałem... - kieruje do mnie karcące słowa.
- Tak, przepraszam... To z nerwów - odpowiadam.
Po kilku minutach stoimy przed celem naszej podróży.
- Dasz sobie radę - szepcze, po czym delikatnie popycha mnie w stronę schodów. Kiwam głową i kieruję się tak dobrze znaną mi trasą. Drzwi od pokoju Horana są uchylone, mimo to delikatnie pukam.
- Wlazł - słyszę obojętny głos mojego ukochanego, na który mimowolnie się uśmiecham. Jednak gdy popycham drzwi już nie jest mi do śmiechu. Blondyn leży z twarzą ukrytą w poduszce, więc nawet nie zauważył kto wszedł.
- Cześć... Niall - mówię cichutko. Chłopak na dźwięk mojego głosu w momencie się poderwał.
- Co ty tu robisz?! Czy nie wyraziłem się wystarczająco jasno?! - krzyczy, na co odruchowo się kulę. Po chwili się prostuję, nie po to tu przyszłam by stchórzyć. Siadam na jego łóżku.
- Nie wyjdę stąd dopóki ze mną nie porozmawiasz - stwierdzam pewnym siebie głosem, przynajmniej mam nadzieję, że tak brzmiał.
- Ty na prawdę nie rozumiesz? Nie chcę już mieć z tobą nic wspólnego - odpowiada mi, a ja czuję jak moje serce rozpada się na tysiące kawałeczków mimo to próbuję nie dać tego po sobie znać. Niall chyba to zauważył bo tylko westchnął i usiadł koło mnie. - Masz pięć minut.
Pięć minut to nie wiele, by powiedzieć to wszystko co chciałam, ale muszę spróbować. Powoli zaczęłam opowiadać to wszystko co powiedziałam Hazzie, tak jak mi polecił. Z każdym słowem widziałam jak niebieskooki przygląda mi się coraz bardziej niepewnie.
-... No to chyba wszystko co ci chciałam powiedzieć - kończę trochę kulawo i wyczekuję jego reakcji.
- Już koniec? To dobrze bo mówiłaś dłużej niż pięć minut, ale wymyśliłaś tak fascynującą opowiastkę, że nie potrafiłem ci przerwać.
- Ale Niall to jest prawda! - próbuję mu przerwać, ale mnie ignoruje.
- No chyba wiesz jak trafić do wyjścia, fajnie, że wpadłaś, cześć - mówi lekceważąco po czym odwraca się twarzą do okna. W moich oczach zaczynają zbierać się ponownie łzy. Roztrzęsionymi dłońmi ściągam z szyi łańcuszek, który kiedyś od niego dostałam.
- Kocham Cię Niall i nic tego nie zmieni, to przykre, że mi nie wierzysz, ale widocznie nie czułeś tego samego co ja - szepcę, po czym wybiegam z jego pokoju.
Na dole czeka na mnie Harry.
- I jak? - pyta, ale widząc moją zapłakaną twarz chyba sam domyślił się prawdy.
- Nie udało się - mówię, po czym wychodzę z domu, słyszę jak Hazza krzyczy, żebym poczekała, a po chwili jak kieruje swoje słowa w stronę Irlandczyka:
- Idioto, ona mówiła prawdę! - ale dla mnie to już nie ma znaczenia, już nic nie ma znaczenia.

Od kilku dni nie chodzę do szkoły, a Jack stara się jak może podnieść mnie na duchu. Zupełnie jak trener, który usiłuje dodać energii swojemu zawodnikowi po bokserskiej walce. "Poczekaj bądź cierpliwa. Musicie oboje ochłonąć..." Szkoda tylko, że Niall mi nie uwierzył, dając mi znak, że to definitywny koniec. To powoli zaczyna tracić sens. Co wieczór odwiedza mnie Harry, sprawdzając czy jeszcze żyję. W tej chwili właśnie czekam na tego zielonookiego bruneta ze słodkimi dołeczkami w policzkach gdy się uśmiecha. W końcu wpada do mojego pokoju zziajany.
- Spokojnie, coś tak biegł? - pytam.
- Vicky on wyjeżdża! - mówi z trudem łapiąc oddech. Spoglądam na niego zdziwiona.
- Dokąd? 
- Do Irlandii! Za 20 minut ma samolot! - krzyczy, a ja rozglądam się przerażona po pokoju. 
- Zawieź mnie na lotnisko - w momencie podejmuję decyzję.
- Nie mogę! - woła zrozpaczony. - Zepsuło mi się auto w drodze do ciebie, przepraszam - wyjaśnia łamiącym tonem. To nie może się dziać, to jakiś chory żart. Wybiegam z domu łapiąc kurtkę i pośpiesznie naciągając buty. Lotnisko jest 1,5 kilometra stąd, to nie tak daleko, może uda mi się dobiec.
Burzliwy wiatr chłoszcze moją twarz i targa moje włosy. Biegnę do utraty tchu, tak samo jak biegłam sześć dni wcześniej, uciekając z domu, gdzie nie uwierzył mi mój ukochany. Jednak tym razem nie chcę uciec, chcę złapać miłość mojego życia nim będzie za późno, chcę ją zatrzymać mimo wszystko.

Wpadam do budynku niczym huragan. Od razu kieruję się do punktu informacji, przepycham się na początek kolejki ignorując niezadowolone komentarze innych ludzi.
- Gdzie... jest... samolot... do Irlandii...? - sapie z trudem łapiąc oddech, chyba jednak palenie papierosów nie sprzyja mojej kondycji. Kobieta z informacji spogląda na mnie współczującym wzrokiem.
- Ten samolot odleciał 5 minut temu.


___________________________________________

Dobry wieczór, wszystkim czytelnikom :*
I jak rozdział? Mnie się wydaję dość nudny, ale w sumie jestem z niego zadowolona. Zwłaszcza z końcówki. Dodaję go, mimo, że cały czas z wielką chęcią robiłabym poprawki, ale nie mam już siły. Bądźcie wyrozumiałe...
Bardzo wam dziękuję za tyle komentarzy pod ostatnim rozdziałem, byłam wręcz w szoku, jeszcze tyle miłych słów w życiu nie usłyszałam, jesteście G-E-N-I-A-L-N-E! Mam nadzieję, że tym rozdziałem was nie zawiodłam :)
no i zapraszam na mojego bloga :)

sobota, 3 listopada 2012

46. Bolesna plotka o przygodzie w szkolnej toalecie

*Vicky*

- Wstawaj kochanie... Musisz iść do szkoły... - otwieram leniwie oczy po czym zamykam je z powrotem. Dopiero po minucie dociera do  mnie sens słów Nialla.
- Jakiej szkoły? - pytam gwałtownie się prostując.
- No do takiej w której się uczysz i masz sprawdziany i cudownych znajomych - spojrzałam na niego jakby oszalał - no dobra z tymi cudownymi znajomymi to przesadziłem, ale musisz iść do szkoły i tak już masz straszne zaległości, a ja nie pozwolę żeby moja dziewczyna była nieukiem - mówiąc to zaczyna spychać mnie z łóżka.
- Kiedy ja nie chcę tam iść! - protestuję jak mogę, ale w odpowiedzi niebieskooki przerzuca mnie przez swoje ramie i zanosi do łazienki.
- Mam ci pomóc się wykąpać i ubrać, czy sama sobie dasz radę? - mierzę go spojrzeniem. - Tak myślałem, ubrania masz już przygotowane, a ja za ten czas spakuję ci plecak i zrobię pyszne śniadanko - dostaję buziaka w policzek i tyle go widziałam.
Zaczynam od ciepłego prysznicu aby zmyć z siebie resztki snu. Wraz z płynącymi po moim ciele strużkami ciepłej wody czuję jak wstępuje we mnie nowa energia.
Otulam się szczelnie ręcznikiem i kolistymi ruchami wcieram w siebie poziomkowy balsam do ciała. Następnie ciągle stając w samym ręczniku przed lustrem zaczynam suszyć włosy, a potem delikatnie skręcać lokówką, by osiągnąć upragniony efekt. Delikatnie pociągam rzęsy tuszem, a na końcu wciskam się w zestaw, który wybrał mi Horan. Spoglądam w lustro i... chyba zwariował! Ja i ten różowy sweterek? Skąd on go w ogóle wytrzasnął?!
- Vicky pośpiesz się, bo zaraz wychodzisz, a ty jeszcze musisz zjeść śniadanie! - woła blondyn zza drzwi, świetnie zaraz się dowiem skąd ma to... to... to COŚ. Otwieram drzwi z rozmachem.
- Nie musiałaś aż tak się spieszyć. Ooo... ładnie wyglądasz - mówi szczerząc zęby.
- Jak cię kopne to gwiazdki zobaczysz! Skąd wytrzasnąłeś ten głupi sweterek? Muszę teraz iść się przebrać.
- No z twojej szafy... - zaczyna niepewnie - Był na samym dnie, ale udało mi się go wydobyć. Zaraz, zaraz czy to powiedziałaś przebrać się? Przecież wyglądasz ślicznie! - próbuje wyperswadować mi to z głowy, ale ja tak łatwo się nie dam.
- Wyglądam jak słodka idiotka, a ty chcesz żebym tak się w szkole pokazała? O nie... - mówiąc to zaczynam kierować się w stronę szafy.
- Kiedy wyglądasz idealnie, a za to twoje głupie gadanie zaraz dostaniesz i chodź już na śniadanie głuptasie - łapie mnie za ramiona i obraca w stronę drzwi. Niechętnie się poddaję licząc na to, że przy najbliższej okazji i tak zdejmę ten sweterek.
Siadam przy stole udając obrażoną, a Niall podaje mi tosty i szklankę soku pomarańczowego.
- A kawa? - pytam rozglądając się po pomieszczeniu.
- Kawa na śniadanie jest niezdrowa, kochanie - odpowiada ponownie obdarzając mój policzek całusem.
- Okej gotowa? - pyta po kilkunastu minutach. - W takin razie cię odwiozę. Potem jedziemy do studia z chłopakami, ale powinienem się wyrobić to po ciebie przyjadę.
- Jak to? Nie idziesz do szkoły?
- Zapomniałem ci powiedzieć? Już tam nie chodzimy. Paul powiedział, że to nie był dobry pomysł bo mamy na głowie inne sprawy niż naukę i będziemy pobierać prywatnie lekcję, całą piątką - wyjaśnił ze wzruszeniem ramion.
- No przecież to było takie oczywiste! - mówię z sarkazmem i wsiadam do auta trzaskając drzwiami, które od razu otwiera Irlandczyk.
- O co ci chodzi? Od rana masz jakieś fochy i problemy. Jak tak bardzo wkurzył cię ten głupi sweter to go zdejmij i po problemie, ale nie wyżywaj się na mnie! Może faktycznie powinienem ci wcześniej powiedzieć, że ja nie idę do szkoły, ale zapomniałem, każdemu się zdarza! - krzyczy po czym trzaska moimi drzwiami i wsiada do samochodu. Całą drogę spędzamy w ciszy. Dopiero gdy zatrzymuje się na parkingu szkoły przerywam tę cholerną ciszę.
- Przepraszam, miałeś rację, to się już nie powtórzy - mówię cichutko.
- Taa, jasne słyszałem to już tysiąc razy - odpowiada, na co w moich oczach pojawiają się łzy. Ocieram je ze złością.
- Nie musisz po mnie przyjeżdżać - rzucam po czym wysiadam z auta i zaczynam się kierować w stronę szkoły.
- Vicky, poczekaj! - słyszę jak woła, żebym się zatrzymała, ale uparcie dążę przed siebie, aż znikam w drzwiach szkoły. Gwałtownie uderza we mnie ciepłe powietrze, a na korytarzu zapada idealna cisza. Wszystkie spojrzenia skierowane są w moją stronę.
- Co jest Black, miłość roku się skończyła? Horan w końcu przejrzał na oczy i zorientował się, że może mieć coś więcej niż takie zero? - rzuca drwiąco w moją stronę niejaka Angelina Moody. Witaj w szkole.
- Zamknij tapeciaro i lepiej idź sprawdzić czy nie ma cię w łazience - odwarknęłam. Głowy uczniów kierują się ode mnie do niej, jak na jakimś pieprzonym filmie.
- O jaka pyskata się zrobiłaś - z każdym słowem pomału zaczyna się zbliżać w moją stronę. - Ale tym razem nie ma kto cię obronić. Twój chłopak - to słowo wypowiada z wyjątkową pogardą - już cię nie chce. Nikt cię nie chce. A jeżeli jeszcze raz powiesz coś co mi się nie spodoba to tego pożałujesz - syczy mi prosto w twarz.
- Posłuchaj ty nadęta dziewucho! - zaczynam ale nie dane jest mi skończyć, "przypadkiem" zahacza dłonią o moją twarz.
- Ostrzegałam cię.
- Vicky?! - równocześnie obracamy się w stronę głosu. Chłopak podbiega do mnie i obejmuje w talii.
- Nic ci się nie stało? - pyta z troską. Potrząsam przecząco głową.
- Turner? - szepcze zdziwiona Angelina. No tak przecież zanim wyjechał była w nim szaleńczo zakochana i wszyscy o tym wiedzieli, to między innymi dlatego tak bardzo mnie nienawidzi bo on kochał mnie, a na nią nigdy nawet nie spojrzał. I po raz kolejny ją zignorował.
- Chodźmy stąd - wyprowadza mnie ze szkoły i siadamy na ławce. Tam daję upust swoim emocją. Łzy zaczynają płynąć po moich policzkach, a Jack nic nie mówi. Po prostu przytula mnie do siebie i rytmicznie głaska po plecach. W końcu się na tyle uspokajam by móc mówić.
- Więc co się stało? - pyta podając mi chusteczkę. Wycieram hałaśliwie nos.
- Rano pokłóciłam się z Niallem, a potem ona dołożyła oliwy do ognia, ale już jest dobrze - próbuję wymusić uśmiech, ale zamiast tego na mojej twarzy pojawia się jakiś grymas. - Przepraszam, przeze mnie urwałeś się z pierwszej lekcji... A w sumie co ty tu robisz?
- Nic się nie stało. Jak to? Przecież muszę chodzić do szkoły, a wolę chodzić z ludźmi, których znam. A teraz wracajmy.
- Mamy jeszcze 25 minut do następnej lekcji, chodź do łazienki muszę się ogarnąć.
- Poczekaj tu na mnie - rzucam w stronę Jacka, po czym wchodzę do pomieszczenia. Po chwili chłopak pakuje się do łazienki.
- Co ty tu robisz? To łazienka dla dziewczyn! - wołam ze śmiechem.
- Nudno tam pod tymi drzwiami - odpowiada ze wzruszeniem ramion po czym opiera się o framugę drzwi i patrzy jak poprawiam makijaż.
- W porządku jestem gotowa do zajęć.
- Dasz sobie radę? - pyta z troską.
- Tak, gdyby co Amy mnie obroni, bo chyba jest dzisiaj w szkole? - kiwa twierdząco głową. Po czym rusza do wyjścia. - Jack poczekaj - obraca się w moją stronę i spogląda na mnie pytająco. - Chciałam ci podziękować, że zerwałeś się dla mnie z zajęć i w ogóle, że przy mnie byłeś. Dziękuję - szpecę po czym wspinam się na palce by złożyć pocałunek na jego policzku. Na twarzy chłopaka pojawia się uśmiech po czym mieszamy się z uczniami, którzy śpieszą na kolejne lekcje.
- Czemu nie byłaś na pierwszej lekcji? Ponoć Jacka też nie było, a potem razem wyszliście ze szkolnej łazienki.... - zaczyna Amy, prześwietlając mnie spojrzeniem.
- Czy ty coś insynuujesz? - pytam z rozbawieniem.
- Mówię tylko to co cała szkoła gada - odpowiada ze wzruszeniem ramion. - To jak byliście w tej łazience? Razem?
- Byliśmy, ale dlatego bo płakałam - patrzy na mnie pytająco. - Wyjaśnię ci to na przerwie, a teraz jeżeli pozwolisz to skupię się na tym co mówi pan Ray.
Na przerwie tak jak obiecałam opowiadam Amy wszystko co stało się dzisiejszego ranka.
- Faktycznie trochę to inaczej wyglądało, niż opowiadają w szkole... Ale nie martw się za kilka dni o tym zapomną.
- Oby...
- Cześć dziewczyny! Nad czym tak debatujecie? - dołączają do nas James z Jackiem.
- Nad problemami zakochanych - odpowiada Amy.
- Taak? Ja z chęcią mogę pomóc - oferuje się mój brat spoglądając na Smerfetkę, która go ignoruje. Obok mnie siada Turner.
- Już wszystko okej? - szepce tak by nikt tego nie dosłyszał. Kiwam głową w odpowiedzi i lekko się uśmiecham.
- Co robicie dzisiaj po szkole? - pyta Amy z błyskiem w oku.
- Ja siedzę w domu, ale jak chcesz to możemy posiedzieć razem - od razu oferuje się James.
- Tak ja też idę od razu do domu - stwierdza Jack. Teraz wszyscy spoglądają na mnie.
- Ja... ja raczej nie wracam do domu, bynajmniej nie zaraz po lekcjach... - odpowiadam ze wzruszeniem ramion.
- Dasz radę kochanie... A po mnie Zayn przyjeżdża i gdzieś mnie porywa! - mówi podekscytowanym głosem Amanda. Na to stwierdzenie James przestaje się uśmiechać i już nic nie mówi do końca dnia.
Po lekcjach idę do szafki by zostawić niepotrzebne książki.
- To jak gdzie idziemy piękna? - dobiega mnie męski głos.
- Jack wystraszyłeś mnie! Jak my? Ja idę sama, gdzieś połazić - odpowiadam marszcząc brwi.
- Idziesz sama, żeby męczyć się w myślach? O nie, ja na to nie pozwolę, a potem dopilnuję byś wróciła do domu o przyzwoitej porze cała i zdrowa. A jak nie chcesz mojego towarzystwa to nie będę się odzywał - zrobił słodkie oczka.
- W porządku... - przystaję na jego propozycję niechętnie. - To gdzie najpierw?
- Hm... Może najpierw coś zjeść?
- W takim razie prowadź.
Wychodząc ze szkoły spoglądam niepewnie na parking, mając cichą nadzieję, że mimo wszystko dostrzegę tam nonszalancko opartą o swój czarny samochód blond postać, skrycie ukrytą pod kapturem i czarnymi okularami. Postać, która na mój widok się uśmiechnie i pocałuje na powitanie, przepraszając za rano.
Ale nic takiego nie ma miejsca. Nikt na mnie nie czeka. Ciekawe. Przecież obiecał być...
Wchodzimy do kawiarni, gdzie Jack kupuje dwie gorące czekolady i dwa ciepłe croissanty. Zabieramy to wszystko i kierujemy się do pobliskiego parku.
- Opowiedz mi o tym jak poznałaś Nialla i o waszej wielkiej miłości - prosi Jack, a ja posłusznie zaczynam opowieść.
- Jesteśmy razem od czterech miesięcy - mówię po czym wyciągam zdjęcie z notesu, które zrobił nam James na Nialla urodzinach. Na zdjęciu wtulam się w niebieskookiego, a on całuje mnie we włosy. - Poznaliśmy się przez mojego brata, który załatwił mi u niego lekcje gitary. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Na początku myślałam, że nie mam u niego żadnych szans. Taki chłopak... Jest Irlandczykiem. Nie uwierzysz ile mamy ze sobą wspólnego! Lubimy te same książki, filmy, mamy te same poglądy, a jak szalejemy ze sobą, a może szaleliśmy? - mogę tak wymieniać godzinami. Ozdabiać Niallera wszystkimi przymiotami mojego męskiego ideału, opowiedzieć mu każdą spędzoną chwile razem, ale teraz już nie jestem pewna, jak mam mówić.
- W porządku, to może opowiedz mi dokładnie co się stało dziś rano - sugeruje Jack. Biorę głęboki oddech i powoli zaczynam.
- Obudził mnie, zresztą jak zawsze i powiedział, że idę do szkoły. Niezbyt się tym faktem ucieszyłam więc zaniósł mnie do łazienki - uśmiechnęłam się na to wspomnienie. - Potem ubrałam się w ciuchy, które mi przygotował i się trochę wkurzyłam bo dobrze wie, że nie lubię różowego, a dał mi różowy sweterek. Więc znowu zaczęłam marudzić i tak dalej. Po czym nagle się dowiedziałam, że on nie musi chodzić do tej szkoły i mnie zostawia samą, a w dodatku mówi mi to chwilę przed lekcjami! Szczerze? To spanikowałam, że znowu zacznie mnie Moody prześladować i się nie myliłam, ale zanim przyjechałam do szkoły to powiedziałam coś w stylu :" No przecież to było takie oczywiste, że nie możesz chodzić do szkoły!" czy coś takiego i trzasnęłam drzwiami od auta i wtedy Niall się wkurzył i zaczął na mnie krzyczeć, co ja wyprawiam i tak dalej. I całą drogę spędziliśmy w ciszy, ale pod szkołą go przeprosiłam i powiedziałam, że to się nie powtórzy, a on na to tylko "już to kiedyś słyszałem" no to mu powiedziałam, żeby po mnie nie przyjeżdżał i wysiadłam z auta. Coś tam za mną krzyczał, ale nie słuchałam. Myślałam, że mimo wszystko przyjedzie pod tą cholerną szkołę, ale nie! A w szkole dopadła mnie od razu Moody, mówiąc, że nikt mnie nie chce i nawet Niall w końcu oprzytomniał i mnie zostawił, a najgorsze jest to, że ona miała racje! - zakańczam swój monolog, a po moim policzku spływa pojedyncza łza, którą Jack szybko otarł. Po czym otworzył ramion z zachęcającym uśmiechem. Szybko wtuliłam się w chłopaka.
- Posłuchaj, kochacie się i to jest pewne. W każdym związku zdarzają się kłótnie i sprzeczki, ale to nie znaczy, że to koniec. Wręcz przeciwnie, to was tylko zbliża do siebie. A to, że nie przyjechał to nie znaczy, że dlatego, że nie chciał. Sama mówiłaś, że mieli dzisiaj mieć próby. Znasz Paula, musi być perfekcyjnie, a skoro pokłóciłaś się z Horanem, to on też pewnie nie miał zbyt dobrego humoru, co znaczy, że nie szło mu zbyt dobrze na próbach, a skoro nie szło mu na próbach, to Paul przeciągnął próby, a to wiąże się z tym, że Niall nie mógł po ciebie przyjechać. Ale na pewno czeka na ciebie w domu, żebyście sobie mogli wyjaśnić to całe nie porozumienie. I nie gadaj głupot, że nikt cię nie chce! No chyba, że uważasz mnie, Jamesa, Amy i cały zespół za nikogo... To co innego - delikatnie uśmiechnął się do mnie.
- Masz rację, przepraszam. Nie uważam, że jesteście nikim... Po prostu ta Moody strasznie mnie wkurza. Może faktycznie za bardzo dramatyzuję? No nic, zbieram się do domu, sprawdzić czy nie kłamałeś - odpowiadam, uśmiechając się przez łzy.
- Odprowadzę cię, na wypadek gdybyś zmieniła zdanie, a raczej cel swojej podróży - mówi podając mi dłoń, a ja łapię ją niczym ostatnią szansę ratunku i kierujemy się w stronę domu o adresie 24 Sterry Street.
- Dziękuję, że mnie odprowadziłeś, a teraz idę na spotkanie z wyrocznią - mówię cicho pod domem po czym kolejny raz w tym dniu wspinam się na palce by w podzięce pocałować policzek Jacka.
- Nie ma za co, trzymam kciuki, zadzwoń rano, bo wieczorem to pewnie będziecie mieć inne sprawy - stwierdza zabawnie poruszając brwiami, a następnie mnie przytula - Będzie dobrze mała, no dobra idź już - delikatnie popycha mnie w stronę drzwi, pokrzepiająco się uśmiechając. Idę szybkim krokiem, bym nie mogła zmienić decyzji.
Delikatnie otwieram drzwi, po czym cicho zmierzam w stronę salonu, skąd dobiega głos telewizora. Na kanapie siedzi Niall z zaciśniętymi pięściami i szczęką. Na mój widok podnosi się z kanapy, mierząc mnie wściekłym wręcz pogardliwym spojrzeniem. Na ten widok, automatycznie kulę się w sobie.
- Któż to zawitał łaskawie do domu?! Dobrze się bawiłaś z Jackusiem? Teraz już wiem czemu nie chciałaś, żebym po ciebie przyjechał, po prostu wolałaś Turnera! Szybko się pocieszyłaś - rzuca z sarkazmem.
- To nie tak! Jack mnie tylko odprowadził do domu i uświadomił mi, że wyolbrzymiam sprawę, że powinniśmy spokojnie pogadać - słowo spokojnie dokładnie podkreślam. Niall zaczyna się śmiać, a raczej zabrzmiało to jak nerwowy chichot.
- Proszę cię nie rozbawiaj mnie! Uświadomił ci! A to dobre! Kiedy? Między jednym pchnięciem, a drugim?!
- Co ty chrzanisz?! - ja tu przychodzę spokojnie pogadać, a ten wymyśla jakieś głupoty.
- Co myślałaś, że jak już nie chodzę do tej szkoły to mi nie powiedzą? Że wolno ci wszystko? Że możesz się pieprzyć w szkolnym kiblu z Turnerem, a potem wracać do mnie? - zaczął naśladować żeński głosik - To tylko mój przyjaciel. A ja jak debil ci uwierzyłem, ale z tym koniec - poczułam się tak jakby wymierzył mi policzek w twarz.
- Z nikim się nie pieprzyłam, jakbyś chciał wiedzieć!
- No to by było raczej dziwne gdybyś się jeszcze do tego przyznała - odpowiada z ironią. Nie wierzę, że to się dzieje.
- Horan jesteś idiotą - stwierdzam przez łzy, po czym zaczynam się cofać.
- Masz rację, ale z tym koniec, już nigdy więcej nie dam się nabrać. A wiesz czemu? Bo więcej się z tobą nie spotkam - nie mam siły się dalej bronić, wybiegam. Słyszę za sobą krzyk Irlandczyka:
- Pewnie leć dalej się z nim pocieszać!
Biegnę w kierunku wyjścia. Na zewnątrz przejmuje mnie zimno. Zapomniałam kurtki i torby z pieniędzmi, dokumentami, kluczami, no i co z tego? Wygrzebuję z kieszeni kilka wymiętych banknotów. Nie mam pojęcia skąd się tam wzięły, ale przydadzą się. Zahaczam o jakiś nocny i kupuję Jacka Danielsa o dziwo sprzedają mi bez problemu. Łzy spływają mi po policzkach. Mijam wielu ludzi, których nie widzę. Chodnik się kołysze, kogoś potrącam, ktoś gwałtownie hamuje i chyba coś krzyczy. Ma głos podobny do Nialla. Niall... Łzy zaczynają płynąć jeszcze gwałtowniej. Jestem pijana. Nie chcę wracać do domu, do mojego pokoju, do poprzedniego życia. To moje nogi mnie prowadzą ulicami w bliżej nieznanym mi jeszcze kierunku. Nie mogę wrócić teraz do domu. Jest już późno, nie mam kluczy więc musiałabym obudzić Jamesa, a nie mam ochoty teraz z nim rozmawiać. Potrzebuję kogoś kto nie będzie zadawał pytań. Trzęsę się z zimna. Nie jest zbyt ciepło w podkoszulku w styczniowy wieczór. Jakby było mało zaczyna padać. Po raz kolejny ujawniają się uroki Londynu. Kilka lodowatych kropel spada z nieba na chodnik by po chwili przerodzić się w ulewę. Jest mi wszytko jedno. Idę środkiem drogi modląc się by ktoś mnie potrącił. Z amoku wyrywa mnie tak dobrze znany mi głos.
- Vicky! Co ty wyrabiasz?! Chcesz... - przerywa widząc w jakim jestem stanie, ale sądząc po minie Jacka nie wyglądam zbyt pięknie.
- Wystraszyłam cię? - pytam po czym wybucham wariackim śmiechem. Muszę być nieźle pijana. Nie odpowiada. Zaciska szczęki i łapie mnie pod rękę. Ciągnie mnie do swojego domu, a następnie do jego pokoju. Chyba jest wściekły. Na schodach zaczynają mi się za bardzo plątać nogi i ciągle się potykam. Zaciska mocniej szczęki i bez słowa mnie podnosi. Kładzie mnie na kanapie.
- Opowiadaj - prosi, chociaż bardziej zabrzmiało to jak rozkaz.
- Rozbawi cię ta historia! Zepsułam, wszystko zepsułam co było między mną a N... N... - nie dam rady wymówić jego imienia. Szloch przerywa mi w pół zdania. Trzęsę się z zimna. Lodowate ubrania kleją mi się do ciała, a z włosów spływa woda. Jack klęka przede mną. Nic nie mówi tylko kładzie mi ręce na ramionach. Przytulam się do niego nie mogąc przestać płakać. Mruczy w moje włosy coś co brzmi "W coś ty się znowu wpakowała", ale nie jestem pewna przez mój płacz. Kołysze mnie delikatnie. Uspokajam się. Ostatnie szlochy dobiegają końcowi. Słyszę jak bije jego serce, ten regularny rytm pozwala mi się uspokoić. Czuję się zmęczona.
- Victoria? - nie mam siły odpowiedzieć. Powieki same opadają na moje zapłakane tęczówki. Chwytam się go kurczowo gdy mnie podnosi. Głowa opada mi bezwiednie, a ja widzę już tylko ciemność.

_________________________________________________

Niespodzianka! Mam dla was nowy rozdział, mimo, że nie upłynął jeszcze miesiąc od dodania poprzedniego. Po prostu przez ten długi weekend, który ja zrobiłam sobie dzień wcześniej z powodu choroby, postanowiłam wykorzystać wolny czas i napisać wam nowy rozdział. I jak podoba się? Trochę ostry, ale ostatnio ktoś pisał, że jest zbyt słodko pomiędzy Victorią i Niallem więc trochę zburzyłam ich idealny związek. Jak to potoczy się dalej? Zobaczymy....
Miałam go podzielić na dwie części bo strasznie długi wyszedł, ale stwierdziłam, że jak niespodzianka to po całości :*
A co sądzicie o Little Things? Ja myślę, że ta piosenka jest perfekcyjna. Teledysk też jest świetny, taki naturalny i te oczyska Malika *___* Szczerze? To pierwszy raz jak oglądałam ten teledysk to się wzruszyłam, nie wiem czemu, ale jakoś tak wyszło :D A wasza jaka była pierwsza reakcja? Piszcie :*

sobota, 27 października 2012

45. Śledztwo

*Vicky*

- Obudź się! - dobiega mnie czyjś krzyk. Niechętnie otwieram jedno oko po czym bardzo szybko tego żałuję. - No wstawaj! - teraz dodatkowo ktoś zaczął mną potrząsać. Przystępuję do ponownej próby spojrzenia na świat, tym razem udanej. Nad moim łóżkiem stoją Amy z Eleonor, a przez drzwi zagląda Danielle.
- Co wy tu robicie? - pytam przecierając oczy, by pozbyć się z powiek resztek snu.
- Jak to co? Obiecałaś nam zakupy! - odpowiada na moje pytanie Amy, a El przewraca oczami.
- Ale ja śpię! Przełóżmy to na jutro.. - marudzę jak mogę, żeby to tylko przełożyć.
- Nie ma mowy! - i zaczynają ściągać mnie z łóżka.
- Dobra już wstaję! - krzyczę byleby tylko dały mi spokój i wlokę się w stronę łazienki.
Po niecałych dwudziestu minutach staję przed nimi ubrana, wymalowana i gotowa do drogi.
- A tak właściwie to gdzie się podział Niall? - pytam dopiero teraz dostrzegając brak mojej życiowej połówki.
- Wpuścił nas do domu i powiedział, że już umówił się z chłopakami więc wychodzi - stwierdziła ze wzruszeniem ramion El.
Ja z Amy siedzimy z tyłu na kanapie, a Dan wraz z kierującą El z przodu. Po chwili znajdujemy się pod galerią.
- To od czego zaczynamy?
- Może chodźmy po kolei? - sugeruje rozsądnie Danielle.
- Czyli od Vero Mody - zgodnie ruszamy w kierunku owego sklepu. Ledwo mijamy bramki i rozbiegamy się po pomieszczeniu w poszukiwaniu upragnionych ubrań. W oczy rzuca mi się fajna marynarka, więc bez zastanowienia po nią sięgam i kieruję się do przymierzalni. Zza jednej z zasłonek wyglądała przerażona twarz Amy.
- Uff... dobrze, że tu przyszłaś, pomóż mi! - szepce rozgorączkowanym tonem i robi mi miejsce, żebym mogła wejść do środka. Rozglądam się czy nikt tego nie widzi i wchodzę do kabiny w której znajduje się moja półnaga przyjaciółka. Z trudem powstrzymuję wariacki wybuch śmiechu. Próbowała naciągnąć na siebie malinową sukienkę i... utknęła. Udało jej się wcisnąć do linii bioder, a dalej ani rusz.
- No pomóż mi a nie śmiej się! - warczy na mnie Smerfetka. Potrząsam głową i próbuję z niej ściągnąć felerne ubranie.
- Nie było większego rozmiaru? - pytam z sarkazmem. 
- Cicho siedź, wydawało mi się, że schudłam - mówi zrozpaczonym tonem. Z ciekawości spoglądam na metkę.
- O dwa rozmiary? Czyś ty zwariowała? - stwierdzam coraz bardziej się śmiejąc. - Lepiej wciągnij brzuch!
- Ale ona nawet nie sięgnęła do mojego brzucha! - woła Am' zrozpaczonym tonem. W końcu czuję jak materiał zsuwa się na podłogę. Spoglądam triumfalnie na moją przyjaciółkę.
- To jak przynieść ci twój rozmiar? - słowo twój dosadnie akcentuję.
- Nie dzięki już nie chcę tej sukienki - odpowiada, szybko wciągając na siebie swoje wcześniejsze ubrania. - A ty nie bierzesz swojej marynarki?
- Nie jednak nie jest taka fajna, jak na wieszaku - stwierdzam ze wzruszeniem ramion.
Wychodzimy z przebieralni i idziemy w stronę kas, gdzie obecnie znajdują się nasze towarzyszki.
- No w końcu! Już myślałyśmy, że ktoś was porwał! - stwierdza Danielle na nasz widok.
- Nie, miałyśmy drobny wypadek w przymierzalni - odpowiadam ze śmiechem, a Amy rzuca mi piorunujące spojrzenie.
- Jaki...? - zaczęła z ciekawością Dan, ale Elka nie pozwola jej skończyć.
- Może dokończymy tę rozmowę gdzie indziej? - mówi z naciskiem na gdzie indziej. - Mam dziwne wrażenie, że cały czas nas ktoś obserwuje - wszystkie jak na komendę zaczynamy się rozglądać.
- Pewnie ci się wydaje, albo to paparazzi w końcu muszą mieć co pisać w gazetach, ale może faktycznie lepiej opuścić już ten sklep - staję po stronie Eleonor i szybko mieszamy się z tłumem. 
Po godzinnym szwendaniu się po sklepach, każda z nas niesie pełno toreb wypchanych różnymi zdobyczami.
- Wiecie, mi też wydaje się, że ktoś nas śledzi... - stwierdzam niepewnie.
- Ja też mam takie wrażenie - przyznaje niechętnie Amy, a Danielle jej potakuje.
- To chodźmy jeszcze do tego sklepu i wracajmy do domy, okej? - proponuje El, a my z chęcią przystępujemy do jej propozycji. Po raz kolejny tego dnia rozchodzimy się po sklepie. Przemierzam półki i gwałtownie się obracam przez co na kogoś wpadam. Po budowie ciała stwierdzam, że to chłopak, ale nie mogę być tego pewna bo swoją twarz skrycie chowa pod kapturem, a w dodatku stoi do mnie tyłem.
- Przepraszam - zaczynam rozmowę, ale zbywa mnie skinieniem dłoni i szybko ucieka. Dziwny jakiś.

*Zayn*

- Niall, idioto! O mały włos i byś nas wsypał! Po coś polazł za nią?! - strofuję Irlandczyka.
- Ale przecież mnie nie poznała - próbuje się bronić.
- Na szczęście bo zepsułbyś nam zabawę - stwierdza Liam.
- A tak właściwie to kiedy się ujawnimy? - pyta Lou.
- Jak będzie odpowiedni moment - odpowiadam.
- Czyli kiedy? - nie daje za wygraną Pasiasty.
- Całość padnij! - woła niespodziewanie Niall i ciągnie nas za jedną z półek, jak się okazało z bielizną.
- Świetny wybór Horan - mówię z sarkazmem.
- No co? El by nas zobaczyła! - po raz kolejny próbuje się usprawiedliwiać.
- Daj mu spokój, Zayn. Chciał dobrze - broni go Liam.
- A ja chcę źle? - wołam podniesionym głosem.
- Cichooo! - odpowiadają mi cztery głosiki.
- Ekhem - spoglądamy do góry i naszym oczom ukazują się wszystkie dziewczyny. - Dobrze się bawicie? - pyta Victoria.
- Teraz już nie - stwierdza szeptem Harry, po czym szczerzy swoje białe ząbki.
- Chcecie nam coś powiedzieć? - pyta Amy po czym patrzy na mnie z oburzeniem.
- No wiesz... Nudziło nam się w domu i tak jakoś wyszło, że pojechaliśmy za wami... No w końcu ile można łazić po tych sklepach... 
- A my byliśmy tacy samotni - dodaje Horan bardzo poważnym tonem.
- Nawet nie wiecie jakie to bolesne, siedzieć cały dzień z tym żarłokiem! - skarży się Louis na Irlandczyka, za co dostaje od niego kuksańca w bok. Dziewczyny wymieniają między sobą rozbawione spojrzenia, a my czekamy w napięciu na werdykt.
- Jesteście idiotami - podsumowuje nas Danielle - A ty Liam ściągnij ten kaptur i przestań udawać, że cię tu nie ma! - dodaje ze śmiechem, na co Payne ściąga kaptur z wyraźnym niezadowoleniem.
- To skoro już się tak wszystko wydało to pójdziemy coś zjeść? - pyta z nadzieją blondyn.
- Taaak! - wołają chórkiem dziewczyny przez co na twarzy Irlandczyka pojawia się szeroki uśmiech.
- Widzicie, z nimi przynajmniej mogę się dogadać! - rzuca w naszą stronę "urażonym" tonem, po czym wychodzi szczęśliwy ze sklepu.

*Vicky*

Wstaję rano skoro świt, piszę szybki liścik dla Nialla i ruszam do domu moich rodziców by zabrać resztę swoich rzeczy, które tam zostały. Po piętnastominutowej jeździe samochodem stoję przed wyznaczonym sobie celem. Szybkim krokiem pokonuję podwórze, po czym wsuwam klucz do drzwi i wchodzę do środka. James pewnie nocował u Jacka, a rodzice wracają jutro. Czym prędzej wbiegam po schodach. 
Wreszcie mój pokój. Błękitne schronienie na poddaszu. Torba głucho uderza o podłogę, a ja rzucam się na łóżko niczym na koło ratunkowe. Omiatam wzrokiem pokój. Biurko stoi według zasad pod oknem, aby było dobrze oświetlone, biblioteczka, na której tłoczą się moje ulubione książki, moja miniwieża oraz plakaty - Chaninng Tatum, Johnny Depp jako Jack Sparow, Brad Pitt, Eminem i oczywiście na honorowym miejscu plakaty One Direction, a zwłaszcza Nialla. Ściana pooblepiana dodatkowo zdjęciami, jakby mało było plakatów. Nad biurkiem plan zajęć i zdjęcie domu babci w Brighton. Z całą rodziną stoimy przed domem, jak na starodawnych zdjęciach. Dom o niebieskich okiennicach przeżartych przez deszcz, sól morską i rdzę. Dom. który zawsze pachnie świeżym ciastem oraz jabłkami. Dom w którym spędzałam prawie każde wakacje z Jamesem i  w którym dorastał mój ojciec. To tam chcę jechać na te dwa tygodnie ferii. I chcę je spędzić z Niallem chociaż nie wiem co by się miało stać.
Pośpiesznie zbieram swoje graty i wracam do mojego Irlandczyka by obwieścić mu ową nowinę.
W domu zastaję Nialla oczywiście w kuchni. Podchodzę do niego i całuję go w policzek na przywitanie.
- Mogłaś powiedzieć wcześniej to bym z tobą pojechał - zaczyna rozmowę blondynek.
- Nie było tego nazbyt dużo - odpowiadam ze wzruszeniem ramion, po czym porywam jedną z jego starannie przygotowanych kanapek.
- Heej! To moje! Teraz będę musiał sobie dorobić - zaczyna marudzić, co kwituję ze śmiechem.
- Dasz sobie radę, to tylko jedna mała kanapeczka.
- Ale jakże ważna, śniadanie to najważniejszy posiłek dnia!
- Kochanie, dla ciebie każdy posiłek jest najważniejszym posiłek dnia - stwierdzam, po czym podkradam mu drugą kanapkę.
- Przesadziłaś! - zaczyna się wydzierać. - Pożałujesz tego! - krzyczy i zaczyna gonić mnie po całym domu. Wybieram drogę ratunkową po schodach na górę, ale szybko tego pożałowałam. W połowie schodów potknęłam się i przewróciłam, a Niall wylądował na mnie, przez co boleśnie wbija mi się schód w kręgosłup, ale tak po za tym nie narzekam.
- Oddaj moją kanapkę - patrzy na mnie groźnie.
- Nie oddam! - zaczynam się z nim przekomarzać.
- Nie? Jesteś pewna? - kiwam twierdząco w głową. - W takim razie muszę udać się do bardziej radykalnych środków - stwierdza z błyskiem w oku, po czym zaczyna mnie łaskotać.
- Nie, błagam tylko nie to! - krzyczę przez śmiech.
- A oddasz kanapeczkę?
- Nie oddam!
- W takim razie nie pozostawiasz mi wyboru - odpowiada ze wzruszeniem ramion, po czym powraca do poprzedniego zajęcia.
- Oddam, oddam! - na chwilę przestaje mnie łaskotać.
- No to dawaj ją, bo już zgłodniałem - mówi z wyraźnym zadowoleniem w głosie.
- W porządku, tylko ze mnie zejdź grubasie - odpowiadam, modląc się by złapał haczyk. Przygląda mi się niepewnie, ale posłusznie podnosi się. Wykorzystuję ten moment i zaczynam uciekać na nowo.
- Oszukujesz! - woła za mną niebieskooki i zaczyna biec.
- Ta kanapka jest moja! - krzyczę przez ramię i wpadam do sypialni, zamykając za sobą drzwi. Zaraz po tym dobiega mnie tępy huk, jakby ktoś rozpłaszczył się na drzwiach.
- Niall wszystko w porządku? - odpowiada mi cisza. - Niall proszę cię powiedz coś! - znów cisza. Pośpiesznie otwieram drzwi, spodziewając się nieprzytomnego Irlandczyka przed nimi, ale nic takiego nie ma miejsca. Zdezorientowana robię jeszcze krok przed siebie i zaczynam rozglądać się po przedpokoju by odnaleźć swojego chłopaka. Nagle czuję jak w okół mojej talii owijają się silne ramiona, a do ucha napływa szept.
- Miło, że sprawdziłaś czy wszystko ze mną w porządku, a teraz oddasz mi moją własność?
- Kiedy ja już dawno nie mam tej kanapki - odpowiadam z zadowoleniem.
- Jak to nie masz? - pyta, a w jego głosie słyszę nutkę zdziwienia.
- Została w kuchni - mówię ze wzruszeniem ramion.
- Gdzie została?! To ja się za tobą tak nalatałem na darmo?! - pyta z każdym słowem coraz mocniej przyciskając mnie do siebie.
- Nie na darmo, tylko z miłości - prostuję ze śmiechem. W odpowiedzi czuję jak Niall przesuwa swoje dłonie z mojej talii do połowy moich ud i sprawnie przerzuca mnie przez swoje ramię.
- Nialler proszę cię abyś odstawił mnie w trybie natychmiastowym na podłogę! - wołam uderzając niebieskookiego pięściami w plecy, na co tylko dobiega mnie dźwięk jego śmiechu.
Po chwili ląduję na łóżku, a Niall tuż obok mnie szybko oplatając mnie swoimi ramionami.
- Niall? Mam do ciebie pytanie, a raczej prośbę... - zaczynam niepewnie.
- Mhmm? - odpowiada mi, zaintrygowany całowaniem mojej szyi.
- Wyjedziesz ze mną na ferie? - wyrzucam na jednym oddechu. Odrywa się od mojej szyi i podciąga się na łokciach, żeby lepiej mi się przyjrzeć.
- Dokąd? - pyta marszcząc brwi.
- Do Brighton, do mojej babci - mówię zestresowana.
- Babci? - powtarza ożywionym tonem. - Oczywiście, że jedziemy! Przecież babcie gotują najlepiej na świecie!
- No tak, jak się dowiedział, że do babci, to chce jechać - stwierdzam przewracając oczami.
____________________________________________________

przepraszam, że dopiero teraz coś dodałam, ale mam tyle obowiązków, że nie daję rady. Nie chcę by to brzmiało jak wymówka, ale niestety tak jest. Ale co gorsze musicie zadecydować co dalej będzie z tym opowiadaniem. Macie trzy opcje:
pierwsza, pozwolicie mi dodawać rozdział raz w miesiącu, a ja w miarę możliwości będę starała się dodawać częściej.
druga opcja, zakańczam tego bloga, czego osobiście bardzo nie chcę bo mam kilka pomysłów, ale zrozumiem jeżeli podejmiecie taką decyzję.
 a trzecia przekaże, tego bloga komu innemu, ale pod warunkiem, że będzie dodawał rozdziały regularnie, częściej niż ja, a ja w każdej chwili będę mogła go odzyskać.
Także podmijcie tą decyzję, a ja się dostosuję, czas macie do 05 listopada 2012 roku.