niedziela, 5 maja 2013

58. Złe życie

*Amy*

Piękna pogoda zachęca do wyjścia spacerowiczów. Tarasy kawiarni są pełne, modna młodzież sąsiaduje z babciami ubranymi w granaty i ciemne zielenie. Turyści chodzą z zadartymi głowami, rowery przejeżdżają na czerwonym świetle. Lubię życie w tym mieście pełnym studentów, zawsze gotowych do zabawy, zwłaszcza w czwartkowe wieczory, kiedy wszyscy suną do barów na ostatni wypad w tygodniu nim powrócą do rodzinnego domu. Sobotnie wieczory też nie są nudne. Tylko niedziele są ciche i spokojne, jedynie kościoły mają prawo się odezwać biciem dzwonów ogłaszając mszę.
-...AMY?! - z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk mojego imienia.
- Em... zamyśliłam się. O co pytaliście? - pytam przybierając skruszoną minę.
- A możemy poznać temat, na który tak bardzo się zamyśliłaś?
- Daj spokój, wszyscy dobrze wiemy, że o mnie, o tym najprzystojniejszym chłopaku na ziemi, co nie Am'? - wtrąca się James z lekceważącą miną,  jednak domaga się upewnienia.
- Oczywiście, że nie - odpowiadam z szerokim uśmiechem.
- Wiedziałem! - woła z radością. - Czekaj, czekaj ale, że jak nie? Czemu nie? Przecież jestem najprzystojniejszy na ziemi! I przecież wszyscy dobrze wiemy, że na mnie lecisz, więc dlaczego nie?! - krzyczy, a z oburzenia zatrzymuje się na środku drogi. - Nie ruszę się dopóki nie powiesz mi, że to o mnie myślałaś.
- O matko... Amy weź mu przyznaj rację, daj buziaka na zgodę i chodźmy dalej, bo zaraz się spóźnimy do kina! - woła Jack ze zbolałą miną.
- Sam mu daj buziaka! - odpowiadam spoglądając kątem oka na Jamesa, który już wystawił usta ułożone w dziubek. - Chyba ci się marzy Black - warczę przez zaciśnięte zęby.
- To ty przed chwilą marzyłaś o mnie! - stwierdza niczym małe dziecko, a jego usta rozciągają się w tak szerokim uśmiechu, że to aż dziwne, iż nie bolą go policzki.
- Okej marzyłam o tym, że trzymasz mnie za rękę i jesteś moim chłopakiem, zadowolony? To co możemy już iść dalej? - pytam z rezygnacją wodząc spojrzeniem od jednego szczerzącego w głupim uśmiechu zęby do drugiego, który zgina się ze śmiechu, ręce opierając na swoich udach. - A ciebie co tak bawi?
- Nie nic... - stwierdza Jack w momencie się prostując i poważniejąc.
- Ojej... trzeba było to powiedzieć od razu. Kochanie ty moje najpiękniejsze! Uczucia nie wolno się wstydzić, a zwłaszcza tak gorącego! - woła James podbiegając do mnie i splatając nasze dłonie.
- Czy komuś dzwoni telefon? - pytam rozglądając się z dezorientacją.
- Tak kochanie, tobie - stwierdza Black przesłodzonym głosem. Wyciągam z kieszeni komórkę na której widnieje napis "mama". Marszczę nos zastanawiając się czy odebrać. W końcu ciekawość zwycięża i wciskam zieloną słuchawkę.
- Tak słucham - rzucam na powitanie, równocześnie robiąc kilka kroków, próbując wyrwać swoją dłoń z uścisku Jamesa. Jednak on jej nie puszcza i posłusznie idzie za mną. Rzucam mu wściekłe spojrzenie, ale udaje, że go nie dostrzega.
- Amy... ehm... wróć do domu - szepcze mama po drugiej stronie.
- Przykro mi ale nie mogę - odpowiadam chłodnym tonem na który chłopaki rzucają mi pytające spojrzenie, ale ignoruję je.
- Tata też chce żebyś wróciła... - dodaje, a jej głos zaczyna się niebezpiecznie trząść.
- To dlaczego sam nie zadzwonił? Dlaczego to on ze mną nie rozmawia? Dlaczego to znowu ty jesteś naszym pośrednikiem? Przykro mi, ale nie wrócę do domu dopóki to ojciec nie zadzwoni i to on nie powie, że chce żebym wróciła. Przepraszam, ale muszę kończyć, bo mój chłopak na mnie czeka...
- Ach tak, James... pozdrów go i... miłej zabawy - mówi siląc się na wesoły ton.
- Dzięki, pa.. - mruczę z pewnym wahaniem. Dlaczego od razu wpadła na pomysł, że to James jest moim chłopakiem? Potrząsam głową, próbując w ten sposób wyrzucić z głowy żałosny głos mamy. Wolną ręką łapię dłoń Jacka. - Chodźmy do tego kina, zanim naprawdę się spóźnimy...
- Puść go albo będę zazdrosny! - krzyczy James wywołując tym samym u nas salwę śmiechu.

*Vicky*

- Niaaaaaluś, wiesz jak ja cię kocham?! - krzyczę najgłośniej jak potrafię, tak by mógł mnie usłyszeć na dole w kuchni. Efekt jest zamierzony bo chwili wchodzi do pokoju z wielką kanapką w ręce.
- Wiem, ale takie wyznania nigdy się dobrze nie kończą... - stwierdza, chwilowo odkładając kanapkę na biurko. Rozsiada się wygodnie na łóżku i wyciąga jedną rękę w moją stronę dając tym samym znak, żebym usiadła mu na kolanach.
- No bo mama dzwoniła...
- Czemu moja mama dzwoniła do ciebie? - przerywa mi zanim uda mi się skończyć. Jego oczy spoglądają na mnie ze zdziwieniem.
- Głuptasie moja mama! A zresztą nie mogłabym porozmawiać z przyszłą teściową? - dodaję oburzonym tonem.
-Oczywiście, że mogłabyś kochanie... - odpowiada ze skruchą składając delikatne pocałunki na mojej szyi, która nagle bardzo go zainteresowała. Jedną dłoń ułożył tuż pod moim biustem, przyciskając mnie w ten sposób do swojego torsu, a drugą odgarnia kosmyki moich włosów za ucho.
- Wiesz znam kilka sposobów na miłe spędzenie popołudnia... - mruczy przyjemnie głębokim głosem, przygryzając płatek mojego ucha. Przymykam z uwielbieniem powieki, a wzdłuż kręgosłupa przechodzi mnie dreszcz podniecenia, jednak szybko go tłumię, w końcu mam ważną wiadomość do przekazania.
- Poczekaj... - próbuję jakoś ogarnąć sytuację, ale nie jest mi to dane.
- Nie ma na co czekać - odpowiada, zamykając mi usta pocałunkiem.
Przejeżdża językiem po mojej dolnej wardze, a po chwili odsuwa się ode mnie, specjalnie oddychając na moje rozdrażnione usta.
- Ale.. ale... - podejmuję kolejną próbę rozmowy, ale blondyn tylko na to czeka. Ponownie łączy nasze wargi w pocałunku przesyconym namiętnością, a wręcz brutalnością. Swoimi malinowymi wargami atakuje moje, ssąc je i nadgryzając. Powoli kładzie się na łóżko, a następnie obraca tak bym znalazła się pod nim. Siedząc na mnie okrakiem odsuwa się na kilka milimetrów tak, że gdy mówi, jego wargi wciąż muskają moje.
- Chciałaś mi coś powiedzieć? - pyta z cwaniackim uśmiechem, zaczynając rozpinać swoimi zgrabnymi palcami guziki mojej koszuli.
- Pieprzyć to - mruczę, nie do końca pamiętając co chciałam mu przekazać.
- Masz racje. Lubię słowo "pieprzyć", ma coś w sobie prawda? - stwierdza z rozbawieniem, wracając do znęcania się nad moimi ustami. W końcu udaje mu się rozpiąć ostatni guzik odsuwa się ode mnie i mierzy spojrzeniem moje ciało cicho przy tym gwiżdżąc.
- Przysięgam, że z każdym dniem jest coraz ładniejsze - szepcze z zachwytem, przejeżdżając palcem od mojej szyi aż do guzika spodenek w których chodzę po domu. Pochyla się nad moim dekoltem składając na nim tysiące pocałunków. Moje ciało powoli wygina się w łuk, a zwinne dłonie blondyna szybko wykorzystują ten moment na rozpięcie mojego stanika.
Nasze pieszczoty przerywa nagły dźwięk dzwonka do drzwi.
- Ignoruj to - mruczy znad moich warg. Jednak wraz z dzwonkiem przypomina mi się co chciałam mu powiedzieć.
- Złaź ze mnie natychmiast! - mówię z przerażeniem, zrzucając go niechcący na podłogę. Jednak nie przejmuję się tym faktem i pospiesznie próbuję znaleźć swój stanik i koszulę.
- Co ty robisz? - pyta z oburzeniem, podnosząc się z podłogi.
- Mówiłam ci, że mama dzwoniła i powiedziała, że podrzucą nam Ginny bo oni gdzieś się umówili, a Jamesa nie ma... To na pewno oni!
- Matko święta, to mamy się zająć dzieckiem, a tobie takie głupoty w głowie, Vicky no wiesz co? Nie spodziewałbym się czegoś takiego po tobie... - stwierdza kręcąc głową z nie do wierzeniem. Spoglądam na niego z rozbawieniem i daję mu buziaka w policzek.
- Zobaczysz później jakie mam głupoty w głowie, gdy jesteś przy mnie a teraz szoruj na dół otworzyć drzwi i odebrać dziecko, ja się idę ogarnąć i idziemy na jakiś spacer albo coś...- dodaję, delikatnie popychając go w stronę drzwi.
- Może ją uśpimy i powrócimy do naszych głupot... - stwierdza z nadzieją.
- NIALLER!
- Okej już idę, już idę...- dodaje, znikając w drzwiach.

*Amy*

- Poproszę karmelowy popcorn dla mojej dziewczyny. Czyż ona nie jest piękna? - pyta James, składając zamówienie. Czuję jak moje policzki zaczynają mnie palić ze wstydu. Black zadaje to pytanie każdemu kogo mijamy i chce go słuchać.
- Faktycznie jest bardzo ładna - odpowiada, kulturalnie chłopak z obsługi.
- Nie patrz na nią takim pożądliwym wzrokiem, bo to moja dziewczyna! - woła mocniej ściskając moją dłoń.
- No dobrze ci radzę, bo jak się wkurzy to ja nie ręczę za kolegę.. - dodaje poważnie Jack.
- Przestańcie żartować - wołam sztucznie wesołym tonem.
Po chwili wchodzimy na salę, gdzie ląduję na siedzeniu między dwójką chłopaków.
- James możesz już puścić moją dłoń... - szepczę pochylając się w jego stronę tak by mógł mnie usłyszeć.
- Nie mogę. Nie chcę, żebyś znowu musiała o mnie marzyć. Wiesz jakbyś się bała filmu to możesz się wtulić w moją silną pierś - dodaje konspiracyjnie rozglądając się po sali.
- Wolałabym zginąć - mruczę tak by nie mógł tego dosłyszeć.
Przez pierwsze piętnaście minut staram się ignorować to co jest na ekranie, tak na wszelki wypadek, więc bardzo mi się nudzi. W końcu wpadam na szaleńczy pomysł i rzucam garścią popcornu w Jacka. Ten nie pozostaje mi dłużny, a do zabawy dołącza się James (nadal nie puszczając mojej dłoni, o zgrozo). Impreza trwa w najlepsze gdy podchodzi do nas dziewczyna z obsługi i każe nam się uspokoić albo opuścić salę. Jack bohatersko stwierdza, że ten film w ogóle go nie interesuje i z westchnieniem ulgi innych ludzi przebywających na sali, opuszczamy kino.
- Okej, ja się zmywam do domu - stwierdza Jack całując mój policzek i wymieniając uścisk dłoni z Jamesem.
- Na razie! - wołamy równocześnie za oddalającym się Turnerem. Ten podnosi tylko dłoń na znak, że nas usłyszał i znika w bocznej uliczce.
- No to ja cię teraz odprowadzę jak na odpowiedzialnego chłopaka przystało - stwierdza wesoło James, powoli kierując się w stronę domu.
Droga mija nam na rozmowie o niczym, na żartach i na wzajemnym przedrzeźnianiu się. Kilkukrotnie chłopak się zatrzymuje, a ja muszę go przepraszać lub sposobem nakłaniać do dalszej drogi. W końcu stajemy na wprost siebie przed metalową bramą odgradzającą wejście do mojego tymczasowego miejsca zamieszkania.
- Dziękuję za dzisiejszy dzień. Fajnie z tobą wyjść od czasu do czasu, zwłaszcza jako twój chłopak - dodaje z cwaniackim uśmiechem.
- Tylko się nie przyzwyczajaj - wołam uderzając go przyjaźnie pięścią w ramie.
- Za późno - mruczy nagle poważniejąc. Powoli zaczyna się nade mną pochylać.
- James nie... - próbuję zaprotestować.
- Cii... daj się ponieść chwili - mruczy, ani na moment nie przestając się zbliżać. Przymykam oczy i lekko rozchylam wargi czując oddech Jamesa pieszczący moją twarz. Muska moje usta niepewnie, jakby bał się, że popełnia błąd. Kładę dłonie na jego policzkach i pogłębiam pocałunek. W końcu mam się dać ponieść chwili. Po jakimś czasie nasz pocałunek robi się zbyt odważny jak na zwykły pożegnalny pocałunek dwójki zakochanych ludzi na ulicy. Odsuwam się od niego, choć z wielkim ociąganiem.
- Wow... - mruczę starając się opanować oddech i chęć ponownego zatracenia się w jego wargach.
- Dokładnie - stwierdza opierając swoje czoło o moje.
- Muszę już iść - mówię, na co ponownie mnie do siebie przyciąga i po raz ostatni muska moje wargi. Odwracam się i wchodzę na podwórko. Za mną rozlega się głos Jamesa.
- Spotkamy się jutro... kochanie? - w odpowiedzi naśladuję dzisiejszy ruch Jacka z podniesieniem ręki do góry i wchodzę do domu.
W salonie gra telewizor, więc tam kieruję swoje kroki. Na kanapie siedzi trójka chłopaków, a Zayn niedbale  opiera się o parapet i pali papierosa. Ups... wszystko widział. Na tą myśl wszystkie moje mięśnie tężeją i nie mogę pozbyć się wrażenia, że go zdradziłam.
- Udała się randka? - pyta przez zaciśnięte zęby.
- To nie była randka, tylko wypad z przyjaciółmi - mruczę patrząc pod swoje stopy.
- Patrz mi prosto w oczy jak do mnie mówisz. Chcę widzieć, że jesteś z nim szczęśliwa.
- Zayn to nie tak... - szepcę, odważając się na sekundowe spojrzenie na jego twarz.
- Nie musisz mi się tłumaczyć, przecież nie jesteśmy razem - mówi ze złością, po czym wychodzi z salonu potrącając mnie barkiem. Kulę się w sobie na jego reakcję. Po chwili dobiega nas trzaśnięcie drzwiami od jego pokoju.
- Nie przejmuj się, miał zły dzień... - mruczy niepewnie Lou.
- Ja mam przez niego złe życie - warczę ze złością wbiegając po schodach do swojego pokoju.

__________________________________

Na pożegnanie majówki, dodaję taki króciutki rozdzialik, bo w końcu obiecałam :* Dzisiejszy rozdział jest ze specjalną dedykacją dla TEAMU JAMESA, który zaciekle ciągle walczy o ich związek :D
Mam nadzieję, że to cudowne wolne minęło wam w przyjemnej atmosferze, a ten rozdział wam się podoba.
Przepraszam, że tak mało Vicky i Nialla, ale jakoś tak mi bardziej pasowało napisać... No nic innego mi nie pozostaje jak życzyć miłego poniedziałku, a osobom, które będą pisały maturę mówię: "powodzenia!" :)

sobota, 27 kwietnia 2013

57. Nowa szkoła

*Vicky*

Otwieram oczy i już wiem, że ten dzień będzie wspaniały, po prostu musi taki być. Obracam się na bok, gdzie powinien być towarzysz mojego życia, ale jak zwykle gdzieś wybył. Jednak to nie psuje mi humoru.
Przeciągam się z lubością, po czym wstaję i zmierzam do kuchni, skąd unosi się cudowny zapach.
- Co ty tu robisz? - pytam na widok Nialla krzątającego się po kuchni.
- Mnie też cię miło widzieć - stwierdza, dając mi buziaka. - A nawiasem mówiąc to mieszkam - dodaje z rozbawieniem.
- To wiem, ale myślałam, że wyszedłeś na jakąś próbę czy coś...
- Powiedzmy, że Paul dał mi wolne. Zresztą widzimy się dziś z Patrickiem, zapomniałaś?  - tłumaczy spokojnym głosem, jakby to było najoczywistszą rzeczą na całym świecie.
- No ale... em.. no wiesz... to ja się miałam z nim spotkać... - mówię niepewnie.
- Przecież wczoraj powiedziałaś, że jeżeli chcę to mogę z wami jechać, a akurat tak się złożyło, że nie mam  dzisiaj nic do roboty, więc chętnie skorzystam.... - stwierdza dokładnie przeżuwając mojego tosta francuskiego.
- Okej... To ja idę się ogarnąć i jedziemy - odpowiadam, marszcząc nos. Jakoś nie mogę sobie wyobrazić Nialla z Patrickiem w jednym pomieszczeniu, przecież oni się zabiją, a w najlepszym wypadku pobiją do stanu krytycznego! Wzdycham, tym samym komentując mój marny żywot.
Zamykam się w łazience na jakieś czterdzieści pięć minut. Biorę szybki prysznic, wcieram w swoje ciało poziomkowy balsam i tuszuję rzęsy. Następnie przechodzę do garderoby gdzie starannie wybieram ubranie. W końcu jakoś muszę się zaprezentować w nowej szkole. Przeglądam się po raz ostatni w lustrze i schodzę z powrotem na dół.
- Śliczna jesteś, wiesz? - pyta blondyn, mierząc mnie spojrzeniem.
- Ale nie aż tak jak mój  przystojny, inteligentny i utalentowany chłopak - odpowiadam. Nialler parska śmiechem, zorientowawszy się, że właśnie zacytowałam jego wczorajsze słowa.
- Cwaniara - mruczy pod nosem z rozbawieniem.

- No w końcu jesteś..cie? - stwierdza Patrick na nasz widok z lekkim niezadowoleniem w głosie.
- Tak jesteśmy - potwierdza dobitnie Niall. Wykręcam młynka oczami na ich "kulturalne" powitanie.

- Cześć Patrick. Zabrałam ze sobą Nialla, mam nadzieję, że to nie problem... 
- Jeżeli tobie to sprawia radość, to nie... - odpowiada niechętnie mierząc blondyna. - To co gotowa na złożenie papierów w szkole?  - pyta przerzucając spojrzenie na mnie.
- Em.. mieliśmy ją dzisiaj tylko obejrzeć... - stwierdzam niepewnie.
- A po co czekać? Załatwimy to od razu, chodź! Znaczy chodźcie! - woła dziarskim tonem, w ogóle nie przejmując się swoją pomyłką. 
- Będę mógł go później zabić? - szepce mi z nadzieją do ucha Niall, w odpowiedzi tylko spoglądam na niego z rozbawieniem i kiwam głową na boki, okazując mu tym samym, że jest niesamowity.
Po dziesięciominutowym spacerku, czuję jak chłód powoli zaczyna ogarniać moje ciało. Obejmuję dłońmi ramiona, żeby choć w małym stopniu zatrzymać w sobie ciepło.
- Patrick? - mruczę niepewnie.
- Tak piękna? - w momencie zatrzymuję się i spogląda na mnie z szerokim uśmiechem. Czuję jak na słowo "piękna" Niall spina wszystkie mięśnie, ale nic nie mówi.
- Daleko jeszcze? - pytam cichutkim głosikiem.
- Jakieś pięć minut, a co się stało?
- Nie nic... Po prostu, myślałam, że jest trochę cieplej na dworze - tłumaczę z bladym uśmiechem. Obaj mężczyźni stojący obok mnie pospiesznie ściągają bluzy, jednak niebieskooki jest szybszy. Opatula mnie swoją szarą bluzą z cwaniackim uśmiechem.
- Nie o to mi chodziło... Weź ją, bo teraz ty zmarzniesz. Nie chcę, żebyś przeze mnie był chory - mówię, próbując wyplątać się z ubrania, jednak Niall przytrzymuje moje nadgarstki.
- Ważne, żeby tobie było ciepło kochanie - stwierdza składając na moim czole pocałunek, tylko po to bym nie mogła dostrzec jak rzuca Patrickowi triumfalne spojrzenie i bezgłośnie porusza wargami "jeden zero dla mnie". - Zresztą mówiłem ci w domu, żebyś ubrała coś cieplejszego - dodaje ponownie zwracając na mnie swoje niebieskie tęczówki.
- Mówiłeś? - powtarzam, próbując sobie przypomnieć czy faktycznie wypowiedział takie słowa.
- Zamierzałem... - prostuje z figlarnym uśmiechem.
- Jesteście tak słodcy, że aż nie dobrze się robi - mruczy ze złością brunet, przez co moje policzki pokrywa delikatny róż, a Niall wybucha śmiechem.  - Możemy już łaskawie iść dalej? 
- Tak, oczywiście - mówię speszonym głosem, ponownie wplatając swoją dłoń między palce Irlandczyka.

- Więc co cię sprowadza do naszej szkoły, młoda damo? - pyta mnie pan Davis, dyrektor mojej nowej szkoły.
- Cóż, właściwie to Patrick mi polecił pana placówkę - tłumaczę z uśmiechem, wskazując na chłopaka siedzącego po mojej lewej stronie.
- Kolejną dziewczynę sprowadzasz do naszej szkoły z takim wybitnym talentem, ja nie wiem jak ty je znajdujesz! - woła ze śmiechem pan Davis.
- To one same mnie znajdują - stwierdza skromnie Patrick, a ja czuję jak ponownie się rumienię.
- Czyli Vicki nie jest pierwszą dziewczyną, której polecił tą szkołę? - pyta Niall, marszcząc nos.
- Ależ oczywiście, że nie! Było już ich kilka i wszystkie w wieku panny Black, zadziwiające prawda? - potwierdza dyrektor z rozczulającym uśmiechem spoglądając na bruneta. - Tak czy inaczej, musisz jeszcze podpisać dokumenty, tutaj i tutaj, a na tej kartce tylko parafkę. W porządku, tutaj masz kod do swojej nowej szafki, plan lekcji i zaczynasz od poniedziałku. Pamiętaj, żeby zgłosić się przed lekcjami do sekretariatu, żeby odebrać podręczniki.  Mam nadzieję, że Patrick poinformował cię, że musisz mieć swój własny aparat...
- Tak, dzisiaj mamy zamiar go kupić - odpowiada za mnie brunet.
- W takim razie to już chyba wszystko i mam nadzieję, że polubisz naszą szkołę, do zobaczenia - na potwierdzenie słów pan Davis macha nam zza swojego mahoniowego biurka, a my wychodzimy na korytarz.
- Okej, ja muszę do toalety, a potem możemy iść po ten aparat - mówię, równocześnie rozglądając się po korytarzu w poszukiwaniu odpowiednich drzwi.
- Musisz iść do końca korytarza, ostatnie drzwi po prawej stronie - tłumaczy Patrick, opadając na ławkę pod ścianą.

*Niall*

Obserwuję jak Patrick odprowadza moją dziewczynę spojrzeniem, a raczej dolną partię jej ciała.
- Mógłbyś nie patrzeć na jej tyłek? - syczę przez zaciśnięte zęby.
- Mógłbym, ale jest tak pociągający, że to silniejsze ode mnie - odpowiada leniwie przenosząc swoje spojrzenie na mnie. Ze złości tylko mocniej zaciskam pięści.
- Posłuchaj mnie, bo nie mam zamiaru się powtarzać. Trzymaj się od niej z daleka, a jak dowiem się, że ją skrzywdziłeś, to osobiście ściągnę ci z twarzy ten parszywy uśmieszek. To, że wyrywasz panienki na szkołę fotograficzną, to nie znaczy, że w ten sam sposób uda ci się z Vicky, jasne? - pytam, cedząc każde słowo przez zaciśnięte szczęki. W odpowiedzi brunet podnosi się z jeszcze większym uśmiechem.
- To się jeszcze okaże, czy się nie uda... - mruczy z lubością oblizując wargi. - Wiesz, zdradzę ci coś tak jak przyjacielowi... Lubię wyzwania, a ty właśnie takowe przede mną postawiłeś - stwierdza strzepując niewidzialny pyłek z ramienia. 
- Jesteś zwykłym frajerem i z chęcią bym ci wybił wszystkie zęby, ale poczekam, aż każe mi to zrobić Victoria, gdy zaczniesz się do niej dowalać, bo jakby nie patrzeć to każdą noc spędza ze mną i to się nie zmieni...
- Jestem - mówi Vicki, oplatając swoje drobne ramionka, w okół mojego ramienia. - Coś się stało? - pyta spoglądając to na mnie to na Patricka.
- Nie nic, ucięliśmy sobie z twoim chłopakiem, miłą pogawędkę - tłumaczy brunet z ironicznym uśmiechem.

*Vicky*

 Opuszczamy monstrualny budynek szkoły w ciszy, przerywanej odgłosem naszych kroków. Niall widocznie jest wkurzony, ale nie chcę pytać co się stało przy Patricku, więc cisza z każdym momentem robi się coraz bardziej niezręczna. Poprawiam sobie bluzę blondyna, która zsunęła mi się aż do zgięcia łokcia. W końcu sytuację ratuje dzwonek mojego telefonu. Pospiesznie wyciągam komórkę z mojej brązowej torby. Na wyświetlaczu pojawia się imię Louisa, marszczę brwi ze zdziwienia.
- Cześć Vicki, jest gdzieś tam Niall? - ledwo udaje mi się nacisnąć zieloną słuchawkę, a już dobiega mnie głos Tommo.
- Jest, a coś się stało? - pytam, odchodząc na kilka kroków od chłopaków.
- Ten idiota miał być dzisiaj z nami! Paul mu nie pozwolił wziąć wolnego, za chwilę mamy ważny wywiad, a tego cymbała nie ma!
- Po pierwsze nie nazywaj go tak, a po drugie nie wiedziałam, jakbym wiedziała, to za nic nie pozwoliłabym mu z nami iść... - stwierdzam z irytacją kopiąc kamień. -  Cholera, co teraz zrobimy?
- Teraz już i tak nie zdąży ani nic, więc powiemy, że się źle czuł czy coś tam wymyślimy, ale Paul mu chyba zmyje głowę, taki jest wkurzony - odpowiada Lou z rozbawieniem w głosie. Kątem oka spoglądam na Nialla. Chłopak stoi jakiś metr od Patricka i niezdarnie pociera kark, prawą ręką. Gdy dostrzega, że go obserwuję niepewnie się uśmiecha. - Dobra ja muszę kończyć, pa!
- Co? A tak pa... - odpowiadam rozkojarzonym głosem, po czym wracam do chłopaków.
- Kto dzwonił? - docieka Niall, obejmując mnie w talii.
-Nikt ważny, opowiem ci w domu - mówię wymijająco. - To jak idziemy po ten aparat? - dodaję, na co Patrick znacznie się ożywia, jak dla mnie wręcz zbyt znacznie.

- Ten będzie idealny dla ciebie - mówi Patrick, podając mi kolejny aparat.
- Mówiłeś tak o dziesięciu poprzednich - stwierdzam, ze zmęczeniem, opierając się o Nialla.
- Ale to o ten mi chodziło na początku! Będzie idealny dla ciebie, jest leciutki, a poza tym ma świetną jakość.
- Tak samo jak cenę - mruczę marszcząc nos. - Miał być w miarę tani, nie stać mnie na tak kosztowną zabawkę.
- Podoba ci się? - wtrąca się nagle niebieskooki.
- Jest piękny - szepczę, nie rozumiejąc do czego zmierza.
- No to jest twój - odpowiada wzruszając ramionami.
- Nie mogę, nie chce żebyś mi kupował tak drogie rzeczy, w ogóle nie chcę żebyś cokolwiek mi kupował... - pospiesznie protestuję.
- Kochasz mnie? - kiwam głową, że tak. - No to nie ma o czym rozmawiać. Przepraszam, którędy do kasy? - pyta jakieś dziewczyny z obsługi.
- Do końca tego działu i w lewo, ja mogę pana zaprowadzić - dodaje robiąc maślane oczka.
- Nie dzięki, potrafimy odnaleźć się w terenie - stwierdzam chłodno. Dziewczyna mierzy mnie oburzonym spojrzeniem, po czym z impetem obraca się na pięcie i odchodzi wgłąb sklepu.
- Jaka dobra się znalazła, za GPS'a chce nam robić - mruczę pod nosem ze złością, jednak chłopaki to słyszą i obaj wybuchają śmiechem. Obrzucam ich morderczym spojrzeniem, co bawi ich jeszcze bardziej.
- Dobrze się bawicie? - pytam ze złością kierując się w stronę kas.
- Oj no, kochanie, ja nie wiedziałem, że ty taka agresywna jesteś - stwierdza Niall wyrównując ze mną krok.
- Lubię agresywne dziewczyny - dodaje Patrick pojawiając się z mojej lewej strony.
 - Te brunet, nikt cię nie pytał o zdanie - warczy Horan, podając kobiecie pudełko z aparatem.
Po chwili stoimy przed sklepem z moim nowym wyposażeniem szkolnym.
- Kurdę nie wiem jak wam dziękować... - mówię, próbując opanować wzruszenie w głosie.
- No wiesz ja tam mam kilka pomysłów - stwierdza Niall z szerokim uśmiechem, na co tylko przewracam oczami.
- Wystarczy, że umówisz się ze mną na kawę - mówi Patrick delikatnie się uśmiechając.
- Masz to jak w banku - odpowiadam, po czym pospiesznie do niego podchodzę i składam delikatny pocałunek na jego policzku. - Dziękuję ci za tą nieocenioną pomoc.
- Cała przyjemność po mojej stronie - odpowiada z figlarnym uśmiechem, równocześnie dotykając palcami miejsca gdzie przed chwilą znajdowały się moje wargi.
- Em... Vicky? Nie żeby coś, ale my już musimy iść - wtrąca się Niall.
- Już idę, cześć Patrick i jeszcze raz dziękuję!

*Amy*

- Natychmiast się ogarnijcie! - krzyczę z całych sił. Czwórka chłopaków chwilowo na mnie spogląda z zaciekawieniem.
- Harry proszę natychmiast oddać Louisowi wszystkie marchewki, Zayn przestań gonić Liama z tymi cholernymi łyżkami, zrozum wreszcie, że nie wiedział, iż to jest twój cudowny żel do włosów, okej? Kupię ci takich pięć nowych - wołam ze złością. - A teraz przyznać się który z was ukradł moje papucie?!
- Te puchate z różowymi króliczkami, które wcale nie jedzą marchewek? - pyta Lou.
- Dokładnie te same - odpowiadam z nadzieją, że w końcu wyjaśni się ta cała sprawa.
- A to nie ja - stwierdza, ponownie zaczynając gonić Stylesa. Przejeżdżam sobie otwartą dłonią po twarzy i biorę kilka głębokich oddechów.
- Mogę pomóc ci ich szukać, chociaż uważam, że były okropne... - mówi Zayn stając przede mną niczym dzielny rycerz.
- Wiesz co? Pieprz się Malik - warczę ze złością. Mieszkam tu jeden dzień a już zdążyłam się z nim pokłócić z piętnaście razy.
- Z tobą zawsze księżniczko - mruczy bezczelnie szczerząc do mnie swoje białe ząbki.
- Jak ja mogłam być z takim totalnym idiotom? - pytam spoglądając w sufit, jakbym tam miała wyczytać odpowiedź.
- Nie, nie powiedz mi jak ja wytrzymałem z tobą tak długo? Człowiek chce ci pomóc, a ty jakieś fochy odwalasz, weź się zastanów kobieto - odpowiada powoli zbliżając się w moją stronę. Odruchowo cofam się o kilka kroków. Plecami przywierając do ściany. Chłopak kładzie dłonie po obu stronach mojej głowy.
Czuję jak powoli zaczyna mi brakować powietrza. Jest blisko. Stanowczo zbyt blisko. Czuję zapach jego drogich perfum, jego ciepły oddech oplata moje usta. Zdecydowanie robi wszystko bym prosiła więcej, ale nie zrobię tego. Jednak moje serce przyspiesza swój rytm, gdy Mulat niebezpiecznie zaczyna się nachylać. Rozum podpowiada mi "uciekaj, odepchnij go, nie pozwól mu odejść".
- Dlaczego nie potrafimy się już normalnie dogadać? - szepcze drażniąc moje wargi.
- Nie mam pojęcia - odpowiadam cichym tonem, kładąc dłoń na torsie chłopaka, tym samym, próbując go odepchnąć.
- Ekhem, nie chcę wam przeszkadzać, ale... - niepewnie wtrąca się Harry.
- No to jak nie chcesz to stąd spadaj - warczy Zayn rzucając mu wściekłe spojrzenie.
- Ale przyszedł James z Jackiem i mówią, że byli umówieni z Amy do kina - nie poddaje się chłopak.
- Cholera, totalnie o tym zapomniałam! - krzyczę, pospiesznie przeciskając się pod ramieniem Zayna i wbiegam po schodach do mojego nowego pokoju.
Po chwili zbiegam z powrotem na dół i niczym torpeda wybiegam przed dom, gdzie przez przypadek wpadam na Jamesa.
- Ja wiedziałem, że dziewczyny na ciebie lecą, ale nie myślałem, że aż tak! - woła Jack ze śmiechem, po czym całuje mój policzek na powitanie.
- Bardzo śmieszne - mruczę pod nosem, obracając się w stronę Jamesa by i z tym wariatem się przywitać. Black całuje mnie w kącik ust, jednak ignoruję to.
- To jaki film na dzisiaj? - pytam, gdy powoli ruszamy.
- Straszny film pięć! - krzyczą równocześnie chłopaki.
- Świetnie - stwierdzam z ironią za co dostaję mocnego kuksańca w bok od Turnera, a James wybucha śmiechem na widok mojej oburzonej miny.

*Vicky*

- Umieram ze zmęczenia - szepcę rozwalając się na łóżku.
- Ja też - mruczy Niall kładąc się koło mnie.
- Dlaczego mnie dzisiaj okłamałeś? - pytam podnosząc się na łokciu. W odpowiedzi spogląda na mnie pytająco. - Wcale nie miałeś wolnego. Dzwonił do mnie Lou i powiedział, że miałeś ważny wywiad, który zawaliłeś. Rozumiem, że martwisz się o mnie, ale Patrick jest w porządku, nic by mi nie zrobił, bo nie jest psychopatycznym mordercą. Nie chcę żebyś przeze mnie zawalał swoją pracę... Obiecaj mi, że już nigdy więcej tak nie zrobisz, okej?
- Tylko jeżeli obiecasz, że ty już nigdy więcej nie spotkasz się z Patrickiem - odpowiada, również podnosząc się na ramieniu.
- Przecież wiesz, że nie mogę, zwłaszcza po tym co dzisiaj dla mnie zrobił. Ja rozumiem, że zazdrość cię ponosi, ale musisz mi ufać...
- Tobie ufam, ale jemu jakoś już nie bardzo - stwierdza fukając z oburzenia.
- Jeszcze zmienisz zdanie. A teraz w ramach podzięki, co powiesz na wspólną kąpiel?
- Wolałbym kolację... Tylko żartowałem! - dodaje na widok mojej oburzonej miny.

__________________________________

Siemankoo :*
Oto jest nowy rozdział i uwaga coś nowego... PODOBA mi się :D Pisząc go w między czasie pomogłam dziadkowi zaprawić okno, upiec ciasteczka i pooglądać TV, także pisało mi się go z przyjemnością, chociaż nad końcówką musiałam się nieźle namęczyć.  Myślę, że kolejny rozdział pojawi się jakoś przez majówkę, więc już nie długo :) Myślę, że wątek kina pociągnę w kolejnym rozdziale, bo w tym już nie miałam siły.
A teraz chciałam was poinformować, że dodałam swojego bloga do spisu opowiadań o One Direction, a adres znajdziecie tutaj. Każdej z was, która pisze swoje opowiadanie o 1D  proponuję, żeby dodała je do tego spisu :)

środa, 10 kwietnia 2013

AKTUALNOŚCI

Cześć Mordziaki wy moje najukochańsze :*
Słuchajcie dzisiaj nie mam dla was rozdziału tylko pewien komunikat. Mianowicie chcę was poinformować, że kolejny rozdział pojawi się dopiero po moich egzaminach (23-25 kwietnia), czyli pięćdziesiątka siódemka będzie najprawdopodobniej w sobotę 27 kwietnia. Mówię wam o tym, dlatego, żebyście nie musiały wchodzić piętnaście tysięcy razy dziennie na tą stronkę, a każde wejście kończyłoby się przekleństwem w moim kierunku, że wciąż nie ma rozdziału :D. Także nie martwcie się nic mi nie jest, blog nie zostaje zakończony bo rozdział będzie na pewno, jedynie z "lekkim" opóźnieniem :)).

sobota, 23 marca 2013

56. Kolacja

*Vicky*

- Jakieś konkretne plany na dzisiaj? - pyta mnie Niall pochłaniając w rekordowym czasie śniadanie.
- Chyba rozejrzę się za nową szkołą - stwierdzam wzruszając ramionami. - A ty co będziesz dzisiaj robił?
- Kończymy dzisiaj z chłopakami teledysk, a potem mamy mieć jakiś wywiad - mówi lekko się krzywiąc.
- Może zaprosisz chłopaków do nas na kolację? A ja zadzwonię do Amy i Jamesa.
- Świetny pomysł, a teraz ja niestety muszę się już zbierać, jeżeli nie chcę się spóźnić - oznajmia uśmiechając się przepraszająco i powoli podnosi się od stołu.
- Poczekaj! - wołam za nim i pospiesznie otwieram lodówkę. - Zrobiłam dla was kanapki - tłumaczę z uśmiechem podając mu pięć papierowych toreb, a na każdej z nich widnieje imię właściciela.
- Jesteś wspaniała! - stwierdza z  szerokim uśmiechem po czym składa na moich wargach delikatny pocałunek. - Kiedyś się z tobą ożenię - mruczy mi do ucha, daje ostatniego buziaka i znika w przedpokoju. Po chwili słychać trzask drzwi i pomruk silnika, a potem znów panuje cisza.
Z szerokim uśmiechem na twarzy zabieram się za sprzątnięcie stołu po śniadaniu, zmywam pospiesznie naczynia i przecieram blaty szafek, po czym wbiegam na górę w poszukiwaniu laptopa. Gdy udaje mi się go namierzyć wepchniętego bez serca pod łóżko, wracam z nim do kuchni. Uruchamiam przeglądarkę i wpisuję hasło, a po chwili na ekranie widnieje kilkanaście szkół w Londynie. Otwieram cztery z nich, które według mnie są godne zainteresowania. Pierwsza z nich oferuje profil chemiczny i matematyczny, więc bez większego żalu wciskam czerwony krzyżyk w prawym górnym rogu. Dzięki drugiej mogę zostać prawnikiem, mechanikiem lub doradcą żywieniowym, także z tą szkołą również się żegnam. Trzecia z kolei jest na drugim końcu Londynu, ale za to ma ciekawe profile, mianowicie dziennikarstwo i psychologię. Rzucam okiem na ostatnią stronę, którą otworzyłam. Tutaj też szału nie ma już mam ją zamknąć gdy moją uwagę przykuwa profil fotograficzny. Przecież z tym skończyłam, nie robiłam już zdjęć od całych wieków, po co mi to? Jednak spisuję adres tej i poprzedniej szkoły z zamiarem udania się do nich w najbliższym czasie.
Wyłączam laptop i zabieram się za przygotowanie kolacji na dzisiaj, czyli dzwonię po Jamesa.
- Cześć braciszku, wiesz jak cię kocham, prawda?
- Co potrzebujesz? - pyta z lekkim rozbawieniem w głosie.
- Bo wiesz zrobiłbyś dzisiaj dla eem.. kilku osób kolację? Oczywiście jesteś na nią zaproszony...
- Dziwne żebym nie był zaproszony jakby nie patrzeć na własną kolację! - odpowiada ze śmiechem.
- Czyli się zgadzasz? Ratujesz mi życie! Tylko jest jeszcze jeden problem... Mam pustą lodówkę - stwierdzam przygryzając wargę w oczekiwaniu na jego reakcję.
- Okej, za godzinę po ciebie podjadę i jedziemy na zakupy, tylko sobie nie myśl, że jeszcze ja zapłacę - dodaje z sarkazmem po czym się rozłącza. Wciąż chichoczę gdy wchodzę do garderoby w poszukiwaniu luźnych ubrań, które zastąpiłyby wygodną piżamę, którą jest koszulka Nialla. Decyduję się na rurki i ciepły sweter, który jest idealny na deszczową pogodę panującą za oknem.
W oczekiwaniu na Jamesa wspinam się na strych, gdzie wyciągam z szafy podniszczone pudła. W końcu udaje mi się odnaleźć to z napisem "zdjęcia". Znoszę je ze sobą do sypialni, po czym wysypuję całą zawartość na łóżko. Wśród wszystkich wspomnień leży dość spora, szara koperta. Biorę ją ignorując pozostałe fotografie.
- Chyba zwariowałam - mruczę pod nosem, po czym wpycham kopertę do torby i wychodzę przed dom, gdzie czeka na mnie James.
- Cześć braciszku - witam się dając mu buziaka w policzek.
- Hej. Słyszałem od Amy, że cię wywalili ze szkoły, to prawda? - pyta przyglądając mi się spod przymrużonych powiek.
- Tak jakby... - odpowiadam wzruszając ramionami.
- Gratuluję! Rodzice na pewno będą zachwyceni - woła z widocznym rozbawieniem.
- Daj spokój, powiem im jak już znajdę nową szkołę... Mam nawet zapisane dwa adresy. Myślałam nad psychologią lub fotografią... - mówię wyglądając za okno.
- Fotografią? No nie wiem... Miałabyś strasznie dużo do nadrobienia, wiesz oni pewnie już dawno skończyli podstawę, chociaż z drugiej strony pamiętam jak wszędzie latałaś z aparatem.
- Tak tylko nadal nie mam kasy na lustrzankę... W ogóle ostatnio poznałam takiego Patricka, który studiuje fotografie, może on by mi pomógł znaleźć sprzęt i wybrać szkołę! - oznajmiam doznając nagłego olśnienia.
- To ten, którego tak Niall nie lubi? - pyta James ze śmiechem.
- Ja nie wiem, co on do niego ma. Ostatnio stwierdził, że ten chłopak jest psychopatą - dodaję co wywołuje jeszcze większą falę śmiechu u mojego brata.
- Bardzo śmieszne - mruczę, gdy wchodzimy do sklepu.
- Zacznijmy od jakiegoś mięsa - mówi James, gdy w końcu udaje mu się opanować.
Po jakiejś godzinnej bieganinie po sklepie udaje nam się podjechać z pełnym wózkiem do kasy, a następnie zawieźć to wszystko do domu.
- Wiem, że to nie mój dom i w ogóle, ale byłby miło gdybyś na czas gdy ja będę robił dla was kolacje zniknęła stąd, a przynajmniej z kuchni, okej? - zwraca się do mnie James wypakowując zakupy.
- Okej, panie kucharzu już stąd znikam. Wrócę przed szesnastą, pasuje?
- Mhmm... - mruczy rozlewając oliwę na patelni.

*Amy*

- Amando, proszę natychmiast zejść na dół! - krzyczy ojciec z kuchni. Oho, pewnie właśnie przeczytał wyciąg z jego karty kredytowej. Z szerokim uśmiechem, za pewne bezczelnym według mojej matki wchodzę do kuchni.
- Coś się stało? - pytam sztucznie potulnym głosem.
- Co ja powiedziałem na temat moich kart kredytowych? - pyta zdenerwowanym tonem tata.
- Że nie wolno ich ruszać?
- To dlaczego bez mojej wiedzy ją zabrałaś?! - wrzeszczy, a na jego czole pojawia się ogromna żyła.
- Ponieważ nie miałam kasy już na swojej - odpowiadam, jakby to było oczywiste.
- Trzeba było przyjść i poprosić! Jesteś bezczelną dziewczyną i my na pewno na taką cię nie wychowaliśmy! - woła, przez co wyprowadza mnie z równowagi. Wybucham sztucznym śmiechem.
- Oczywiście, że mnie na taką nie wychowaliście, bo sama się wychowałam! Przez siedemnaście lat musiałam się sama sobą zajmować! Nigdy was przy mnie nie było, za to zawsze były wasze zakichane pieniądze i myśleliście, że one zastąpią mi rodziców!
- Dosyć tego moja panno! - do kłótni właśnie dołącza moja matka, jednym słowem robi się coraz ciekawiej.
- To my z twoją matką żyły sobie wypruwamy, żebyś ty miała jakąś przyszłość, żebyś mogła normalnie żyć, a ty się nam tak odwdzięczasz?! Dostajesz szlaban na wszystko! Koniec z wychodzeniem z domu, z kieszonkowym i oddaj telefon!
- Wiecie co? Nic od was nie potrzebuję, nic! - krzyczę rzucając w nich najnowszym modelem I-phona.
- W takim razie co jeszcze robisz w tym domu?! No dalej wyprowadź się! Ciekawe za co będziesz żyła? Po dwóch dniach wrócisz tu z podkulonym ogonem i błagając nas żebyśmy cię z powrotem przyjęli!
- Charlie! Uspokój się! Za bardzo poniosły nas emocje, musimy się opanować i później wrócimy do tej rozmowy - matka jakoś próbuje załagodzić sytuację, ale ja już jej nie słucham. Przeskakując co drugi stopień wbiegam do swojego pokoju. Wyciągam spod łóżka walizkę i zaczynam wrzucać do niej pierwsze lepsze ubrania. Po dziesięciu minutach schodzę na dół, gdzie moi rodzice wciąż siedzą w kuchni.
- Spełniam życzenie ojca i się wyprowadzam. Nie martw się nie wrócę tu za dwa dni, ani za tydzień, mam nadzieję, że nigdy więcej nie będę musiała oglądać tego domu, ani waszych egoistycznych twarzy. Zostawiam klucze w przedpokoju, cześć - mówię, po czym kieruję się do wyjścia.
- Amy zaczekaj! - woła mama, jednak ojciec jej przerywa.
- Bardzo dobrze. Do widzenia!
- Gratuluję Bloom, ciekawe gdzie teraz się podziejesz? - mruczę pod nosem, stojąc przed domem. Wzdycham po czym zaczynam kierować się do jedynego domu, gdzie zawsze jestem mile widziana.
Po piętnastominutowym marszu udaje mi się dotrzeć na miejsce, dzwonię dzwonkiem a po chwili stoi przede mną... James?
- Co ty tu robisz? - pytam marszcząc brwi.
- Mógłbym spytać cię o to samo - odpowiada z bezczelnym uśmiechem. - A ty co? Uciekłaś z domu? - pyta dostrzegając moją walizkę.
- Mogłabym powiedzieć, że to rodzice mnie wyrzucili - stwierdzam, wzruszając ramionami. - To jak mogę wejść?
- Jasne, to gdzie teraz będziesz mieszkać?
- Nie wiem, dzisiaj mam nadzieję, że pozwolą mi się tutaj przespać, a jutro coś wymyślę. James, powiedz mi co ja robię źle? Najpierw Zayn, teraz moi rodzice, dlaczego nie mogę być szczęśliwa? - pytam, opadając na kanapę. Czuję jak pod powiekami zbierają mi się pierwsze łzy. - Dlaczego wszyscy chcą mojego nieszczęścia?!
- Ja chcę twojego nieszczęścia? - odpowiada pytaniem w którym wyczuwam spory sarkazm równocześnie kładzie mi rękę na karku i gładzi go delikatnie. Zamieram. Znowu odczuwam szaloną ochotę by przylgnąć do niego, ale bronię się przed tym z całych sił. Dlaczego tak na mnie działa? Zayn pochłania całe moje myśli, ale kiedy James mnie dotyka, całe moje ciało ma ochotę się do niego przytulić. Jednak mówię zimno:
- Nie mam pojęcia czego chcesz. Jeszcze mi nie powiedziałeś, co ty tutaj robisz - dodaję, delikatnie go od siebie odpychając.

- Cóż, moja siostra wymyśliła, że zrobi dzisiaj kolacje, ale zapomniała, że nie umie gotować, więc zadzwoniła po swojego super uzdolnionego brata i oto jestem! A potem gdzieś pognała, ale zaraz powinna wrócić.
- Czekaj, to ja się przebiorę i pomogę ci przy tej kolacji, okej? - pytam, na co James entuzjastycznie kiwa głową.

*Vicky*


- Wróciłam! - krzyczę, ledwo przekroczywszy próg.
- Vicky, powiedz im coś! - woła Niall obejmując mnie mocno w talii. - Oni nie chcą mnie wpuścić do kuchni, a tam tak pięknie pachnie!
- Cześć kochanie - odpowiadam z rozbawieniem. - Co robisz tak wcześnie? Myślałam, że wrócisz późno, razem z całą gromadą głodomorów i jacy oni? Z tego co pamiętam, jak wychodziłam w kuchni był tylko James.
- Skończyliśmy wcześnie, spokojnie oni dotrą koło dwudziestej. Ale teraz tam jest jeszcze Amy, która będzie dzisiaj u nas spała, bo rodzice ją wyrzucili z domu. W ogóle gdzieś ty znowu była? - pyta podejrzliwie mi się przyglądając.
- Jak wyrzucili z domu? Co ty gadasz?
- Przysięgam na to ciastko, które udało mi się wykraść z kuchni, że tak mówiła! Chciałem się dowiedzieć czegoś więcej, ale dostałem drewnianą łyżką z sosu i muszę przyznać, że całkiem dobry ten sos - stwierdza z rozmarzoną miną. - Ale ty nie odpowiedziałaś na moje pytanie! - dodaje, ponownie przybierając poważny wyraz twarzy.
- No wiesz... Widziałam się z Patrickiem - odpowiadam unikając jego spojrzenia.
- Czekaj, czekaj, z tym Patrickiem, z którym prosiłem żebyś się nie spotykała?
- Eem... mówiłeś coś takiego? - próbuję wymigać się od odpowiedzi, powoli wchodząc po schodach.
- Vicky nie denerwuj mnie! Po kiego grzyba się z nim spotykałaś?! - krzyczy wbiegając za mną do sypialni.
- Chciał zobaczyć moje zdjęcia, poza tym studiuje fotografię i obiecał mi pomóc, a jutro mamy jechać do szkoły z profilem fotograficznym - tłumaczę niewinnym głosikiem.
- Mówiąc "mamy jechać", masz na myśli ciebie i jego, a nie ciebie i mnie?
- No.. tak. Wiesz w końcu on się na tym zna, jeszcze pomoże mi wybrać aparat, tylko muszę kasę na niego nazbierać, ale oczywiście jeżeli tylko chcesz to możesz z nami jechać. Nawet będę się wtedy czuła bezpieczniej, jakby wiesz, miał się okazać psychopatycznym mordercą...
- Śmiejesz się ze mnie? Jeszcze zobaczymy! - mówi, groźnie marszcząc brwi po czym zaczyna mnie łaskotać.
- Okej, przepraszam! hahaha, dość! hahaha, błagam cię! - krzyczę równocześnie próbując mu się wyrwać.
- Sama tego chciałaś, trzeba było się nie śmiać ze swojego przystojnego, inteligentnego i utalentowanego chłopaka! - stwierdza chwilowo się ode mnie odsuwając.
- A jaki on skromny - mówię z trudem, za co zostaje ukarana kolejną dawką łaskotek.
Ding dong!
- Oho! Chyba twoi przyjaciele przybyli! - wołam, ocierając łzy śmiechu.
- Masz szczęście... - mruczy mi do ucha, a po chwili całuje mój policzek.

*Amy*

Co ja tutaj robię? Przy tym stole pomiędzy Zaynem i Jamesem. Gorzej już chyba nie mogłam usiąść.
- Tęskniłem za tobą - szepcze Mulat, muskając przy tym płatek mojego ucha.
- Zayn... - przywołuję go do porządku. W odpowiedzi tylko szczerzy swoje ząbki.
- Amy, to jakie masz plany? Wiesz, że możesz tu zostać tak długo,  jak tylko będziesz potrzebowała - stwierdza Vicky.
- A co się stało? - od razu podchwytuje temat Zayn.
- Proszę cię i ty byłeś jej chłopakiem? - wtrąca się James dosadnie akcentując słowo "byłeś". - Amy już nie mieszka z rodzicami.
- Dziękuję James, mogę sama za siebie odpowiadać - mówię z irytacją. - W każdym razie poszukam taniego mieszkania - dodaję wzruszając ramionami.
- Możesz zamieszkać z nami, wiesz mamy wolny pokój. Niall chyba już do nas nie wróci, co nie? - stwierdza Liam.
- No wiesz, nie widzę powodu, żebym miał wracać, tym bardziej, że jakiś psychopata kręci się w okół Vicky...
- Nialler, przesadzasz już ci to tłumaczyłam - mówi Victoria wykręcając młynka oczami.
- Ale chyba mogę się pomartwić o swoją dziewczynę! - protestuje, ale Black ucisza go pocałunkiem.
- Ekhem... - daje im subtelnie znak, żeby przestali James. - Wiesz co Amy, nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł, abyś się miała do nich wprowadzić...
- Niby dlaczego nie? - pyta podniesionym głosem Zayn. - Może ma się wprowadzić do ciebie? A sorry, ty wciąż mieszkasz z rodzicami... A poza tym to jest bardzo dobry pomysł! Stary pokój Nialla znajduje się tuż obok mojego, więc gdyby co zawsze mogę do niej zajrzeć - dodaje szczerząc w zwycięskim uśmiechu zęby.
- Uspokójcie się! Może tą decyzję podejmie Amy - mówi Louis z irytacją. W tym momencie wszystkie oczy wpatrują się we mnie. Zayn z widocznym entuzjazmem, James ze złością i jakby delikatnie kiwa głową na boki, Vicky posyła mi pokrzepiający uśmiech, a pozostali patrzą jakby z nutką ciekawości. Ciężko przełykam ślinę.
- Słuchajcie, jeżeli to nie byłby problem to wprowadziłabym się, ale pod warunkiem, że Malik nie będzie do mnie zaglądał! - stwierdzam, na co wszyscy wybuchają śmiechem, oprócz Jamesa i Zayna.
- A dlaczego nie? - pyta marszcząc brwi.
- Bo nie! - odpowiadam pokazując mu język, co wywołuje jeszcze większe rozbawienie.
- Okej ja się już będę zbierał... - mówi James jakieś piętnaście minut później.
- Wiecie, my też już powoli będziemy wracać - stwierdza Liam patrząc na zegarek.
- Amy gdzie twoja walizka? Ja ją z chęcią przyniosę! - woła podekscytowanym głosem Zayn i nie czekając na moją odpowiedź wbiega do salonu.
- Przemyśl to jeszcze, okej? - szepcze mi James do ucha, po czym całuje mój policzek na pożegnanie. - To na razie wszystkim! - dodaje już głośniej.
- Czeeeść! - odpowiada mu chórek głosów.
- Ja prowadzę! - krzyczy Harry podbiegając do samochodu na co Louis oddaje mu ze zrezygnowaniem kluczyki. Ja usadawiam się wygodnie z tyłu pomiędzy Liamem i Zaynem.
- Tylko ten... bo my się nie spodziewaliśmy nikogo, więc żebyś się zbytnio nie przeraziła, bałaganem... - mówi lekko zawstydzonym tonem Payne.
- Od tej pory wszyscy będziecie sprzątać! - stwierdzam.
- Kogo my przygarnęliśmy do domu? Za jakie grzechy?! - lamentuje Lou. - Harry zatrzymaj się! Jest jeszcze szansa, że się jej pozbędziemy! - szepcze teatralnie.
- Słyszałam geniuszu! Za karę zaczniemy od twojego pokoju - stwierdzam z satysfakcją.
- Mam nadzieję, że ona nie lubi marchewek, bo tego bym już nie przeżył... - mruczy z oburzeniem.
- A ja się tam cieszę, że będziesz z nami mieszkać... - szepcze Zayn do mojego ucha równocześnie wplatając swoje palce w moje.

____________________________________

Witam <3
Tandeta, tandeta, tandeta. Dialogi wyszły jakieś sztuczne, atmosfera wymuszona, jednym słowem masakra. Taki jest mój komentarz do tego rozdziału, koniec kropka.  Sorry,  że jakoś tak oddaliłam się w tym rozdziale od Vicky i Nialla, ale jakoś tak mi bardziej pasowało... Także nie zdziwcie się jak pojawi się troszkę inna wersja tego rozdziału, bo prawdopodobnie będę jeszcze nad nim pracować :)
Przepraszam, że musicie tyle czekać, ale za miesiąc mam egzaminy, a w szkole chyba uważają , że to już za tydzień bo mamy tyle nauki i powtórek, że nie wyrabiam z niczym, nic tylko NAUKA! -,-
Dlatego założyłam zakładkę "powiadamiani", żebyście nie musieli wchodzi piętnaście tysięcy razy dziennie. Także zostawcie tam swoje namiary, a ja was poinformuję gdy dodam następny rozdział ;*.



sobota, 2 marca 2013

55. Zazdrość

*Vicky*

Rzucam okiem na budzik i podskakuję. Za dziesięć szósta. Jest wcześnie rano, tak wcześnie że to przerażające. Do szkoły mam dopiero na wpół do dziesiątej. Burczy mi w brzuchu z głodu, więc cichutko wyślizguję się z łóżka, składam delikatny pocałunek na policzku Nialla i wychodzę z pokoju, łapiąc po drodze butelkę ze zbawienną wodą. Wczorajsza urodzinowa impreza Jacka była dość grubo zakrapiana alkoholem, więc po chwili wracam do pokoju z drugą butelką, którą zostawiam obok łóżka, a na talerzyku kładę kilka tabletek przeciwbólowych. Po chwili błąkam się po kuchni w poszukiwaniu czegokolwiek jadalnego.  Niestety stan faktyczny naszej lodówki jest równie przewidywalny, co żałosny - Nialler wyjadł wszystko co tylko się dało, a nie wpadł na pomysł, że można uzupełnić braki. Rozglądam się po pomieszczeniu w poszukiwaniu jakiejś kartki i długopisu, by móc spisać prowizoryczną listę zakupów. Nieśmiałe słońce zachęca mnie do wyjścia, chociaż do rozpoczęcia lekcji mam jeszcze dużo czasu. Chwilę stoję przed szafą wahając się co ubrać, jednak szybko udaje mi się wybrać odpowiedni zestaw. Zarzucam plecak na jedno ramię, listę zakupów wpycham do tylnej kieszeni spodni. Na stole zostawiam krótki liścik, informujący, że w końcu postanowiłam wrócić do szkoły po czym wychodzę. Kiedy już jestem na zewnątrz, słońce przyjemnie rozgrzewa moje ciało zastanawiam się dokąd pójść. Do rodziców? Pewnie już są w pracy, a James razem z Ginny słodko sobie śpią. Mogłabym iść do Amy, spytać się jej jak się czuje i czy w ogóle idzie do szkoły. Tak to zdecydowanie dobry pomysł.
Ostatnie sto metrów pokonuję sprintem i staję pod jej drzwiami o wpół do ósmej. Dzwonię do drzwi pełna obaw, ale i zdecydowana. Otwiera mi z zaspanymi oczami, rozczochranymi włosami, za dużym podkoszulku i w jaskrawoczerwonych spodenkach.
 - Cześć Vicky.
- Cześć Amy. Przykro mi, że cię obudziłam, ale musimy pogadać - stwierdzam na jednym oddechu, równocześnie przyglądając się jej twarzy. Oczy ma podpuchnięte, a twarz przeraźliwie bladą, pewnie przepłakała pół nocy.
- Teraz? - pyta ze zwątpieniem, ale robi mi miejsce bym mogła wejść do środka.
- Jeżeli to nie byłby problem. Gdzie twoi rodzice? - pytam rozglądając się po domu.
- A gdziem mogą być? Jak zwykle w pracy. Chociaż matka zauważyła, że coś się stało. Chyba odezwał się w niej spóźniony instynkt macierzyński, bo postanowiła sobie wziąć tydzień wolnego, "abyśmy mogły naprawić nasze stosunki". - tłumaczy przewracając oczami. - Nie obrazisz się jak zrobię sobie śniadanie?
- Byłabym ci wdzięczna jak dla mnie też byś coś zrobiła, bo Nialler wyżarł w domu wszystko co jadalne.
- No tak, chłopak. Po co to komu? Same problemy, a człowiek tylko cierpi - mówi bezbarwnym głosem, a ja przeklinam się za moją bezmyślną odpowiedź.
- W ogóle jak się czujesz? - pytam, obserwując jak wyciąga z lodówki potrzebne produkty na jajecznicę.
- Hm... Jakbym dostała policzek od swojego chłopaka, została wyprana z wszelkich emocji, potem wypadła przez okno a na końcu przejechał po mnie czołg - stwierdza z sarkazmem, wbijając jajka na patelnię. - Nie idę dzisiaj do szkoły - dodaje po krótkim namyśle.
- Dlaczego? Nie możesz się zamknąć w domu. Zresztą nie po to tu przyszłam, żebym musiała iść sama do szkoły! - protestuję.
- Vick, daj spokój. Nie chcę tam iść, nie mam na to ochoty i tyle.
- Ale ja mam ochotę na to, żeby moja przyjaciółka towarzyszyła mi w drodze do szkoły i przez wszystkie lekcje, więc ty idziesz się teraz ubrać, a ja za ten czas skończę śniadanie - mówię równocześnie wypychając ją z kuchni.
Amy wchodzi z powrotem do kuchni w momencie, gdy rozdzielam porcję jedzenia.
- Co teraz zrobisz? - pytam pochłaniając swoją część jajecznicy.
- Będę chodzić codziennie do szkoły, zdawała sprawdziany i kartkówki, a co innego miałabym robić?
- Wiesz, że nie o to mi chodzi...
- Jedną zdradę mogę przeżyć, ale dwie to już zdecydowanie za dużo. Mam zamiar żyć dalej, ale bez niego - mówiąc to po jej policzku spłynęła pojedyncza łza, którą szybko ociera.
- Jesteś pewna, że to już koniec? Przemyśl to jeszcze, może... - resztę moich słów zagłusza dzwonek do drzwi. Amy rzuca mi zdziwione spojrzenie i powoli rusza w stronę drzwi.
Po chwili wbiega z przerażeniem do kuchni.
- Szybko wychodzimy! - mówi rozgorączkowanym tonem, równocześnie podając mi mój plecak do szkoły. Ze zdziwieniem kieruję się w stronę drzwi wejściowych.
- Nie tędy! - szepcze. Łapie mnie za rękę i ciągnie w stronę tylnych drzwi.
- Zwariowałaś? Kto to był? - pytam.
- Zayn - odpowiada, rozglądając się po podwórku, po czym podbiega do płotu.
- Chyba nie chcesz przeskoczyć przez ten mur? - pytam z coraz większym przerażeniem.
- Owszem chcę i ty też to zrobisz! - odpowiada podciągając się na rękach.
- Bloom, jesteś walnięta! - krzyczę gdy znika za betonową przeszkodą.
- Cicho bądź i lepiej się pospiesz, bo cię usłyszy! - odpowiada zdenerwowanym tonem.
- Wiesz, że nie możesz go wiecznie unikać? - pytam ze złością, gdy udaje mi się przeskoczyć na drugą stronę.
- Wiem, ale na razie nie mam mu nic do powiedzenia - odpowiada i z zaciętą miną rusza przed siebie.
Do szkoły docieramy dwadzieścia minut przed dzwonkiem na lekcje. 
- Chodź do szafki, muszę zabrać podręcznik do matmy - mówię. 
Wykręcam ciąg cyfr, żeby otworzyć szafkę, ale jednak ona nadal pozostaje zamknięta.
- Co jest? Pomyliłam się czy jak? - mówię marszcząc brwi.
- Zapomniałam ci powiedzieć! Jak byłaś z Niallem u twojej babci to dyra zmieniła kody, musisz iść do sekretariatu, to ci dadzą kartkę z nowym hasłem - tłumaczy Bloom ze wzruszeniem ramion. Wzdychem ze zniecierpliwieniem.
- Okej, nie ma sensu, żebyś ze mną latała po całej szkole, spotkamy się pod salą - stwierdzam, po czym zbiegam po schodach w stronę sekretariatu. Pukam do drzwi, a na zniekształcone słowo "Proszę" pani Adams, wchodzę do środka.
- Dzień dobry, podobno są nowe kody do szafek, chciałabym poznać swój do szafki numer 123 - mówię z wymuszonym uśmiechem.
- O panna Black, w końcu pojawiła się w szkole. Dobrze, że przyszłaś pani dyrektor chciała z tobą rozmawiać - odpowiada mierząc mnie znudzonym spojrzeniem. - Przykro mi, ale to nie będzie miła rozmowa - dodaje ze złośliwym uśmieszkiem. 
- Czy pani Wilson jest u siebie? - pytam z lekkim wahaniem.
- Oczywiście.
- Dziękuję - stwierdzam z lekkim skinieniem głowy, po czym podchodzę do kolejnych drzwi i znowu pukam.
- Proszę! - biorę ostatni głęboki oddech i wchodzę do środka.
- Podobno mnie pani wzywała, pani dyrektor...
- Och Victoria. Tak, niestety mam dla ciebie złe wieści - stwierdza równocześnie przerzucając jakieś papiery na biurku. - Spójrz na to - dodaje, podając mi jakąś kartkę.
- Co to jest, proszę pani? - pytam, kompletnie nic z tego nie rozumiejąc.
- Jest to lista obecności za pierwszy semestr. Wolne kratki to te dni w których byłaś w szkole, a te z iksami to te w których odpuściłaś sobie szkołę. Ponieważ jesteś już pełnoletnia, nie musimy wzywać twoich rodziców do szkoły, dlatego to ty zostałaś wezwana. Jak sama zdążyłaś zauważyć sześćdziesiąt procent to iksy, a żeby zdać semestr jest potrzebne przynajmniej czterdzieści pięć procent obecności. Jednak na usilną prośbę niejakiego Nialla Horana oraz ze względu na twoje dobre wyniki w nauce, postanowiliśmy dać ci jeszcze jedną szansę i zaliczyliśmy pierwszy semestr pod warunkiem, że nie będziesz opuszczała drugiego. Niestety minęły już dwa tygodnie nowego semestru, a ty jeszcze ani razu nie pojawiłaś się w szkole. Z tego powodu muszę ci oznajmić, że zostajesz zawieszona do czasu najbliższego apelu, na którym zostaniesz wydalona ze szkoły. Przykro mi - dodaje takim tonem, jakby faktycznie było jej przykro z powodu, że właśnie wyrzuciła mnie ze szkoły, super.
- Ale nic się nie da zrobić? Ja obiecuję, że nie opuszczę już żadnego dnia. Nie mogę wylecieć!
- Sama na początku tego roku szkolnego powiedziałaś, że chcesz się jak najszybciej wynieść z tej szkoły, więc właśnie spełniliśmy jedno z twoich marzeń - odparła smutno się uśmiechając. - Mam jeszcze dużo pracy, więc chyba będziemy musiały się już pożegnać. Poproś panią Adams o kod do szafki, żebyś mogła zabrać swoje rzeczy, do widzenia.
- Do widzenia.
Piętnaście minut później idę chodnikiem znowu nie wiedząc dokąd. W końcu przypomina mi się, że mam do zrobienia zakupy, więc z ulgą wyciągam listę i kieruję się do TESCO, mając nadzieję, że choć na chwilę, zajmę czymś swoje myśli.
- Vicky?! - na dźwięk swojego imienia automatycznie się obracam.
- Patrick? Co ty tu robisz? - pytam rozpoznając bruneta, który mnie zaczepił.
- Prawdopodobnie to samo co ty, czyli zakupy - odpowiada z szerokim uśmiechem. - A gdzie się podział twój zazdrosny chłopak? - dodaje.
- Jest dzisiaj na planie z resztą swojego zespołu i nagrywają teledysk do piosenki - odpowiadam z uśmiechem.
- Gra w jakimś znanym zespole?
- Nie mów, że go nie znasz! - wołam ze zdziwieniem. - One Direction! Ostatnio to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zespołów!
- Przykro mi nie kojarzę, słucham tylko rocka... - odpowiada widocznie zmieszany. - A dlaczego ty wyglądasz na taką smutną? - pyta usilnie próbując zmienić temat.
- Cóż... właśnie wyrzucili mnie ze szkoły za tak zwane wagary - mówię udając beztroski ton, ale widocznie mi się to nie udaje.
- Wiesz co? Zapraszam cię na duże ciacho i gorącą czekoladę. To zawsze poprawia nastrój.
- No nie wiem...
- Nie daj się prosić! - robi słodkie oczka.
- Och no dobra - poddaję się. Płacę za zakupy i wychodzimy.
- Więc czym ty się zajmujesz? - pytam Patricka znad parującego kubka czekolady.
- Obecnie studiuję fotografię, jestem na przedostatnim roku, a w wolnych chwilach dorabiam sprzedając perfumy, tak jak już wiesz - odpowiada z szerokim uśmiechem.
- Fotograf? Miałam wybrać ten zawód, zawsze uwielbiałam robić zdjęcia, ale moich rodziców nie było stać na profesjonalny aparat, a niestety to był jeden z wymogów takiej szkoły - stwierdzam ze smutkiem.
- Serio? Masz jakieś zdjęcia?
- Gdzieś się znajdą - odpowiadam wzruszając ramionami.
- Chciałbym je kiedyś zobaczyć. Fotografie wiele mówią o człowieku...
- W takim razie ja pokaże ci moje, ale w zamian ty pokażesz mi swoje, okej? - proponuję kompromis.
- W porządku, to co dasz mi swój numer, wiesz żeby się dogadać z tymi zdjęciami... - szybko dodaje.
- Jasne - odpowiadam po czym podaję mu ciąg cyfr.
- Ojej, ale już późno! Muszę wracać do domu! Nialler mnie zabije, przez pół dnia nie dawałam znaków życia... - wołam z przerażaniem, po dwugodzinnej rozmowie.
- To wy mieszkacie razem? - pyta ze zdziwieniem Patrick.
- Mhmm... - mruczę, dopijając swoją czekoladę. - Miło się rozmawiało, dzięki, że poświęciłeś mi aż tyle czasu, to... cześć - dodaję, po czym kieruję się w stronę wyjścia.
- Gdzieś ty tyle była? Wiesz jak ja tęskniłem?! - woła wesołym głosem Niall, gdy ledwo udaje mi się przejść przez próg drzwi kuchennych.
- Najpierw w szkole, z której mnie wyrzucili, a później spotkałam Patricka i poszłam z nim na czekoladę - odpowiadam.
- Czekaj, czekaj tego Patricka? - pyta, a jego mięśnie widocznie się naprężają.
- Tak z tym i fajnie, że przejąłeś się tym, że mnie wyrzucili - stwierdzam z sarkazmem.
- Wolałbym, żebyś się z nim nie spotykała - mówi dziwnie poważnym tonem.
- Dlaczego? - pytam, chwilowo przestając wypakowywać zakupy.
- Ponieważ on jest od ciebie starszy! - woła jakby to przesądzało sprawę.
- Kochanie, pragnę ci tylko przypomnieć, że ty też jesteś ode mnie starszy - odpowiadam z rozbawieniem.
- Tak, ale tylko o dwa lata, a on o jakieś czterdzieści dwa. Zresztą ja to co innego! No jakby nie patrzeć ja to jestem ja! Kocham cię i w życiu bym cię nie skrzywdził, a temu tam nie wiadomo co po głowie chodzi! Przecież ja cię muszę bronić przed innymi, a co jeśli to psychopata? A to wasze dzisiejsze spotkanie wcale nie było przypadkowe? Na pewno cię śledził, zobaczył, że mnie z tobą nie ma i przystąpił do ataku! Ooo nie, tak łatwo nie będzie. Koniec tego dobrego, od tej pory nigdzie nie wychodzisz beze mnie! - zaczął się coraz bardziej nakręcać.
- Po pierwsze nie o czterdzieści dwa tylko o sześć, po drugie wydaje mi się, że troszkę przesadzasz, a po trzecie, czy ty po prostu nie jesteś zazdrosny? - pytam przytulając się do jego torsu.
- Oczywiście, że jestem. Zawsze będę zazdrosny o każdego faceta, który się do ciebie zbliży. No może nie o każdego... - stwierdza po chwili zastanowienia.
- Jak to? - pytam, odsuwając się od niego tak, by móc zobaczyć wyraz jego twarzy.
- No przecież nie będę zazdrosny o własnego syna! - woła z szerokim uśmiechem, po czym składa na moich wargach namiętny pocałunek.

*Amy*

Wychodzę ze szkoły w wyjątkowo podłym nastroju. Jak ona mogła tak zrobić? Mnie zaprowadziła do tej cholernej budy, a sama co? Zwiała! Niech no tylko spotkam Victorię, już ja sobie z nią porozmawiam...
Zatopiona w własnych myślach, dopiero po chwili orientuję się, że ktoś mnie wołał. Rozglądam się zdezorientowana. W końcu na parkingu dostrzegam postać chłopaka, który macha rękami w moją stronę.
- Proszę cię, musimy pogadać! Daj mi tylko pięć minut o więcej nie proszę... - krzyczy Zayn równocześnie idąc w moją stronę. Moody już przystanęła w pobliżu i z zaciekawieniem przygląda się całej sytuacji. Czym prędzej podchodzę do Mulata.
- Możesz przestać krzyczeć na cały parking, pół szkoły cię słyszy! - mruczę. Chłopak całuje mój policzek na przywitanie. Odruchowo robię kilka kroków w tył.
- Tylko bez takich mi tu, Malik.  Nie jesteśmy już parą - warczę.
- Kocha... Znaczy Amy, błagam cię. To nie tak miało wyjść, błagam wróć do mnie - spogląda na mnie błagalnie, czuję jak pod wpływem tego spojrzenia w moich oczach wzbierają się łzy. Nie mogę teraz pokazać mu jak bardzo chcę z nim być.
- Przykro mi Zayn, to koniec - odpowiadam, po czym odwracam się i odchodzę. Jednak Mulat zagradza mi drogę.
- Nie możesz odejść z takiego powodu. Zrobię wszystko, żebyś ze mną została. Błagam... - chłopak przyciąga mnie do siebie i z całej siły przytula. 
- Zayn proszę, daj mi odejść. Ja.. Kocham cię i to cholernie mocno, ale to dłużej nie ma sensu - odpowiadam, ocierając łzy.
- Więcej nie potrzebuję, wystarczy mi to zapewnienie, a ja to wszystko naprawię, przysięgam - szepcze, a ja powoli odchodzę.
- KOCHAM CIĘ AMANDO BLOOM! - krzyczy najgłośniej jak potrafi, a po moim policzku spływa kolejna łza.

________________________________________
Dobry <3.
Tak wiem jestem okropnym człowiekiem. Przez ferie miałam dodawać częściej rozdziały, a tym czasem nie pojawił się ani jeden, niestety miałam tyle zajęć, że ledwo wyrabiałam, a pierwszy tydzień po feriach był jedną wielką masakrą. Dali nam tyle do nauki, że chyba jeszcze nigdy nie miałam tak dużo naraz. Wybaczcie, że rozdział jest taki słaby, ale nie potrafiłam wymyślić nic lepszego, a chciałam coś dzisiaj dodać. Jeżeli mam być szczera, to ten rozdział mi się nie podoba ;<
A tak z dodatkowych wiadomości to założyłam dwie nowe zakładki "SPAM", gdzie możecie zostawiać linki do swoich opowiadań, a ja na pewno tam zajrzę oraz "Powiadamiani", zostawcie tam swój namiar na: bloga, gadu, fejsa lub photobloga, a ja będę was informować o nowych rozdziałach :)
Miłego wieczoru życzę wszystkim :*

poniedziałek, 11 lutego 2013

54. Toksyczny związek

*3 miesiące później*

*Vicky*

- Nialler pośpiesz się! Jest już 14:00! Musimy jeszcze kupić prezent, alkohol i jakieś jedzenie na imprezę, a ty najspokojniej w świecie jesz! - krzyczę do blond chłopaka siedzącego przy kuchennym stole. Podnosi na mnie wzrok znad swojej kanapki, a jago wargi rozciągają się w szerokim uśmiechu.
- Spokojnie, zdążymy ze wszystkim. Chociaż byłoby o wiele łatwiej gdybyś wcześniej nie zamknęła się na ponad dwie godziny w łazience! - woła żartobliwym tonem po czym niechętnie podnosi się od stołu.
- No wiesz, przecież muszę jakoś wyglądać na urodzinach przyjaciela! Bóg wie ile on osób zaprosił, znając jego układy towarzyskie... - odpowiadam z lekkim oburzeniem równocześnie kierując się w stronę samochodu. Szybko wsuwam się na siedzenie pasażera co Irlandczyk kwituje zdziwionym spojrzeniem.
- Przecież nie mogę prowadzić w tych butach! Po pierwsze nie wyczuwam dokładnie pedałów, a po drugie zedrze mi się zamszyk - mówię to takim tonem, jakby ten argument przeważył sprawę.
- Ale ja jadę na imprezę między innymi po to żeby się napić - sprzeciwia się niebieskooki, dosadnie akcentując słowo "napić".
- A ja to już nie mogę się napić? - pytam mierząc go rozbawionym tonem.
- No... Możesz... Ale... Ty wypijesz mniej! Więc szybciej wytrzeźwiejesz, czyli to ty nas odwieziesz do domu! - odpowiada z wyraźnym zadowoleniem na twarzy, że udało mu się jakoś wybrnąć z sytuacji. Zanim zdążę zaprotestować chłopak biegnie z powrotem do domu.
Po chwili wraca z szerokim uśmiechem na twarzy w dłoni trzymając moje miętowe trampki.
- To po to, żeby ci się szpilki nie zdarły i żebyś bez problemu mogła wyczuć pedały - tłumaczy. Odbieram je z niezadowoleniem i przesiadam się na fotel kierowcy.
- To dokąd jedziemy? - pytam uruchamiając silnik pojazdu.
- Galeria? Kupimy tam prezent, a jest też Tesco więc można od razu kupić potrzebne produkty do przygotowania jedzenia i alkohol - proponuje Niall. Kiwam głową na znak zrozumienia i ruszam z podjazdu.
Do centrum docieramy po jakiś 30 minutach jazdy. Szybko przebieram wygodne, wręcz idealne do chodzenia po sklepach trampki na mniej stabilne obuwie, jakim są szpilki, przez co słyszę cichy wybuch śmiechu mojego towarzysza, ale dzielnie go ignoruję i dumnym krokiem wchodzę do jednego budynku łączącego setki sklepów.
- Myślałem, żeby kupić mu na Xboxa Fifę 2013, albo jakąś płytę, co o tym myślisz? - pyta Niall, gdy w końcu udaje mu się wyrównać ze mną krok.
- Ja myślałam o jakiś perfumach i też grze, więc możemy połączyć twoją Fifę z moimi perfumami - stwierdzam ze wzruszeniem ramion.
- W takim razie pierwszy sklep to komputerowy - decyduje z wesołym błyskiem w oczach.
- Długo jeszcze? Mieliśmy przyjść tylko po jedną grę! - wołam z jękiem po 30 minutach spędzonych w jednym i tym samym sklepie.
- Co? Już, już... - odpowiada niezbyt świadomie blondyn z głową utkwioną pomiędzy półkami z wyścigami i jakimiś strzelankami.
- Rób co chcesz, ja wychodzę. Jakbyś jednak miał zamiar dzisiaj stąd wyjść to jestem w drogerii na przeciwko - mówię znudzonym głosem, po czym pospiesznie wychodzę ze sklepu.
- Dzień dobry, czy mogę w czymś pomóc? - pyta mnie miłym głosem brązowowłosy chłopak z obsługi. Na oko wygląda na 22 lata, więc pewnie dorabia w czasie wolnym od studiów, zakładając, że na takowe się udał.
- Szukam perfum dla przyjaciela na urodziny, mógłbyś mi jakieś polecić? - odpowiadam, zadowolona, że w końcu ktoś się mną zainteresował.
- Hm.. Mamy teraz promocję na zestawy, no wiesz dezodorant, perfumy i żel pod prysznic, strasznie się opłaca. Poczekaj - mówi rozglądając się po półce z różnymi pudełkami i buteleczkami. W końcu bierze do ręki flakonik o czekoladowym zabarwieniu. - Co powiesz o tych?
Szybko odpycham od siebie jego rękę ze źródłem zapachu.
- Są zbyt słodkie - stwierdzam krzywiąc się,  na co chłopak wybucha wesołym śmiechem.
- Tak w ogóle to mam na imię Patrick, a ty? - pyta podając mi kolejny zapach.
- Vicky, a te perfumy śmierdzą - odpowiadam, przez co brunet ponownie wybucha śmiechem. Na szczycie półki dostrzegam śliczny turkusowy flakonik po który od razu wyciągam ręce. Niestety przedmiot znajduje się poza zasięgiem moich dłoni. Staję na palcach i ze wszystkich sił staram się go dosięgnąć, mimo że rozciągnęłam już swoje ciało na całą możliwą długość wciąż brakuje mi kilku centymetrów. Patrick przygląda się mojej nieudanej próbie ze śmiechem.
- Może byś mi pomógł? - mówię ze złością do nowo poznanego. Chłopak delikatnie mnie odsuwa i podaje mi butelkę. Jednak nie udaje mi się jej odebrać...
- Panu już podziękujemy! - woła Niall ze złością wyrywając mu flakonik. - Prawda kochanie? - dodaje, podkreślając słowo "kochanie" i całując mój policzek.
- Chciałem tylko pomóc... - odpowiada chłodnym tonem Patrick.
- W porządku. Mógłbyś nam to jakoś fajnie zapakować? Albo tak jak mówiłeś znalazłbyś jakiś zestaw? - staram się załagodzić sytuację.
- Poczekaj chwilę... Znaczy poczekajcie - poprawia się niechętnie chłopak po czym kieruje się na zaplecze sklepu.
- Co to miało być?! - naskakuje na mnie blondyn.
- O co ci chodzi? Przecież cię prosiłam, żebyśmy już poszli z tego sklepu, to mnie olałeś! Chciałam tylko szybciej skończyć zakupy więc kiedy ty stałeś i gapiłeś się na gry, ja przyszłam tutaj, żeby kupić pozostałą część prezentu - odpowiadam przewracając oczami.
- Ten chłopak cię podrywał! - syczy Niall w moją stronę, podejrzliwie mrużąc oczy.
- Nie bądź śmieszny! Chciał być miły - stwierdzam lekceważąco.
- To niech idzie być miłym gdzie indziej - mruczy pod nosem, równocześnie obejmując mnie w talii. - Mogłabyś już nigdzie nie chodzić beze mnie? - dodaje już głośniej.
- Mogłabym...
- Mam! - woła Patrick ponownie do nas podchodząc i podając mi prostokątny pakunek.
- Jesteś wielki! Dziękuję, to... cześć - dodaję z uśmiechem po czym kierujemy się w stronę kas.
- Do zobaczenia Vicky! - woła za mną Patrick na co Irlandczyk zaciska szczęki, ale nic nie mówi.
Piętnaście minut później jeździmy do połowy wypełnionym wózkiem między różnymi półkami z żywnością.
- Chodźmy jeszcze po słodycze! - krzyczy z radością Niall.
- Raczej na warzywa, muszę kupić seler - poprawiam go ze śmiechem.
- Seler? - powtarza z przerażeniem.
- Czytałam fajny przepis w gazecie na sałatkę selerową - tłumaczę na co niebieskooki wzrusza ramionami i zawraca wózek.
- Jesteś pewna, że potrzebujemy tego aż tyle? - pyta Horan, a jego oczy robią się coraz większe ze zdziwienia przy każdym kolejnym warzywie włożonym do koszyka. - Miała być sałatka, a nie obiad dla sztabu wojska...
- W przepisie wyraźnie pisało kilogram selera! - usilnie bronię swoich racji. - Podaj mi jeszcze ten co masz pod lewą ręką - dodaję na co niebieskooki podnosi dłonie w geście poddania.
- Lepiej chodźmy już do kasy - stwierdzam spoglądając na nasze zakupy.

*Amy*

Dzwonek do drzwi przerywa pierwsze przygotowania do imprezy. Jednak nie śpieszę się by otworzyć, w końcu to nie mój dom.
- Jack ktoś przyszedł! - ponaglam kuzyna, gdy rozlega się drugi dzwonek. Wzdycham i niechętnie kieruję się do drzwi cały czas rozglądając się za brązową czupryną Jacka. Ciągnę za klamkę i przed sobą dostrzegam Nialla z Vicky.
- Cześć, impreza zaczyna się dopiero za dwie godziny z tego co wiem - stwierdzam ze zdziwieniem na ich widok.
- Przyszliśmy pomóc - odpowiada z szerokim uśmiechem Vick.
- Gdzie solenizant? - dodaje blondyn, zaglądając mi przez ramie w głąb domu.
- Zniknął gdzieś na piętrze z Jamesem. Chyba poszli przetestować jakieś nowe procenty... - mówię za wzruszeniem ramion robiąc im miejsce by mogli wejść do środka.
- W takim razie pozwólcie, że was zostawię same... - mówi Niall z szelmowskim uśmiechem, a po chwili wbiega po schodach z okrzykiem "Chłopaki zaczekajcie na mnie!".
- Gdzie Zayn? - pyta Vicky wypakowując zakupy na blat mebli w kuchni.
- Powiedział, że przyjedzie później razem z całą brygadą... Po co ci tyle selera?! - wołam ze zdziwieniem przyglądając się coraz większemu stosowi warzyw.
- No bo... ee... czytałam przepis na sałatkę selerową... Wyglądał fajnie... I no wiesz... chciałam ją zrobić... - w końcu udaje się jej wydukać. Marszczę brwi.
- W jakich jednostkach miałaś podane? W kilogramach, gramach czy dekagramach?
- Pisało sto gram, czyli jeden kilogram - odpowiada z takim zadowoleniem, jakby obliczyła wyjątkowo trudne zadanie matematyczne.
- Głuptasie! - wołam ze śmiechem. - Sto gram to dziesięć dekagramów, a nie kilogram!
- Serio? - pyta z przerażeniem w oczach. - To dlatego ludzie patrzyli na mnie w sklepie jak na wariatkę! - dodaje uderzając się otwartą dłonią w czoło. - Debil, no debil.
- Teraz już wiem, czemu to zawsze James gotuje, a nie ty! Bo nie umiesz sobie składników obliczyć - mówię zanosząc się śmiechem.
- Czy ktoś wypowiedział moje szlachetne imię? - dobiega mnie zza moich pleców. Obracam się i moja twarz znajduje się na wprost twarzy Jamesa. Pospiesznie się odsuwam.
- Mówiłam tylko, że wiem już czemu to ty gotujesz u was w domu, bo Vicky nie potrafi liczyć - powtarzam, na co moja przyjaciółka rzuca mi spojrzenie od którego z pewnością bym zginęła gdyby to było możliwe.
- A już myślałem, że powiesz, że jestem najlepszym kucharzem na świecie - stwierdza Black z udawanym załamaniem. - No nic, wracam się pocieszać na górę. Jakby ktoś przyszedł to nas zawołajcie, okej?
- Okej, okej. A teraz leć zanim wypiją twoją kolejkę - stwierdza Vicky delikatnie popychając go w stronę wyjścia.
- Wiesz, to już się chyba wypaliło... - zaczynam.
- Co się wypaliło - pyta moja przyjaciółka tempo rozglądając się po kuchni, co wywołuje u mnie cichy chichot. Jednak szybko się opanowuję.
- No mój związek z Zaynem...
- Znowu do tego wracasz? Kilka miesięcy temu też tak mówiłaś, a potem szaleliście jak najwięksi zakochańcy - odpowiada lekceważąco.
- Ale teraz to chyba tak naprawdę... Bo ja mam tego dość. On traktuje mnie jakbym hm... była jego własnością! - kończę trochę głośniej niż planowałam, a mój oddech staje się ciężki jak po kilometrowym biegu.
- W jakim sensie? Bije cię? - Black mierzy mnie uważnym spojrzeniem, chwilowo przestając rozlewać wódkę do szklanek przygotowanych na drinki.
- Zwariowałaś?! Nigdy nie podniósł na mnie ręki, tylko... Jakby to wytłumaczyć... Według niego najlepiej byłoby gdybym nie rozmawia z nikim inny kto nie jest mojej płci - tłumaczę patrząc w swoje dłonie. - A ja tak nie potrafię - dodaję żałosnym tonem. Bloom, opanuj się, nie wolno ci teraz płakać!
- Powiedz mu to tak jak powiedziałaś to mnie, pogadaj z nim. Kurde no nie może uważać cię za swoją rzecz! - woła oburzonym tonem Victoria.
- Ale ja już próbowałam... Każda taka rozmowa kończy się zdaniem: "Po prostu powiedz, że wolałabyś być z Jamesem, a nie ze mną!" ewentualnie: "To znajdź sobie innego chłopaka!". A w najlepsze opcji wyjdzie z domu trzaskając z drzwiami, a gdy wróci to zachowuje się tak jakby nic się nie stało - z każdym kolejnym słowem czuję jak coraz bliższe są wydostania łzy.
- Tak być nie może. Ty wykończysz się przy tym chłopaku psychicznie! Musisz się postawić, albo mu wytłumaczysz, albo zakończysz ten toksyczny związek - stwierdza Vicky pocierając dłonią czoło, jedną z wielu oznak bezradności u człowieka.
- Zrobię to jutro, nie chcę psuć urodzin Jacka - odpowiadam i próbuję wykrzywić moje wargi w kształt uśmiechu, ale zamiast tego wychodzi mi jakiś grymas na który moja przyjaciółka wybucha śmiechem, a po chwili przytula mnie do swojego ciała.
- Chciałam tylko powiedzieć, że pięknie dziś wyglądasz... Fajną masz sukienkę, a to jak się uczesałaś to już w ogóle graniczy z cudem - próbuje mnie pocieszyć, ale fryzura faktycznie mi się udała. Nagle rozbrzmiewa po raz wtórny tego dnia dzwonek do drzwi.
- Idź po chłopaków, a ja otworzę - rzuca w moją stronę Black wychodząc z kuchni. Biorę głęboki oddech próbując się opanować, naklejam na twarz uśmiech i wbiegam po schodach na piętro.

*Zayn*

- Lou, jedź szybciej! Już dawno zaczęła się impreza! - poganiam pasiastego, który odpowiada mi szerokim uśmiechem.
 Tak naprawdę to nie obchodzą mnie te całe urodziny, nie chcę by Amy była zbyt długo z Jamesem. Nie wiadomo co temu debilowi znowu strzeli do głowy. Jakby nie mógł zrozumieć, że wygrał lepszy... Uśmiecham się pod nosem na to stwierdzenie.
- ... Zayn... - dźwięk mojego imienia wyrywa mnie z własnych myśli.
- Ktoś coś chciał? - pytam spoglądając na tylne siedzenie.
- Właśnie zakładaliśmy się z Louisem kto ile wypije i obaj obstawiamy, że to ty wypijesz najwięcej - pospieszył z wyjaśnieniami Harry. Zmierzyłem go rozbawionym spojrzeniem, jednak jakikolwiek komentarz pozostawiłem dla siebie.
Jakieś dziesięć minut później stoimy w holu mieszkania ojca Jacka i wręczamy mu grupowy prezent, muzyka jest tak głośna, że nie zdziwi mnie widok dwóch policjantów w drzwiach oznajmujących nam, że sąsiedzi się skarżą na hałasy. Przez drzwi kuchni dostrzegam na stole dosyć sporą kupkę pozostałych prezentów, co oznacza, że wszyscy już swoje wręczyli oprócz nas. Nucimy mu na szybko melodię "Happy Birthday", a Turner udaje, że się w ogóle nie spodziewał.
- Chodźcie do salonu, wszyscy już są. Zayn z chęcią zaproponowałbym ci stanowisko DJ'a, ale niestety James już się tam ulokował - mówi Jack z wesołym uśmiechem.
- Spoko i tak nie mam na to dzisiaj ochoty. Potańczę z Amy, wypiję kilka drinków - odpowiadam szczerze zadowolony, że ten bałwan nie będzie mi wchodził w paradę.
- To ja was zostawiam, przywitajcie się z kim macie się przywitać i bawcie się dobrze! - woła solenizant starając się zagłuszyć muzykę, a po chwili znika w drzwiach prowadzących do salonu. Bierzemy z niego przykład i przechodzimy przez próg. Na widok masy ludzi, która się w nim znajduje chwilo przystajemy. Czuję jak Harry gwałtownie wciąga powietrze, a może tylko sobie to wyobraziłem? W każdym razie przed nami bawi się jakieś pięćdziesiąt ludzi. Skromna impreza, nie ma co.
Wśród tej plątaniny ludzkich ciał dostrzegam blond czuprynę Nialla, a obok niego dwie dziewczyny. Jedna zapatrzona w niego jak w obrazek z szerokim uśmiechem, a druga próbująca dorównać jej z radością, jednak coś w jej oczach mówi mi, że wcale nie jest szczęśliwa.
- Co trapi to grafitowe spojrzenie? - pytam kładąc dłonie na jej tali i przyciskam jej ciało do siebie tak bym mógł złożyć delikatny pocałunek na jej smukłej szyi. Pospiesznie obraca się by mogła stać do mnie przodem.
- Brak mojego księcia - odpowiada smutnym głosem. Wspina się na palce i niepewnie muska moje wargi na powitanie.
Impreza trwa w najlepsze, co jakiś czas każdy z obecnych udaję się do stolika po "wspomaganie". Niektórzy już dawno odpłynęli, część udaje, że wciąż jest trzeźwa, a inni na przykład tacy jak ja wciąż trzymają się całkiem nieźle. Jest kilka wyjątków, którzy prawie w ogóle nie piją, cóż, dla nas lepiej.
Koło pierwszej, gdy ilość osób biorących udział w zabawie znacznie się zmniejszyła nasz szanowny DJ puścił wolny kawałek. Obejmuję ciaśniej Amy i zaczynam znaczyć tylko sobie znane trasy na jej szyi.
Jej oddech z odrobiną alkoholu pieści moje nozdrza i wargi. Nie mogąc się dłużej oprzeć jej ciału, odstawiam nasze kieliszki na szafkę i pogłębiam pocałunek. Moja dłoń przypadkowo odnajduje zamek jej sukienki, który nagle staję się bardzo kuszący.
- Może poszukamy wolnego pokoju? - mruczę jej do ucha. Kiwa głową na znak zgody, więc pospiesznie ciągnę ją za rękę w stronę schodów prowadzących na piętro. Gdzieś w oddali dostrzegam zdenerwowane spojrzenie Jamesa.
- A co jeśli ktoś nas usłyszy? - pyta Am, delikatnie marszcząc czoło.
- Będziemy cichutko - odpowiadam, nie będąc w stanie dłużej powstrzymywać swojej żądzy.
Odgarniam kosmyki włosów z jej twarzy, a drugą ręką powoli rozpinam tył sukienki. Ubranie zsuwa się na podłogę. Bezwstydnie mierzę spojrzeniem ciało Amy, ukryte jedynie za cienkim materiałem bielizny, który jest bardziej podniecający niż gdyby była bez niego.
Dziewczyna z figlarnym uśmiechem dobiera się do guzików mojej białej koszuli. Pospiesznie ściągam ją i rzucam w kierunku bliżej nieokreślonym. Łapię Amy za biodra i stanowczym ruchem przyciągam do siebie. Składam delikatny pocałunek na jej obojczyku przez co ciało dziewczyny przechodzi dreszcz, a z gardła wydobywa się ciche westchnięcie.
Jednak nie jest dane nam skończyć, ba nawet rozpocząć zdarzenia, które miało zajść między nami, ponieważ po pomieszczeniu rozchodzi się dźwięk stanowczego uderzania o drewno.
- Ktoś pukał? - pyta Amy rozglądając się nieprzytomnie po pomieszczeniu. Ponownie ktoś puka, tym razem bardziej natarczywie. Dziewczyna naciąga na siebie sukienkę i przytrzymując ją w tali tak by nie zsunęła się z jej ciała, uchyla drzwi.
- Tu jesteś! Wszędzie cię szukałem! - dobiega mnie głos Jamesa. - Chciałem spytać czy ze mną  zatańczysz?
- Co? A tak jasne... Poczekaj chwilę - odpowiada Amy po czym zamyka drzwi. Staje do mnie tyłem. - Mógłbyś? - pyta z pewnością mając na myśli zamek swojej sukienki. Niechętnie go zasuwam.
- Właśnie teraz musisz tańczyć z tym idiotom? - mruczę do jej ucha starając się utrzymać klimat sprzed kilkunastu sekund.
- Od samego początku to nie był dobry pomysł. Ktoś by nas usłyszał... Zresztą to tylko jeden taniec - odpowiada, unikając mojego spojrzenia.
- Świetnie! - wołam wściekłym tonem po czym obracam się tyłem do niej i powoli zaczynam zapinać guziki własnej koszuli.
Po kilku minutach schodzę na dół i w tłumie dostrzegam jak Black obejmuje moją dziewczynę, nachyla się w jej stronę i szepce coś do ucha, a w odpowiedzi Amy wybucha perlistym śmiechem.
Czuję jak moje ciało zaczyna pochłaniać coraz większa wściekłość. Pod ścianą dostrzegam samotną dziewczyną, całkiem ładną. Nie wiem czy to adrenalina, złość wymieszana z zazdrością  płynące w moich żyłach czy alkohol, a może wszystko po trochu sprawia, że podejmują taką decyzję. Podchodzę do niej i kładę dłonie po obu stronach jej twarzy, tak by nie mogła mi uciec, po czym wpijam się w jej wargi. Napieram na nią całym ciałem. Z początku wyczuwam jej zaskoczenie, a po chwili próbuje dorównać mojej zachłanności. Nie potrzebuję tego. Odpycham ją od siebie i ponownie odszukuję wśród tłumu Bloom. Jej twarz jest blada, a oczy szerokie ze zdziwienia. Z lubością oblizuję wargi i zmierzam w jej kierunku.
- Myślisz, że tylko ty możesz się dobrze bawić? Co się tak zdziwiłaś? Teraz już wiesz jak się czuję za każdym razem jak ten frajer cię dotyka! I co podoba się? - krzyczę jej w twarz. Podnosi dłoń i uderza z całej siły mój policzek.
- Malik, to koniec! - woła powstrzymując łzy. Spoglądam na nią z nie do wierzeniem. Czy o to mi chodziło? Chciałem tylko, żeby poczuła się tak samo jak ja. Chciałem by przez chwilę poczuła taką samą zazdrość, to nie tak miało się skończyć.
- Zaczekaj! - krzyczę za dziewczyną. Wybiegam za nią przed dom, ale ona zdążyła się już rozpłynąć w mroku nocy.


_______________________________

Doooooooobry wieczór <3!
Przyznawać się kto ma ferie? Bo mi się właśnie rozpoczęły! *.*
Rozdział dedykuję kochanej Pauli (Kocia3ek), chciałaś seler to masz! Chociaż nie do końca wyszło mi tak jak chciałam, ale zawsze coś :)
Mam do was dziś dwie sprawy:
1. Mam do was pytanie od Kocia3ek, czy ktoś nie chciałby z nią poprowadzić dalej opowiadania. Więcej informacji na tej stronce: Take me home. Sama z chęcią bym do niej dołączyła, bo blog jest świetny, ale niestety nadmiar obowiązków mi na to nie pozwala, ledwo z własnym opowiadaniem daję radę ;<.
2. Chciałabym gorąco polecić opowiadanie Diany Nowackiej: You are the only exception. Dziewczyna dopiero zaczyna, ale idzie jej całkiem nieźle, a wszyscy dobrze wiemy jakie początki są trudne.
A tak poza tym to ten rozdział może wyglądać tak jakby Amy zostawiła specjalnie Zayna, ale nic się nie martwcie fani Malika, to wybieg taktyczny wszystko będzie okej. Szanuję wasze zdanie :*

wtorek, 29 stycznia 2013

53. Kiedyś znowu się spotkacie

*Vicky*

- Jedźcie ostrożnie, a jak dojedziecie to zadzwoń. I nie płacz już, wiedziałaś, że to się tak skończy, z rakiem jest bardzo ciężko wygrać... - mówi babcia na pożegnanie, przytulając mnie do siebie.
- Wiem, ale ciągle wydawało mi się, że to głupi żart... A teraz ona nie żyje! - wołam zanosząc się płaczem. Czuję jak obejmują mnie silne ramiona i prowadzą w stronę samochodu. Po chwili siedzę w pojeździe, a Niall pakuje walizki do bagażnika. Obserwuję w lusterku jak podchodzi do babci i jeszcze chwilę z nią rozmawia. Prawdopodobnie ja jestem tematem ich rozmowy, ponieważ w tym samym momencie spoglądają w moją stronę. Irlandczyk uśmiecha się smutno i po raz ostatni przytula babcię, a po kilku sekundach znajduje się obok mnie, na fotelu kierowcy.
- Kierunek Londyn? - pyta, ale nie mam siły mu odpowiedzieć. Chłopak odpala samochód i wyrusza z podjazdu. Uliczki, przesuwają się przed moimi oczami w przyśpieszonym tempie. Dodatkowo widoczność utrudniają mi łzy, które cały czas uparcie dążą tą samą trasą. Wypływają z oczu, spływają po policzkach, zostawiając za sobą mokre smugi, do momentu, aż zatrzymują się na brodzie, gdzie spadają w dół, by rozprysnąć się na miliony kropelek na moich dłoniach.
- Dlaczego ona umarła? Czemu nie możemy zająć się Ginny? To nie tak miało wyglądać... - mówię, żałosnym głosem.
- Vicky, trudno odpowiedzieć mi na te pytania, może to głupio zabrzmi, ale tak po prostu musiało być. Chcieliśmy się zająć małą, zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy, ale to prokurator zadecydował, że jesteśmy za młodzi, a moja kariera mogłaby jej zaszkodzić, zaraz po utracie matki. Więc prawda jest taka, że ona nie może być z nami tylko z mojej winy. Przepraszam, że nie mogę być normalnym chłopakiem... - stwierdza. Próbuję mu się przyjrzeć, ale łzy mi to utrudniają. Ze złością je ocieram i w końcu widzę jak niebieskooki uparcie patrzy prosto przed siebie.
- Niall co ty chrzanisz?! To nie jest twoja wina, że jakiś idiota nie wyraził zgody! Zabraniam ci tak myśleć, rozumiesz? Będziemy ją zabierać do nas jak tylko będzie się  dało. Boję się jak to wszystko przeżywa mama, w końcu Susan była jej młodszą siostrą. Nie wyobrażam sobie jakby to było, gdyby nagle zabrakło Jamesa. To wszystko jest tak cholernie niesprawiedliwe!
- Wiem Vicky, wiem... - szepce Niall, ściskając moją dłoń.

- Jesteśmy na miejscu, wstawaj - dobiega mnie głos Nialla. Otwieram oczy, za szybą samochodu jest już ciemno, a w mroku dostrzegam zarys domu moich rodziców.
- Dawno usnęłam? - pytam zaspanym głosem, równocześnie próbując wyplątać się z koca, którym prawdopodobnie przykrył mnie blondyn, żebym nie marzła.
- Jakieś dwie godziny temu - odpowiada, podając mi dłoń. Kiwam głową, na znak zrozumienia i powoli ruszamy w stronę drzwi.
Wchodzimy do środka bez pukania. W domu panuje niewyobrażalna cisza, robimy kilka kroków, a ich dźwięk wydaje mi się przeraźliwie głośny. Najwidoczniej nie tylko mi, ponieważ Irlandczyk krzywi się na ich odgłos, po czym uśmiecha słabo, zorientowawszy się, że go obserwuję.
- Niall! Vicky! - dobiega nas głos ze strony schodów. Obaj kierujemy tam spojrzenie. W naszą stronę biegnie zapłakana Ginny. Odruchowo wyciągam ręce, by po chwili mogła się w nich znaleźć.
- Co się stało? - pytam, chociaż wiem, że to idiotycznie brzmi.
- Gdzie jest mama? Oni nie chcą mi powiedzieć! Zabrali mi mamę! - krzyczy ze złością. Czuję jak pod moimi powiekami ponownie zbierają się łzy.
- Twoja mama... Ona...
- Ona wciąż tu jest - przerywa mi Horan, przez co mała wykrzywia się z ciekawością w jego stronę. - Wszędzie. Tylko jest niewidzialna, na zawsze będzie przy tobie, ale nie będziesz mogła jej dostrzec.
- Dlaczego? Ja chcę ją zobaczyć, chcę z nią porozmawiać - mówi, a po jej policzkach zaczynają płynąć łzy.
- Nie płacz, mama by tego nie chciała. Wiem, że to trudne do zrozumienia, ale jeżeli będziesz dzielna, to za wiele lat ją spotkasz i znowu będziesz mogła z nią porozmawiać - odpowiada uspokajającym głosem Niall.
- Obiecujesz? - pyta podejrzliwie Ginny.
- Obiecuję.
- Kochanie, teraz powiedz mi gdzie jest wujek z ciocią i James? - pytam małej.
- Ciocia się zamknęła w swoim pokoju i z nikim nie chce rozmawiać, wujek próbuje ją przekonać, żeby otworzyła, a James siedzi w kuchni. Zaprowadzę was do niego - odpowiada. Stawiam ją na podłodze, a ona łapie nasze dłonie i prowadzi do kuchni.
Przy stole siedzi mój brat, twarz ma schowaną w dłoniach, a jego ciałem wstrząsają delikatne dreszcze.
- Ginny idź na górę i przygotuj swoje rzeczy, dobrze? Za chwilkę przyjdzie do ciebie Niall i pomoże ci się spakować - mówię w stronę małej, a ona wbiega po schodach w stronę swojego pokoju.
- Przynieś moją walizkę, a potem zabierz Ginny do nas do domu, już dość się napatrzyła na ból innych osób - szepczę do Nialla.
- W porządku, przyjechać po ciebie rano?
- Nie, przejdę się, a teraz leć - odpowiadam. Chłopak delikatnie całuje mój policzek, a następnie opuszcza pomieszczenie. Biorę głęboki wdech i wchodzę w krąg świateł kuchni.
- James... - mówię, kładąc dłoń na ramieniu brata. Podnosi głowę i dostrzegam, że ma zaczerwienione oczy.
- Vicky? Co ty tu robisz? Przecież byłaś z Niallem u babci... - pyta patrząc na mnie ze zdziwieniem.
- Przyjechaliśmy przed chwilą. Jak się czujesz?
- Jakby umarła moja ciocia - odpowiada ze smutnym uśmiechem.
- Fakt, głupie pytanie - stwierdzam, włączając wodę na herbatę.
- Gdzie Niall?
- Kazałam mu zabrać Ginny do nas do domu... W ogóle jak ona to wszystko przyjmuje?
- Cały czas pyta gdzie jest mama. Nie chce już z nami rozmawiać, ciągle powtarza, że kłamiemy i ukryliśmy gdzieś Susan. Mama się w ogóle załamała i nie wychodzi z sypialni, nawet taty nie chce wpuścić. Nie wiem jak długo jeszcze to wszystko wytrzymam... - tłumaczy łamliwym tonem.
- Wiem James, to wszystko jest dziwne, ale będziemy musieli sobie dać radę. Jakoś powoli to wszystko ogarniemy. Najważniejsze jest to, że ma się kto zająć Ginny, a reszta jakoś sama się ułoży. Będziemy musieli bardzo wspierać mamę... - stwierdzam, delikatnie gładząc jego dłoń.
- Taa... Nie wyobrażam sobie, jakby to było gdybym się dowiedział, że ciebie już nie ma. Tysiące razy mówiłem ci, że cię nienawidzę, ale to nie prawda. Kocham cię, jesteś moją jedyną siostrą i nigdy nie pozwolę, żeby stała ci się krzywda, obiecuję - mówi James, a w jego oczach dostrzegam błysk, który oznajmia mi, że nie kłamie, że zrobi wszystko, by dotrzymać tej obietnicy. Przytulam go, najmocniej jak potrafię i szepczę sponad jego ramienia:
- Wiem James, ja też cię kocham.
Nasze przytulanie przerywa gwizdek czajnika. Ocieram pojedynczą łzę, która nie wiadomo skąd znalazła się na moim policzku i wyciągam cztery kubki z szafki.
- Ześlę tu tatę, przypilnuj, żeby wypił chociaż tą herbatę, a ja spróbuję porozmawiać z mamą, okej?
- Okej, ale wątpię, żeby ci się to udało - odpowiada, przybitym głosem, po czym podaje mi dwa kubki. Odbieram je od niego i kieruję się trasą, którą tak często pokonywałam w dzieciństwie.
Na miejscu dostrzegam tatę opartego plecami o drzwi sypialni.
- Cześć tato - mówię, siląc się na beztroski głos. Spogląda na mnie zdezorientowanym wzrokiem, ale kiwa mi głową w odpowiedzi. - Idź na dół, zaparzyłam dla ciebie herbatę... - dodaję, a on bez słowa podnosi się z podłogi i ze zwieszoną głową schodzi po schodach.
Biorę głęboki oddech i niepewnie pukam do drzwi. Odpowiada mi głucha cisza. Podnoszę ponownie dłoń i uderzam o drewno. Nic. Powtarzam czynność kolejny i kolejny raz.
- Dajcie mi wszyscy święty spokój! - krzyczy mama zza drzwi. Przynajmniej wiem, że żyje...
- Mamo? Proszę, otwórz! - wołam, modląc się w duszy, żeby posłuchała. Na kilkanaście, niemiłosiernie długi sekund zapada cisza, a następnie słyszę szczęk przekręcanego klucza w zamku. Naciskam niepewnie klamkę, która tym razem ustępuje. Wsuwam się pośpiesznie do pomieszczenia, zanim mama zdąży zmienić zdanie i z powrotem zamknie drzwi na klucz.
Moja rodzicielka siedzi na łóżku rękami obejmując kolana, jakby tym sposobem chciała się obronić przed całym złem świata. Twarz ma całą zapłakaną, a w koło niej leżą stare fotografie. Biorę kilka z nich do ręki, a każde przedstawia Susan. Czarno-białe zdjęcie z moją mamą na placu zabaw, pierwszy dzień szkoły, matura, jakieś urodziny, Sus trzymająca mnie na rękach, a obok James z samochodzikiem w ręce. Zdjęcie jak była w ciąży i na porodówce, a ostatnie z tamtych wakacji, jak obejmuje się z mamą i obie coś krzyczą w stronę aparatu.
Odkładam fotografie na stolik znajdujący się tuż obok łóżka, a mamie podaję jeden z dwóch kubków z herbatą. Przyjmuje go z lekkim kiwnięciem głowy.
- Ona miała dopiero dwadzieścia osiem lat! To nie jest wiek na umieranie! Dlaczego, nie poszukaliśmy jej jakiejś lepszej kliniki? Wzięlibyśmy kredyt, wszystko jakoś by się ułożyło... - stwierdza mama żałosnym głosem.
- Dobrze wiesz, że to by jej nie uratowało, jedynie przedłużyło o jakiś czas życie. Może o rok, albo dwa... Ale Susan, nie chciała przed tym uciekać, a myślenie "co by było gdyby" nic już nie zmieni, wiem, że to dla ciebie bardzo trudne, ale musisz żyć dalej. Nie możesz odizolowywać się od nas, od taty. Susan by tego nie chciała. Obiecałaś zająć się jej córką, więc dotrzymaj tej obietnicy, bo tylko dzięki temu twoja siostra odeszła z tego świata spokojna. Ona nie zniknęła, już na zawsze będzie w twoim sercu, będzie cię chronić i wspierać. Daj sobie pomóc - szepczę patrząc mamie prosto w oczy. Przez chwilę między nami panuje cisza, ale w końcu kiwa głową, a ja wypuszczam powietrze z płuc. Nawet nie zauważyłam, że gdy skończyłam mówić wstrzymałam oddech.
- Masz rację, muszę żyć dla was, dla ciebie, Jamesa i taty, dla Ginny... i dla mojej siostry. Muszę wypełnić zadanie, które mi powierzyła, nie mogę zamykać się w pokoju i płakać, to nie byłoby w porządku. Każdy z nas cierpi, przepraszam, zachowuję się egoistycznie - szepcze mama, po czym przytula mnie do swojego kruchego ciała.
- Nie prawda, pewnie ja na twoim miejscu zachowałabym się tak samo - odpowiadam ze smutnym uśmiechem.
- Chodźmy na dół, muszę ich wszystkich przeprosić. Już jutro jest... ceremonia - mówi spuszczając wzrok na podłogę i przełykając ślinę. Słowo "pogrzeb", prawdopodobnie nie chce jej nawet przejść przez gardło. Ściskam jej dłoń i ze świeżymi śladami łez na policzkach, schodzimy do kuchni.

- Gdzie jest mama? - pyta ponownie Ginny.
- Już ci tłumaczyłem, że jest tuż obok. Tylko nie widzialna - odpowiada cierpliwie Niall.
- Ja już nie chcę bawić się w tą grę! Ja chce moją mamę! - krzyczy mała, a w jej oczach wzbierają się łzy. - Przestańcie kłamać!
- Posłuchaj, dzisiaj jest bardzo ważny dzień. Za chwilę pojedziemy pożegnać się z twoją mamą na jakiś czas, dlatego musisz być grzeczna i zjeść śniadanie - próbuję jakoś to wszystko ogarnąć.
- Ale ja nie chcę się z nią żegnać!
- Pamiętasz co ci wczoraj obiecałem? Że jeszcze spotkasz swoją mamę, ale dopiero za jakiś czas, więc jeżeli będziesz w to bardzo mocno wierzyć to, to się spełnił - stwierdza Irlandczyk, biorąc Ginny na ręce. Mała w odpowiedzi niepewnie kiwa głową i chowa twarz w ramionach mojego chłopaka, niebieskooki delikatnie głaszcze ją po włosach i szepcze uspokajające słowa.
- Czas się zbierać - mówię piętnaście minut później. Niall podnosi się z podłogi i pomaga wstać Ginny.
- W co ubierzemy małą? - pyta marszcząc brwi.
- Nie wiem, coś znajdziemy w rzeczach, które wczoraj pakowaliście. Idę się przebrać, a potem zajmę się jej ubraniem - stwierdzam, po czym wspinam się po schodach do naszej sypialni.
Zakładam na siebie jedyną stosowną czarną sukienkę jaką znalazłam w swojej szafie, a do tego przygotowuję sobie czarny płaszczyk, żeby nie marznąć podczas pogrzebu. Do małej torebki pakuję kilkanaście paczek chusteczek i schodzę z powrotem na dół.
- Dlaczego wyglądasz tak poważnie? - pyta Ginny na mój widok.
- Ponieważ przez jakiś czas nie powinniśmy nosić zbyt kolorowych ubrań, żeby uczcić w ten sposób pamięć o twojej mamie... - mówię równocześnie przeglądając ubrania małej. W końcu wybieram czarne spodnie, biały podkoszulek i szary płaszczyk. Po kilkunastu minutach dołącza do nas Niall, ubrany w czarny garnitur z wieńcem w dłoni. Podaje mi kwiaty, a Ginny bierze na ręce ze smutnym uśmiechem.

Stoimy w kilkudziesięcioosobowej grupie żałobników, a w okół nas każdy przeżywa swój rodzaj żalu. Zwalisty mężczyzna powstrzymuje łzy, a mokra od deszczu, pogrążona w rozpaczy starsza pani łka załamana. Obok mnie płacze mama, a James obejmując ją, sam stara powstrzymać się łzy. Ginny przygląda się temu wszystkiemu ze zdziwieniem. Setki śladów butów odciśniętych w błocie układają się w ścieżkę bólu.Tata spóźnia się i staje z tyłu, trochę na uboczu, ledwo panując nad emocjami podczas gdy kapłan, którego praktycznie nie słyszę, wygłasza kazanie.
- Dlaczego ten pan mówi, że w tym drewnianym czymś leży moja mamusia? - szepcze Ginny do Nialla. Blondyn spogląda na mnie zaczerwienionymi oczami, licząc na pomoc z mojej strony.
- Wiesz, kiedyś wszyscy będziemy w tym drewnianym pudełku, to właśnie wtedy staniemy się niewidzialni i zaczniemy chronić naszych bliskich... - odpowiadam zachrypniętym głosem. Mała kiwa głową i do końca już milczy.
W końcu ksiądz rzuca na trumnę symboliczną garstkę ziemi, a czterech mężczyzn zaczyna ją opuszczać w głąb ciemnej dziury.
Mama wtula się z rozpaczą w Jamesa. W tym momencie podchodzi do nich tata i przyciąga mamę do siebie, a mój brat kieruje się w naszą stronę. W ręku trzyma długą, bordową różę.
- Pożegnaj się z mamą - szepcze do małej wyciągając dłoń z rośliną.
Ginny odbiera ją od Jamesa i kładzie kwiat na trumnie ze słowami:
- Kocham Cię mamo, do zobaczenia w przyszłości...

______________________________________


Dzień dobry, cześć i czołem! :*
Na samym początku bardzo chcę podziękować Asuri. Gdyby nie ona ten rozdział miałby fatalny tytuł i na pewno nie był w tej postaci w jakiej jest obecnie. Bardzo, bardzo, ale to bardzo Ci dziękuję za wszystkie poprawki i że chciało Ci się to sprawdzać. Jesteś C-U-D-O-W-N-A! :*
Mam nadzieję, że tym rozdziałem udało mi się przypomnieć wszystkim, którzy nie pamiętali kto to jest Susan, wyjaśnić o co chodzi :)
Rozdział jest dosyć smutny, ale jakie mogą być przygotowania do pogrzebu i sama ceremonia? Jednak mnie się podoba, jakoś tak mi pasuje :)
Rozdział się pojawił dosyć wcześnie jak na moje pisanie. Miał być w sobotę, ale mam tak dobry humor, że stwierdziłam, że może pojawić się już dzisiaj :) 
Widzę, że trwa zacięta walka co do Zayna i Jamesa, także z niecierpliwością czekam na jej rozwiązanie, głosujcie dalej, kto jeszcze nie zagłosował! ;**