poniedziałek, 11 lutego 2013

54. Toksyczny związek

*3 miesiące później*

*Vicky*

- Nialler pośpiesz się! Jest już 14:00! Musimy jeszcze kupić prezent, alkohol i jakieś jedzenie na imprezę, a ty najspokojniej w świecie jesz! - krzyczę do blond chłopaka siedzącego przy kuchennym stole. Podnosi na mnie wzrok znad swojej kanapki, a jago wargi rozciągają się w szerokim uśmiechu.
- Spokojnie, zdążymy ze wszystkim. Chociaż byłoby o wiele łatwiej gdybyś wcześniej nie zamknęła się na ponad dwie godziny w łazience! - woła żartobliwym tonem po czym niechętnie podnosi się od stołu.
- No wiesz, przecież muszę jakoś wyglądać na urodzinach przyjaciela! Bóg wie ile on osób zaprosił, znając jego układy towarzyskie... - odpowiadam z lekkim oburzeniem równocześnie kierując się w stronę samochodu. Szybko wsuwam się na siedzenie pasażera co Irlandczyk kwituje zdziwionym spojrzeniem.
- Przecież nie mogę prowadzić w tych butach! Po pierwsze nie wyczuwam dokładnie pedałów, a po drugie zedrze mi się zamszyk - mówię to takim tonem, jakby ten argument przeważył sprawę.
- Ale ja jadę na imprezę między innymi po to żeby się napić - sprzeciwia się niebieskooki, dosadnie akcentując słowo "napić".
- A ja to już nie mogę się napić? - pytam mierząc go rozbawionym tonem.
- No... Możesz... Ale... Ty wypijesz mniej! Więc szybciej wytrzeźwiejesz, czyli to ty nas odwieziesz do domu! - odpowiada z wyraźnym zadowoleniem na twarzy, że udało mu się jakoś wybrnąć z sytuacji. Zanim zdążę zaprotestować chłopak biegnie z powrotem do domu.
Po chwili wraca z szerokim uśmiechem na twarzy w dłoni trzymając moje miętowe trampki.
- To po to, żeby ci się szpilki nie zdarły i żebyś bez problemu mogła wyczuć pedały - tłumaczy. Odbieram je z niezadowoleniem i przesiadam się na fotel kierowcy.
- To dokąd jedziemy? - pytam uruchamiając silnik pojazdu.
- Galeria? Kupimy tam prezent, a jest też Tesco więc można od razu kupić potrzebne produkty do przygotowania jedzenia i alkohol - proponuje Niall. Kiwam głową na znak zrozumienia i ruszam z podjazdu.
Do centrum docieramy po jakiś 30 minutach jazdy. Szybko przebieram wygodne, wręcz idealne do chodzenia po sklepach trampki na mniej stabilne obuwie, jakim są szpilki, przez co słyszę cichy wybuch śmiechu mojego towarzysza, ale dzielnie go ignoruję i dumnym krokiem wchodzę do jednego budynku łączącego setki sklepów.
- Myślałem, żeby kupić mu na Xboxa Fifę 2013, albo jakąś płytę, co o tym myślisz? - pyta Niall, gdy w końcu udaje mu się wyrównać ze mną krok.
- Ja myślałam o jakiś perfumach i też grze, więc możemy połączyć twoją Fifę z moimi perfumami - stwierdzam ze wzruszeniem ramion.
- W takim razie pierwszy sklep to komputerowy - decyduje z wesołym błyskiem w oczach.
- Długo jeszcze? Mieliśmy przyjść tylko po jedną grę! - wołam z jękiem po 30 minutach spędzonych w jednym i tym samym sklepie.
- Co? Już, już... - odpowiada niezbyt świadomie blondyn z głową utkwioną pomiędzy półkami z wyścigami i jakimiś strzelankami.
- Rób co chcesz, ja wychodzę. Jakbyś jednak miał zamiar dzisiaj stąd wyjść to jestem w drogerii na przeciwko - mówię znudzonym głosem, po czym pospiesznie wychodzę ze sklepu.
- Dzień dobry, czy mogę w czymś pomóc? - pyta mnie miłym głosem brązowowłosy chłopak z obsługi. Na oko wygląda na 22 lata, więc pewnie dorabia w czasie wolnym od studiów, zakładając, że na takowe się udał.
- Szukam perfum dla przyjaciela na urodziny, mógłbyś mi jakieś polecić? - odpowiadam, zadowolona, że w końcu ktoś się mną zainteresował.
- Hm.. Mamy teraz promocję na zestawy, no wiesz dezodorant, perfumy i żel pod prysznic, strasznie się opłaca. Poczekaj - mówi rozglądając się po półce z różnymi pudełkami i buteleczkami. W końcu bierze do ręki flakonik o czekoladowym zabarwieniu. - Co powiesz o tych?
Szybko odpycham od siebie jego rękę ze źródłem zapachu.
- Są zbyt słodkie - stwierdzam krzywiąc się,  na co chłopak wybucha wesołym śmiechem.
- Tak w ogóle to mam na imię Patrick, a ty? - pyta podając mi kolejny zapach.
- Vicky, a te perfumy śmierdzą - odpowiadam, przez co brunet ponownie wybucha śmiechem. Na szczycie półki dostrzegam śliczny turkusowy flakonik po który od razu wyciągam ręce. Niestety przedmiot znajduje się poza zasięgiem moich dłoni. Staję na palcach i ze wszystkich sił staram się go dosięgnąć, mimo że rozciągnęłam już swoje ciało na całą możliwą długość wciąż brakuje mi kilku centymetrów. Patrick przygląda się mojej nieudanej próbie ze śmiechem.
- Może byś mi pomógł? - mówię ze złością do nowo poznanego. Chłopak delikatnie mnie odsuwa i podaje mi butelkę. Jednak nie udaje mi się jej odebrać...
- Panu już podziękujemy! - woła Niall ze złością wyrywając mu flakonik. - Prawda kochanie? - dodaje, podkreślając słowo "kochanie" i całując mój policzek.
- Chciałem tylko pomóc... - odpowiada chłodnym tonem Patrick.
- W porządku. Mógłbyś nam to jakoś fajnie zapakować? Albo tak jak mówiłeś znalazłbyś jakiś zestaw? - staram się załagodzić sytuację.
- Poczekaj chwilę... Znaczy poczekajcie - poprawia się niechętnie chłopak po czym kieruje się na zaplecze sklepu.
- Co to miało być?! - naskakuje na mnie blondyn.
- O co ci chodzi? Przecież cię prosiłam, żebyśmy już poszli z tego sklepu, to mnie olałeś! Chciałam tylko szybciej skończyć zakupy więc kiedy ty stałeś i gapiłeś się na gry, ja przyszłam tutaj, żeby kupić pozostałą część prezentu - odpowiadam przewracając oczami.
- Ten chłopak cię podrywał! - syczy Niall w moją stronę, podejrzliwie mrużąc oczy.
- Nie bądź śmieszny! Chciał być miły - stwierdzam lekceważąco.
- To niech idzie być miłym gdzie indziej - mruczy pod nosem, równocześnie obejmując mnie w talii. - Mogłabyś już nigdzie nie chodzić beze mnie? - dodaje już głośniej.
- Mogłabym...
- Mam! - woła Patrick ponownie do nas podchodząc i podając mi prostokątny pakunek.
- Jesteś wielki! Dziękuję, to... cześć - dodaję z uśmiechem po czym kierujemy się w stronę kas.
- Do zobaczenia Vicky! - woła za mną Patrick na co Irlandczyk zaciska szczęki, ale nic nie mówi.
Piętnaście minut później jeździmy do połowy wypełnionym wózkiem między różnymi półkami z żywnością.
- Chodźmy jeszcze po słodycze! - krzyczy z radością Niall.
- Raczej na warzywa, muszę kupić seler - poprawiam go ze śmiechem.
- Seler? - powtarza z przerażeniem.
- Czytałam fajny przepis w gazecie na sałatkę selerową - tłumaczę na co niebieskooki wzrusza ramionami i zawraca wózek.
- Jesteś pewna, że potrzebujemy tego aż tyle? - pyta Horan, a jego oczy robią się coraz większe ze zdziwienia przy każdym kolejnym warzywie włożonym do koszyka. - Miała być sałatka, a nie obiad dla sztabu wojska...
- W przepisie wyraźnie pisało kilogram selera! - usilnie bronię swoich racji. - Podaj mi jeszcze ten co masz pod lewą ręką - dodaję na co niebieskooki podnosi dłonie w geście poddania.
- Lepiej chodźmy już do kasy - stwierdzam spoglądając na nasze zakupy.

*Amy*

Dzwonek do drzwi przerywa pierwsze przygotowania do imprezy. Jednak nie śpieszę się by otworzyć, w końcu to nie mój dom.
- Jack ktoś przyszedł! - ponaglam kuzyna, gdy rozlega się drugi dzwonek. Wzdycham i niechętnie kieruję się do drzwi cały czas rozglądając się za brązową czupryną Jacka. Ciągnę za klamkę i przed sobą dostrzegam Nialla z Vicky.
- Cześć, impreza zaczyna się dopiero za dwie godziny z tego co wiem - stwierdzam ze zdziwieniem na ich widok.
- Przyszliśmy pomóc - odpowiada z szerokim uśmiechem Vick.
- Gdzie solenizant? - dodaje blondyn, zaglądając mi przez ramie w głąb domu.
- Zniknął gdzieś na piętrze z Jamesem. Chyba poszli przetestować jakieś nowe procenty... - mówię za wzruszeniem ramion robiąc im miejsce by mogli wejść do środka.
- W takim razie pozwólcie, że was zostawię same... - mówi Niall z szelmowskim uśmiechem, a po chwili wbiega po schodach z okrzykiem "Chłopaki zaczekajcie na mnie!".
- Gdzie Zayn? - pyta Vicky wypakowując zakupy na blat mebli w kuchni.
- Powiedział, że przyjedzie później razem z całą brygadą... Po co ci tyle selera?! - wołam ze zdziwieniem przyglądając się coraz większemu stosowi warzyw.
- No bo... ee... czytałam przepis na sałatkę selerową... Wyglądał fajnie... I no wiesz... chciałam ją zrobić... - w końcu udaje się jej wydukać. Marszczę brwi.
- W jakich jednostkach miałaś podane? W kilogramach, gramach czy dekagramach?
- Pisało sto gram, czyli jeden kilogram - odpowiada z takim zadowoleniem, jakby obliczyła wyjątkowo trudne zadanie matematyczne.
- Głuptasie! - wołam ze śmiechem. - Sto gram to dziesięć dekagramów, a nie kilogram!
- Serio? - pyta z przerażeniem w oczach. - To dlatego ludzie patrzyli na mnie w sklepie jak na wariatkę! - dodaje uderzając się otwartą dłonią w czoło. - Debil, no debil.
- Teraz już wiem, czemu to zawsze James gotuje, a nie ty! Bo nie umiesz sobie składników obliczyć - mówię zanosząc się śmiechem.
- Czy ktoś wypowiedział moje szlachetne imię? - dobiega mnie zza moich pleców. Obracam się i moja twarz znajduje się na wprost twarzy Jamesa. Pospiesznie się odsuwam.
- Mówiłam tylko, że wiem już czemu to ty gotujesz u was w domu, bo Vicky nie potrafi liczyć - powtarzam, na co moja przyjaciółka rzuca mi spojrzenie od którego z pewnością bym zginęła gdyby to było możliwe.
- A już myślałem, że powiesz, że jestem najlepszym kucharzem na świecie - stwierdza Black z udawanym załamaniem. - No nic, wracam się pocieszać na górę. Jakby ktoś przyszedł to nas zawołajcie, okej?
- Okej, okej. A teraz leć zanim wypiją twoją kolejkę - stwierdza Vicky delikatnie popychając go w stronę wyjścia.
- Wiesz, to już się chyba wypaliło... - zaczynam.
- Co się wypaliło - pyta moja przyjaciółka tempo rozglądając się po kuchni, co wywołuje u mnie cichy chichot. Jednak szybko się opanowuję.
- No mój związek z Zaynem...
- Znowu do tego wracasz? Kilka miesięcy temu też tak mówiłaś, a potem szaleliście jak najwięksi zakochańcy - odpowiada lekceważąco.
- Ale teraz to chyba tak naprawdę... Bo ja mam tego dość. On traktuje mnie jakbym hm... była jego własnością! - kończę trochę głośniej niż planowałam, a mój oddech staje się ciężki jak po kilometrowym biegu.
- W jakim sensie? Bije cię? - Black mierzy mnie uważnym spojrzeniem, chwilowo przestając rozlewać wódkę do szklanek przygotowanych na drinki.
- Zwariowałaś?! Nigdy nie podniósł na mnie ręki, tylko... Jakby to wytłumaczyć... Według niego najlepiej byłoby gdybym nie rozmawia z nikim inny kto nie jest mojej płci - tłumaczę patrząc w swoje dłonie. - A ja tak nie potrafię - dodaję żałosnym tonem. Bloom, opanuj się, nie wolno ci teraz płakać!
- Powiedz mu to tak jak powiedziałaś to mnie, pogadaj z nim. Kurde no nie może uważać cię za swoją rzecz! - woła oburzonym tonem Victoria.
- Ale ja już próbowałam... Każda taka rozmowa kończy się zdaniem: "Po prostu powiedz, że wolałabyś być z Jamesem, a nie ze mną!" ewentualnie: "To znajdź sobie innego chłopaka!". A w najlepsze opcji wyjdzie z domu trzaskając z drzwiami, a gdy wróci to zachowuje się tak jakby nic się nie stało - z każdym kolejnym słowem czuję jak coraz bliższe są wydostania łzy.
- Tak być nie może. Ty wykończysz się przy tym chłopaku psychicznie! Musisz się postawić, albo mu wytłumaczysz, albo zakończysz ten toksyczny związek - stwierdza Vicky pocierając dłonią czoło, jedną z wielu oznak bezradności u człowieka.
- Zrobię to jutro, nie chcę psuć urodzin Jacka - odpowiadam i próbuję wykrzywić moje wargi w kształt uśmiechu, ale zamiast tego wychodzi mi jakiś grymas na który moja przyjaciółka wybucha śmiechem, a po chwili przytula mnie do swojego ciała.
- Chciałam tylko powiedzieć, że pięknie dziś wyglądasz... Fajną masz sukienkę, a to jak się uczesałaś to już w ogóle graniczy z cudem - próbuje mnie pocieszyć, ale fryzura faktycznie mi się udała. Nagle rozbrzmiewa po raz wtórny tego dnia dzwonek do drzwi.
- Idź po chłopaków, a ja otworzę - rzuca w moją stronę Black wychodząc z kuchni. Biorę głęboki oddech próbując się opanować, naklejam na twarz uśmiech i wbiegam po schodach na piętro.

*Zayn*

- Lou, jedź szybciej! Już dawno zaczęła się impreza! - poganiam pasiastego, który odpowiada mi szerokim uśmiechem.
 Tak naprawdę to nie obchodzą mnie te całe urodziny, nie chcę by Amy była zbyt długo z Jamesem. Nie wiadomo co temu debilowi znowu strzeli do głowy. Jakby nie mógł zrozumieć, że wygrał lepszy... Uśmiecham się pod nosem na to stwierdzenie.
- ... Zayn... - dźwięk mojego imienia wyrywa mnie z własnych myśli.
- Ktoś coś chciał? - pytam spoglądając na tylne siedzenie.
- Właśnie zakładaliśmy się z Louisem kto ile wypije i obaj obstawiamy, że to ty wypijesz najwięcej - pospieszył z wyjaśnieniami Harry. Zmierzyłem go rozbawionym spojrzeniem, jednak jakikolwiek komentarz pozostawiłem dla siebie.
Jakieś dziesięć minut później stoimy w holu mieszkania ojca Jacka i wręczamy mu grupowy prezent, muzyka jest tak głośna, że nie zdziwi mnie widok dwóch policjantów w drzwiach oznajmujących nam, że sąsiedzi się skarżą na hałasy. Przez drzwi kuchni dostrzegam na stole dosyć sporą kupkę pozostałych prezentów, co oznacza, że wszyscy już swoje wręczyli oprócz nas. Nucimy mu na szybko melodię "Happy Birthday", a Turner udaje, że się w ogóle nie spodziewał.
- Chodźcie do salonu, wszyscy już są. Zayn z chęcią zaproponowałbym ci stanowisko DJ'a, ale niestety James już się tam ulokował - mówi Jack z wesołym uśmiechem.
- Spoko i tak nie mam na to dzisiaj ochoty. Potańczę z Amy, wypiję kilka drinków - odpowiadam szczerze zadowolony, że ten bałwan nie będzie mi wchodził w paradę.
- To ja was zostawiam, przywitajcie się z kim macie się przywitać i bawcie się dobrze! - woła solenizant starając się zagłuszyć muzykę, a po chwili znika w drzwiach prowadzących do salonu. Bierzemy z niego przykład i przechodzimy przez próg. Na widok masy ludzi, która się w nim znajduje chwilo przystajemy. Czuję jak Harry gwałtownie wciąga powietrze, a może tylko sobie to wyobraziłem? W każdym razie przed nami bawi się jakieś pięćdziesiąt ludzi. Skromna impreza, nie ma co.
Wśród tej plątaniny ludzkich ciał dostrzegam blond czuprynę Nialla, a obok niego dwie dziewczyny. Jedna zapatrzona w niego jak w obrazek z szerokim uśmiechem, a druga próbująca dorównać jej z radością, jednak coś w jej oczach mówi mi, że wcale nie jest szczęśliwa.
- Co trapi to grafitowe spojrzenie? - pytam kładąc dłonie na jej tali i przyciskam jej ciało do siebie tak bym mógł złożyć delikatny pocałunek na jej smukłej szyi. Pospiesznie obraca się by mogła stać do mnie przodem.
- Brak mojego księcia - odpowiada smutnym głosem. Wspina się na palce i niepewnie muska moje wargi na powitanie.
Impreza trwa w najlepsze, co jakiś czas każdy z obecnych udaję się do stolika po "wspomaganie". Niektórzy już dawno odpłynęli, część udaje, że wciąż jest trzeźwa, a inni na przykład tacy jak ja wciąż trzymają się całkiem nieźle. Jest kilka wyjątków, którzy prawie w ogóle nie piją, cóż, dla nas lepiej.
Koło pierwszej, gdy ilość osób biorących udział w zabawie znacznie się zmniejszyła nasz szanowny DJ puścił wolny kawałek. Obejmuję ciaśniej Amy i zaczynam znaczyć tylko sobie znane trasy na jej szyi.
Jej oddech z odrobiną alkoholu pieści moje nozdrza i wargi. Nie mogąc się dłużej oprzeć jej ciału, odstawiam nasze kieliszki na szafkę i pogłębiam pocałunek. Moja dłoń przypadkowo odnajduje zamek jej sukienki, który nagle staję się bardzo kuszący.
- Może poszukamy wolnego pokoju? - mruczę jej do ucha. Kiwa głową na znak zgody, więc pospiesznie ciągnę ją za rękę w stronę schodów prowadzących na piętro. Gdzieś w oddali dostrzegam zdenerwowane spojrzenie Jamesa.
- A co jeśli ktoś nas usłyszy? - pyta Am, delikatnie marszcząc czoło.
- Będziemy cichutko - odpowiadam, nie będąc w stanie dłużej powstrzymywać swojej żądzy.
Odgarniam kosmyki włosów z jej twarzy, a drugą ręką powoli rozpinam tył sukienki. Ubranie zsuwa się na podłogę. Bezwstydnie mierzę spojrzeniem ciało Amy, ukryte jedynie za cienkim materiałem bielizny, który jest bardziej podniecający niż gdyby była bez niego.
Dziewczyna z figlarnym uśmiechem dobiera się do guzików mojej białej koszuli. Pospiesznie ściągam ją i rzucam w kierunku bliżej nieokreślonym. Łapię Amy za biodra i stanowczym ruchem przyciągam do siebie. Składam delikatny pocałunek na jej obojczyku przez co ciało dziewczyny przechodzi dreszcz, a z gardła wydobywa się ciche westchnięcie.
Jednak nie jest dane nam skończyć, ba nawet rozpocząć zdarzenia, które miało zajść między nami, ponieważ po pomieszczeniu rozchodzi się dźwięk stanowczego uderzania o drewno.
- Ktoś pukał? - pyta Amy rozglądając się nieprzytomnie po pomieszczeniu. Ponownie ktoś puka, tym razem bardziej natarczywie. Dziewczyna naciąga na siebie sukienkę i przytrzymując ją w tali tak by nie zsunęła się z jej ciała, uchyla drzwi.
- Tu jesteś! Wszędzie cię szukałem! - dobiega mnie głos Jamesa. - Chciałem spytać czy ze mną  zatańczysz?
- Co? A tak jasne... Poczekaj chwilę - odpowiada Amy po czym zamyka drzwi. Staje do mnie tyłem. - Mógłbyś? - pyta z pewnością mając na myśli zamek swojej sukienki. Niechętnie go zasuwam.
- Właśnie teraz musisz tańczyć z tym idiotom? - mruczę do jej ucha starając się utrzymać klimat sprzed kilkunastu sekund.
- Od samego początku to nie był dobry pomysł. Ktoś by nas usłyszał... Zresztą to tylko jeden taniec - odpowiada, unikając mojego spojrzenia.
- Świetnie! - wołam wściekłym tonem po czym obracam się tyłem do niej i powoli zaczynam zapinać guziki własnej koszuli.
Po kilku minutach schodzę na dół i w tłumie dostrzegam jak Black obejmuje moją dziewczynę, nachyla się w jej stronę i szepce coś do ucha, a w odpowiedzi Amy wybucha perlistym śmiechem.
Czuję jak moje ciało zaczyna pochłaniać coraz większa wściekłość. Pod ścianą dostrzegam samotną dziewczyną, całkiem ładną. Nie wiem czy to adrenalina, złość wymieszana z zazdrością  płynące w moich żyłach czy alkohol, a może wszystko po trochu sprawia, że podejmują taką decyzję. Podchodzę do niej i kładę dłonie po obu stronach jej twarzy, tak by nie mogła mi uciec, po czym wpijam się w jej wargi. Napieram na nią całym ciałem. Z początku wyczuwam jej zaskoczenie, a po chwili próbuje dorównać mojej zachłanności. Nie potrzebuję tego. Odpycham ją od siebie i ponownie odszukuję wśród tłumu Bloom. Jej twarz jest blada, a oczy szerokie ze zdziwienia. Z lubością oblizuję wargi i zmierzam w jej kierunku.
- Myślisz, że tylko ty możesz się dobrze bawić? Co się tak zdziwiłaś? Teraz już wiesz jak się czuję za każdym razem jak ten frajer cię dotyka! I co podoba się? - krzyczę jej w twarz. Podnosi dłoń i uderza z całej siły mój policzek.
- Malik, to koniec! - woła powstrzymując łzy. Spoglądam na nią z nie do wierzeniem. Czy o to mi chodziło? Chciałem tylko, żeby poczuła się tak samo jak ja. Chciałem by przez chwilę poczuła taką samą zazdrość, to nie tak miało się skończyć.
- Zaczekaj! - krzyczę za dziewczyną. Wybiegam za nią przed dom, ale ona zdążyła się już rozpłynąć w mroku nocy.


_______________________________

Doooooooobry wieczór <3!
Przyznawać się kto ma ferie? Bo mi się właśnie rozpoczęły! *.*
Rozdział dedykuję kochanej Pauli (Kocia3ek), chciałaś seler to masz! Chociaż nie do końca wyszło mi tak jak chciałam, ale zawsze coś :)
Mam do was dziś dwie sprawy:
1. Mam do was pytanie od Kocia3ek, czy ktoś nie chciałby z nią poprowadzić dalej opowiadania. Więcej informacji na tej stronce: Take me home. Sama z chęcią bym do niej dołączyła, bo blog jest świetny, ale niestety nadmiar obowiązków mi na to nie pozwala, ledwo z własnym opowiadaniem daję radę ;<.
2. Chciałabym gorąco polecić opowiadanie Diany Nowackiej: You are the only exception. Dziewczyna dopiero zaczyna, ale idzie jej całkiem nieźle, a wszyscy dobrze wiemy jakie początki są trudne.
A tak poza tym to ten rozdział może wyglądać tak jakby Amy zostawiła specjalnie Zayna, ale nic się nie martwcie fani Malika, to wybieg taktyczny wszystko będzie okej. Szanuję wasze zdanie :*

wtorek, 29 stycznia 2013

53. Kiedyś znowu się spotkacie

*Vicky*

- Jedźcie ostrożnie, a jak dojedziecie to zadzwoń. I nie płacz już, wiedziałaś, że to się tak skończy, z rakiem jest bardzo ciężko wygrać... - mówi babcia na pożegnanie, przytulając mnie do siebie.
- Wiem, ale ciągle wydawało mi się, że to głupi żart... A teraz ona nie żyje! - wołam zanosząc się płaczem. Czuję jak obejmują mnie silne ramiona i prowadzą w stronę samochodu. Po chwili siedzę w pojeździe, a Niall pakuje walizki do bagażnika. Obserwuję w lusterku jak podchodzi do babci i jeszcze chwilę z nią rozmawia. Prawdopodobnie ja jestem tematem ich rozmowy, ponieważ w tym samym momencie spoglądają w moją stronę. Irlandczyk uśmiecha się smutno i po raz ostatni przytula babcię, a po kilku sekundach znajduje się obok mnie, na fotelu kierowcy.
- Kierunek Londyn? - pyta, ale nie mam siły mu odpowiedzieć. Chłopak odpala samochód i wyrusza z podjazdu. Uliczki, przesuwają się przed moimi oczami w przyśpieszonym tempie. Dodatkowo widoczność utrudniają mi łzy, które cały czas uparcie dążą tą samą trasą. Wypływają z oczu, spływają po policzkach, zostawiając za sobą mokre smugi, do momentu, aż zatrzymują się na brodzie, gdzie spadają w dół, by rozprysnąć się na miliony kropelek na moich dłoniach.
- Dlaczego ona umarła? Czemu nie możemy zająć się Ginny? To nie tak miało wyglądać... - mówię, żałosnym głosem.
- Vicky, trudno odpowiedzieć mi na te pytania, może to głupio zabrzmi, ale tak po prostu musiało być. Chcieliśmy się zająć małą, zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy, ale to prokurator zadecydował, że jesteśmy za młodzi, a moja kariera mogłaby jej zaszkodzić, zaraz po utracie matki. Więc prawda jest taka, że ona nie może być z nami tylko z mojej winy. Przepraszam, że nie mogę być normalnym chłopakiem... - stwierdza. Próbuję mu się przyjrzeć, ale łzy mi to utrudniają. Ze złością je ocieram i w końcu widzę jak niebieskooki uparcie patrzy prosto przed siebie.
- Niall co ty chrzanisz?! To nie jest twoja wina, że jakiś idiota nie wyraził zgody! Zabraniam ci tak myśleć, rozumiesz? Będziemy ją zabierać do nas jak tylko będzie się  dało. Boję się jak to wszystko przeżywa mama, w końcu Susan była jej młodszą siostrą. Nie wyobrażam sobie jakby to było, gdyby nagle zabrakło Jamesa. To wszystko jest tak cholernie niesprawiedliwe!
- Wiem Vicky, wiem... - szepce Niall, ściskając moją dłoń.

- Jesteśmy na miejscu, wstawaj - dobiega mnie głos Nialla. Otwieram oczy, za szybą samochodu jest już ciemno, a w mroku dostrzegam zarys domu moich rodziców.
- Dawno usnęłam? - pytam zaspanym głosem, równocześnie próbując wyplątać się z koca, którym prawdopodobnie przykrył mnie blondyn, żebym nie marzła.
- Jakieś dwie godziny temu - odpowiada, podając mi dłoń. Kiwam głową, na znak zrozumienia i powoli ruszamy w stronę drzwi.
Wchodzimy do środka bez pukania. W domu panuje niewyobrażalna cisza, robimy kilka kroków, a ich dźwięk wydaje mi się przeraźliwie głośny. Najwidoczniej nie tylko mi, ponieważ Irlandczyk krzywi się na ich odgłos, po czym uśmiecha słabo, zorientowawszy się, że go obserwuję.
- Niall! Vicky! - dobiega nas głos ze strony schodów. Obaj kierujemy tam spojrzenie. W naszą stronę biegnie zapłakana Ginny. Odruchowo wyciągam ręce, by po chwili mogła się w nich znaleźć.
- Co się stało? - pytam, chociaż wiem, że to idiotycznie brzmi.
- Gdzie jest mama? Oni nie chcą mi powiedzieć! Zabrali mi mamę! - krzyczy ze złością. Czuję jak pod moimi powiekami ponownie zbierają się łzy.
- Twoja mama... Ona...
- Ona wciąż tu jest - przerywa mi Horan, przez co mała wykrzywia się z ciekawością w jego stronę. - Wszędzie. Tylko jest niewidzialna, na zawsze będzie przy tobie, ale nie będziesz mogła jej dostrzec.
- Dlaczego? Ja chcę ją zobaczyć, chcę z nią porozmawiać - mówi, a po jej policzkach zaczynają płynąć łzy.
- Nie płacz, mama by tego nie chciała. Wiem, że to trudne do zrozumienia, ale jeżeli będziesz dzielna, to za wiele lat ją spotkasz i znowu będziesz mogła z nią porozmawiać - odpowiada uspokajającym głosem Niall.
- Obiecujesz? - pyta podejrzliwie Ginny.
- Obiecuję.
- Kochanie, teraz powiedz mi gdzie jest wujek z ciocią i James? - pytam małej.
- Ciocia się zamknęła w swoim pokoju i z nikim nie chce rozmawiać, wujek próbuje ją przekonać, żeby otworzyła, a James siedzi w kuchni. Zaprowadzę was do niego - odpowiada. Stawiam ją na podłodze, a ona łapie nasze dłonie i prowadzi do kuchni.
Przy stole siedzi mój brat, twarz ma schowaną w dłoniach, a jego ciałem wstrząsają delikatne dreszcze.
- Ginny idź na górę i przygotuj swoje rzeczy, dobrze? Za chwilkę przyjdzie do ciebie Niall i pomoże ci się spakować - mówię w stronę małej, a ona wbiega po schodach w stronę swojego pokoju.
- Przynieś moją walizkę, a potem zabierz Ginny do nas do domu, już dość się napatrzyła na ból innych osób - szepczę do Nialla.
- W porządku, przyjechać po ciebie rano?
- Nie, przejdę się, a teraz leć - odpowiadam. Chłopak delikatnie całuje mój policzek, a następnie opuszcza pomieszczenie. Biorę głęboki wdech i wchodzę w krąg świateł kuchni.
- James... - mówię, kładąc dłoń na ramieniu brata. Podnosi głowę i dostrzegam, że ma zaczerwienione oczy.
- Vicky? Co ty tu robisz? Przecież byłaś z Niallem u babci... - pyta patrząc na mnie ze zdziwieniem.
- Przyjechaliśmy przed chwilą. Jak się czujesz?
- Jakby umarła moja ciocia - odpowiada ze smutnym uśmiechem.
- Fakt, głupie pytanie - stwierdzam, włączając wodę na herbatę.
- Gdzie Niall?
- Kazałam mu zabrać Ginny do nas do domu... W ogóle jak ona to wszystko przyjmuje?
- Cały czas pyta gdzie jest mama. Nie chce już z nami rozmawiać, ciągle powtarza, że kłamiemy i ukryliśmy gdzieś Susan. Mama się w ogóle załamała i nie wychodzi z sypialni, nawet taty nie chce wpuścić. Nie wiem jak długo jeszcze to wszystko wytrzymam... - tłumaczy łamliwym tonem.
- Wiem James, to wszystko jest dziwne, ale będziemy musieli sobie dać radę. Jakoś powoli to wszystko ogarniemy. Najważniejsze jest to, że ma się kto zająć Ginny, a reszta jakoś sama się ułoży. Będziemy musieli bardzo wspierać mamę... - stwierdzam, delikatnie gładząc jego dłoń.
- Taa... Nie wyobrażam sobie, jakby to było gdybym się dowiedział, że ciebie już nie ma. Tysiące razy mówiłem ci, że cię nienawidzę, ale to nie prawda. Kocham cię, jesteś moją jedyną siostrą i nigdy nie pozwolę, żeby stała ci się krzywda, obiecuję - mówi James, a w jego oczach dostrzegam błysk, który oznajmia mi, że nie kłamie, że zrobi wszystko, by dotrzymać tej obietnicy. Przytulam go, najmocniej jak potrafię i szepczę sponad jego ramienia:
- Wiem James, ja też cię kocham.
Nasze przytulanie przerywa gwizdek czajnika. Ocieram pojedynczą łzę, która nie wiadomo skąd znalazła się na moim policzku i wyciągam cztery kubki z szafki.
- Ześlę tu tatę, przypilnuj, żeby wypił chociaż tą herbatę, a ja spróbuję porozmawiać z mamą, okej?
- Okej, ale wątpię, żeby ci się to udało - odpowiada, przybitym głosem, po czym podaje mi dwa kubki. Odbieram je od niego i kieruję się trasą, którą tak często pokonywałam w dzieciństwie.
Na miejscu dostrzegam tatę opartego plecami o drzwi sypialni.
- Cześć tato - mówię, siląc się na beztroski głos. Spogląda na mnie zdezorientowanym wzrokiem, ale kiwa mi głową w odpowiedzi. - Idź na dół, zaparzyłam dla ciebie herbatę... - dodaję, a on bez słowa podnosi się z podłogi i ze zwieszoną głową schodzi po schodach.
Biorę głęboki oddech i niepewnie pukam do drzwi. Odpowiada mi głucha cisza. Podnoszę ponownie dłoń i uderzam o drewno. Nic. Powtarzam czynność kolejny i kolejny raz.
- Dajcie mi wszyscy święty spokój! - krzyczy mama zza drzwi. Przynajmniej wiem, że żyje...
- Mamo? Proszę, otwórz! - wołam, modląc się w duszy, żeby posłuchała. Na kilkanaście, niemiłosiernie długi sekund zapada cisza, a następnie słyszę szczęk przekręcanego klucza w zamku. Naciskam niepewnie klamkę, która tym razem ustępuje. Wsuwam się pośpiesznie do pomieszczenia, zanim mama zdąży zmienić zdanie i z powrotem zamknie drzwi na klucz.
Moja rodzicielka siedzi na łóżku rękami obejmując kolana, jakby tym sposobem chciała się obronić przed całym złem świata. Twarz ma całą zapłakaną, a w koło niej leżą stare fotografie. Biorę kilka z nich do ręki, a każde przedstawia Susan. Czarno-białe zdjęcie z moją mamą na placu zabaw, pierwszy dzień szkoły, matura, jakieś urodziny, Sus trzymająca mnie na rękach, a obok James z samochodzikiem w ręce. Zdjęcie jak była w ciąży i na porodówce, a ostatnie z tamtych wakacji, jak obejmuje się z mamą i obie coś krzyczą w stronę aparatu.
Odkładam fotografie na stolik znajdujący się tuż obok łóżka, a mamie podaję jeden z dwóch kubków z herbatą. Przyjmuje go z lekkim kiwnięciem głowy.
- Ona miała dopiero dwadzieścia osiem lat! To nie jest wiek na umieranie! Dlaczego, nie poszukaliśmy jej jakiejś lepszej kliniki? Wzięlibyśmy kredyt, wszystko jakoś by się ułożyło... - stwierdza mama żałosnym głosem.
- Dobrze wiesz, że to by jej nie uratowało, jedynie przedłużyło o jakiś czas życie. Może o rok, albo dwa... Ale Susan, nie chciała przed tym uciekać, a myślenie "co by było gdyby" nic już nie zmieni, wiem, że to dla ciebie bardzo trudne, ale musisz żyć dalej. Nie możesz odizolowywać się od nas, od taty. Susan by tego nie chciała. Obiecałaś zająć się jej córką, więc dotrzymaj tej obietnicy, bo tylko dzięki temu twoja siostra odeszła z tego świata spokojna. Ona nie zniknęła, już na zawsze będzie w twoim sercu, będzie cię chronić i wspierać. Daj sobie pomóc - szepczę patrząc mamie prosto w oczy. Przez chwilę między nami panuje cisza, ale w końcu kiwa głową, a ja wypuszczam powietrze z płuc. Nawet nie zauważyłam, że gdy skończyłam mówić wstrzymałam oddech.
- Masz rację, muszę żyć dla was, dla ciebie, Jamesa i taty, dla Ginny... i dla mojej siostry. Muszę wypełnić zadanie, które mi powierzyła, nie mogę zamykać się w pokoju i płakać, to nie byłoby w porządku. Każdy z nas cierpi, przepraszam, zachowuję się egoistycznie - szepcze mama, po czym przytula mnie do swojego kruchego ciała.
- Nie prawda, pewnie ja na twoim miejscu zachowałabym się tak samo - odpowiadam ze smutnym uśmiechem.
- Chodźmy na dół, muszę ich wszystkich przeprosić. Już jutro jest... ceremonia - mówi spuszczając wzrok na podłogę i przełykając ślinę. Słowo "pogrzeb", prawdopodobnie nie chce jej nawet przejść przez gardło. Ściskam jej dłoń i ze świeżymi śladami łez na policzkach, schodzimy do kuchni.

- Gdzie jest mama? - pyta ponownie Ginny.
- Już ci tłumaczyłem, że jest tuż obok. Tylko nie widzialna - odpowiada cierpliwie Niall.
- Ja już nie chcę bawić się w tą grę! Ja chce moją mamę! - krzyczy mała, a w jej oczach wzbierają się łzy. - Przestańcie kłamać!
- Posłuchaj, dzisiaj jest bardzo ważny dzień. Za chwilę pojedziemy pożegnać się z twoją mamą na jakiś czas, dlatego musisz być grzeczna i zjeść śniadanie - próbuję jakoś to wszystko ogarnąć.
- Ale ja nie chcę się z nią żegnać!
- Pamiętasz co ci wczoraj obiecałem? Że jeszcze spotkasz swoją mamę, ale dopiero za jakiś czas, więc jeżeli będziesz w to bardzo mocno wierzyć to, to się spełnił - stwierdza Irlandczyk, biorąc Ginny na ręce. Mała w odpowiedzi niepewnie kiwa głową i chowa twarz w ramionach mojego chłopaka, niebieskooki delikatnie głaszcze ją po włosach i szepcze uspokajające słowa.
- Czas się zbierać - mówię piętnaście minut później. Niall podnosi się z podłogi i pomaga wstać Ginny.
- W co ubierzemy małą? - pyta marszcząc brwi.
- Nie wiem, coś znajdziemy w rzeczach, które wczoraj pakowaliście. Idę się przebrać, a potem zajmę się jej ubraniem - stwierdzam, po czym wspinam się po schodach do naszej sypialni.
Zakładam na siebie jedyną stosowną czarną sukienkę jaką znalazłam w swojej szafie, a do tego przygotowuję sobie czarny płaszczyk, żeby nie marznąć podczas pogrzebu. Do małej torebki pakuję kilkanaście paczek chusteczek i schodzę z powrotem na dół.
- Dlaczego wyglądasz tak poważnie? - pyta Ginny na mój widok.
- Ponieważ przez jakiś czas nie powinniśmy nosić zbyt kolorowych ubrań, żeby uczcić w ten sposób pamięć o twojej mamie... - mówię równocześnie przeglądając ubrania małej. W końcu wybieram czarne spodnie, biały podkoszulek i szary płaszczyk. Po kilkunastu minutach dołącza do nas Niall, ubrany w czarny garnitur z wieńcem w dłoni. Podaje mi kwiaty, a Ginny bierze na ręce ze smutnym uśmiechem.

Stoimy w kilkudziesięcioosobowej grupie żałobników, a w okół nas każdy przeżywa swój rodzaj żalu. Zwalisty mężczyzna powstrzymuje łzy, a mokra od deszczu, pogrążona w rozpaczy starsza pani łka załamana. Obok mnie płacze mama, a James obejmując ją, sam stara powstrzymać się łzy. Ginny przygląda się temu wszystkiemu ze zdziwieniem. Setki śladów butów odciśniętych w błocie układają się w ścieżkę bólu.Tata spóźnia się i staje z tyłu, trochę na uboczu, ledwo panując nad emocjami podczas gdy kapłan, którego praktycznie nie słyszę, wygłasza kazanie.
- Dlaczego ten pan mówi, że w tym drewnianym czymś leży moja mamusia? - szepcze Ginny do Nialla. Blondyn spogląda na mnie zaczerwienionymi oczami, licząc na pomoc z mojej strony.
- Wiesz, kiedyś wszyscy będziemy w tym drewnianym pudełku, to właśnie wtedy staniemy się niewidzialni i zaczniemy chronić naszych bliskich... - odpowiadam zachrypniętym głosem. Mała kiwa głową i do końca już milczy.
W końcu ksiądz rzuca na trumnę symboliczną garstkę ziemi, a czterech mężczyzn zaczyna ją opuszczać w głąb ciemnej dziury.
Mama wtula się z rozpaczą w Jamesa. W tym momencie podchodzi do nich tata i przyciąga mamę do siebie, a mój brat kieruje się w naszą stronę. W ręku trzyma długą, bordową różę.
- Pożegnaj się z mamą - szepcze do małej wyciągając dłoń z rośliną.
Ginny odbiera ją od Jamesa i kładzie kwiat na trumnie ze słowami:
- Kocham Cię mamo, do zobaczenia w przyszłości...

______________________________________


Dzień dobry, cześć i czołem! :*
Na samym początku bardzo chcę podziękować Asuri. Gdyby nie ona ten rozdział miałby fatalny tytuł i na pewno nie był w tej postaci w jakiej jest obecnie. Bardzo, bardzo, ale to bardzo Ci dziękuję za wszystkie poprawki i że chciało Ci się to sprawdzać. Jesteś C-U-D-O-W-N-A! :*
Mam nadzieję, że tym rozdziałem udało mi się przypomnieć wszystkim, którzy nie pamiętali kto to jest Susan, wyjaśnić o co chodzi :)
Rozdział jest dosyć smutny, ale jakie mogą być przygotowania do pogrzebu i sama ceremonia? Jednak mnie się podoba, jakoś tak mi pasuje :)
Rozdział się pojawił dosyć wcześnie jak na moje pisanie. Miał być w sobotę, ale mam tak dobry humor, że stwierdziłam, że może pojawić się już dzisiaj :) 
Widzę, że trwa zacięta walka co do Zayna i Jamesa, także z niecierpliwością czekam na jej rozwiązanie, głosujcie dalej, kto jeszcze nie zagłosował! ;**



sobota, 26 stycznia 2013

52. Szczęście nigdy nie trwa długo

*Niall*

Zdecydowanie jest to wspaniała chwila. Vicky przyparta do ściany, bez możliwości ucieczki. Biedactwo trzęsie się z zimna, ale można temu zaradzić prawda? Gdyby tylko zechciała zdjąć te przemoczone ubrania wszystko byłoby dobrze... Skąd mogłem przewidzieć, że gdy będziemy wracać zacznie padać deszcz? Ale to nawet lepiej...
Spoglądam jej prosto w oczy, świadomy tego, że mące jej coraz bardziej w głowie. Z pewnością nie zamierzam spocząć na samym droczeniu się z nią, bynajmniej nie w tej chwili… Powoli nachylam się by zmniejszyć odległość między nami, gdy czuję, że coś zimnego napiera na mój brzuch. Spoglądam w dół i dostrzegam, że to Vicky próbuje rozgrzać swoje zmarznięte dłonie, a równocześnie mnie od siebie odepchnąć. Przewracam wymownie oczami i spoglądam na jej usta, czekając aż zabierze swoje dłonie. Kątem oka dostrzegam jak drży pod wpływem mojego spojrzenia, uśmiecham się z widocznym zadowoleniem i wskazuję brodą na jej dłonie, po czym szczerzę zęby z poczuciem wyższości. Lepiej, żeby miała dobry powód by mnie zatrzymać, bo jakoś nie mam ochoty czekać już dłużej...
- Niall... - dobiega mnie jej słaby głos. Cicho chrząka i zaczyna nieco pewniej. - Niall...? Jest mi bardzo zimno, wypuść mnie i daj mi się przebrać. A później zrobimy herbatę... - spogląda na mnie błagalnie.
- Myślę, że nie będziesz w tej chwili potrzebować ani herbaty, ani suchych ubrań... - mruczę jej do ucha i czuję jak ponownie drży.
- APSIK!
- Okej, wygrałaś, idziemy się przebrać - stwierdzam ze zrezygnowaniem.

*Vicky*

Obserwuję go jak stoi przede mną i ze spokojem podwija rękawy białej koszuli. Wykonuje jeden krok w przód i orientuję się, że od dłuższego momentu wstrzymuje oddech. Powoli wypuszczam powietrze i nabieram świeżego tlenu w płuca. Czemu on nadal tak na mnie działa? Przecież jesteśmy ze sobą prawie  pięć miesięcy, a ja wciąż reaguję tak jakbym pierwszy raz go spotkała. Nie zastanawiając się zbytnio, że  nadal stoję w samej bieliźnie, a moje ubrania, które miałam ubrać leżą obok mnie, wspinam się na palce, ujmuję twarz Nialla w dłonie i smakuję jego miękkich ust. Obejmuje mnie mocno w talii, przez co czuję jak jego dłonie przyciskają się do moich pleców. Pochyla głowę tak, żebym nie musiała już dłużej stać na palcach. Moje ręce wędrują na jego szyję. Tracę poczucie czasu i tego, gdzie jestem. Dają się ponieść przyjemności i coraz gorętszym pocałunkom. Serce znacznie przyśpiesza swój rytm, a oddech próbuje mu dorównać. Gdzieś na obrzeżach świadomości pojawia się myśl, by zrzucić ubrania. Wtulam się w niebieskookiego, a on całując moją szyję, powoli zaczyna się cofać. Nagle uderza plecami o ścianę, wtulam się w jego tors, który jest gorący niczym marmur. Niall wsuwa mi dłonie we włosy, a ja z coraz większym trudem łapię oddech.*
Jego dłonie błądzą po moich nagich plecach, a usta obdarowują moją szyję i obojczyki delikatnymi pocałunkami. Pośpiesznie rozpinam koszulę niebieskookiego i zsuwam ją z niego do momentu gdy zatrzymuje się na zgięciach łokci. Blondyn spogląda na mnie z rozbawieniem, a po chwili powraca do poprzedniego zajęcia.

*fragment książki "Zapomniane".

*Niall*

Obdarowuję każdy fragment jej twarzy delikatnymi pocałunkami, policzki, powieki, skronie. W wargach z początku zatapiam się jak gdyby z lekkim strachem, ale z każdą sekundą staję się bardziej intensywny i zmysłowy. Moje palce błądzą gdzieś wśród jej włosów. Dostrzegam spojrzenie rozpalonych zielonych oczu, intensywnie wpatrujących się w mój niebieski ocean pożądania. Uśmiecham się figlarnie po czym muskam jej szyję, a po chwili przesuwam się na dekolt. Ciepłymi palcami tworzę nikomu nie znane wzory na jej piersiach. Pieszczę je delikatnie, tylko po to, by zaraz mój dotyk był bardziej stanowczy. Z satysfakcją dostrzegam jak ciało brązowowłosej dziewczyny pręży się z rozkoszy w cudownym uniesieniu. Całuję jej brzuch, a po chwili docieram do wewnętrznej strony ud. Z każdym pocałunkiem wyczuwam jak coraz mocniej drży, a delikatne jęki wydobywają się z jej gardła. Czuję jak paznokcie Vicky drażnią skórę na moich plecach, co jeszcze bardziej działa na moje zmysły. Zaciskam kurczowo dłonie na jej pośladkach, a następnie wdzieram się w jej ciało.
Nasze jęki łączą się ze sobą w rozkoszy. Powoli rozpętuję burzę w jej ciele, z prędkością trąby powietrznej poruszając biodrami, tylko po to by nasza rozkosz mogła osiągnąć apogeum. Victoria miota się pode mną w całkowitej rozkoszy. Jej jęki są dla mnie pewnego rodzaju dawką upojenia. Czuję jak powoli zbliża się punkt całkowitej ekstazy. Mrużę oczy z przyjemności, a po chwili wyczuwam jak przez moje ciało przepływa przyjemny prąd. Najsilniejszy punkt osiągnięty. Trwam jeszcze chwilę w bezruchu, a następnie opuszczam jej ciało, na co dobiega mnie cichy jęk niezadowolenia. Wybucham śmiechem, po czym składam pocałunek na czole Vicky.
- Kocham Cię - wyznaję zachrypniętym głosem. Uśmiecha się promiennie, wciąż oddychając głęboko.
- A co powiesz na wspólną kąpiel? - w odpowiedzi po prostu ciągnę ją do łazienki. Pośpiesznie napuszczam gorącej wody do wanny, a dodatkowo tworzę pianę z poziomkowego szamponu, którym zawsze pachną włosy mojej dziewczyny.
Gdy w końcu wanna zostaje w pełni napełniona wodą, a w pomieszczeniu unosi się cudowny zapach poziomek, zanurzam Vicky w wodzie, a po chwili sam wchodzę do wanny. Nagle tracę świat z przed oczu, przecieram je pośpiesznie dłońmi, na których dostrzegam pianę, a do uszu nabiega dźwięk śmiechu Vicky.
- Tak chcesz się bawić? - pytam, znacząco unosząc brwi.
- To tak przez przypadek wyszło... - odpowiada ze śmiechem.
Nabieram sporą ilość piany w dłonie i dmucham tak, by cała biała substancja znalazła się na jej twarzy.
- To tak przez przypadek wyszło - stwierdzam, ze śmiechem powtarzając jej słowa.
- To nie było śmieszne! - woła, na co wybucham jeszcze większym śmiechem. Po chwili chlapiemy się wodą, mając przy tym frajdę jak małe dzieci w przedszkolu. Pomieszczenie zanosi się od naszego śmiechu i szumu wody.
- Dość! Zalejemy całą łazienkę! - krzyczy Vicky ze śmiechem, prawdopodobnie dostrzegając fakt, że wanna została już do połowy opróżniona. Po raz ostatni kieruje na mnie strumień wody i wstaje. Gwałtownie wciągam powietrze na widok jej nagiego ciała, po którym spływają strumienie wody. Uśmiecha się niepewnie, a na jej policzkach pojawia się delikatny róż. Łapie szybko za puszysty ręcznik i starannie się nim okrywa.
- A ty dokąd? - pytam zdezorientowany.
- Jakbyś nie zauważył woda jest już zimna - odpowiada z lekką wyższością po czym wychodzi z pomieszczenia.
Pospiesznie wyciągam korek, niepozwalający opuścić wody wannie. Przez chwilę przyglądam się powstałemu wirowi, a następnie łapię ręcznik i starannie się nim wycieram. Rozglądam się po łazience w poszukiwaniu jakiejś szmaty, którą mógłbym wytrzeć zalaną podłogę. W końcu dostrzegam ją, wepchniętą w kąt. Gdy w końcu udaje mi się zakończyć przywrócenie łazienki do stanu użytku, kieruję się do naszego pokoju z Vicky. Ubieram tylko spodnie do dresu i kładę się do łóżka, w którym już śpi Victoria, ubrana jedynie w moją białą koszulę, od której wszystko się zaczęło.

*Vicky*

- Dzieciaki, śniadanie!
Przeciągam się z lubością, a po chwili otwieram oczy. Pierwsze co dostrzegam to wielkie niebieskie oczy wpatrzone w moją twarz.
- Dzień dobry, kochanie - uśmiecham się, słysząc zachrypnięty głos blondyna.
- ŚNIADANIE! - ponownie rozlega się głos babci.
- Chyba musimy już wstać... - stwierdzam, po czym odrzucam od siebie kołdrę. Rozglądam się w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby osłonić moje nagie nogi. Znajduję dosyć krótkie spodenki, cóż, zawsze coś.
- Fajnie wyglądasz - mówi, ze śmiechem Niall.
- Taak, spodenki i twoja koszula to faktycznie super połączenie - odpowiadam ze śmiechem, po czym schodzimy na dół.
- No w końcu! Już myślałam, że będę musiała się tam przejść! - woła babcia na powitanie.
- Lepiej powiedz, jak tam było w klubie bingo? - pytam przekładając na swój talerz kilka kanapek.
- Cudownie! Dawno się tak nie uśmiałam! Charlie wygrał wszystkie rundy, a właściciel klubu nie chciał w to uwierzyć i powiedział, że oszukuje i nie wypłaci mu pieniędzy, chyba, że powie jak tego dokonał. Biedny Charlie do tej pory tam siedzi i próbuje się jakoś wyplątać - stwierdza babcia z wesołym uśmiechem. - A wy co wczoraj robiliście?
- Nic ciekawego... - odpowiadam wymijająco.
- Pusty dom i nic ciekawego? W moich czasach to się inaczej nazywało, ale wszystko się zmienia - stwierdza babcia z zaczepnym uśmiechem.
- BABCIU! - krzyczymy równocześnie z Niallem, na co wybucha śmiechem.
- Wiedziałam! - woła po czym wychodzi z pomieszczenia.
Spoglądamy na siebie z niebieskookim, obaj jesteśmy tak samo czerwoni i równocześnie wybuchamy cichym śmiechem.
- Twoja babcia jest niemożliwa - stwierdza Horan, po czym pakuje do buzi kanapkę.
- Co będziemy robić po śniadaniu? - pytam ze znudzeniem.
- Nie wiem, może obejrzymy jakiś film? - proponuje.
- Może być, byleby to nie był horror...
- Jak to? - stwierdza z nutką zawodu w głosie.
- Wolałabym jakąś komedię - odpowiadam ze wzruszeniem ramion.
- Jeżeli to nie będzie komedia romantyczna to może być - mówi z delikatnym uśmiechem.

Po południu rozwalamy się wygodnie na łóżku i oglądamy "Kac Vegas". W między czasie Niall kilkukrotnie wychodzi po nowe kanapki, a ja jestem zmuszona stopować film. W końcu po jego dziesiątym powrocie z pełnym talerzem jedzenia, rozkładam się na jego torsie i przymykam z lubością oczy, czując zapach perfum niebieskookiego.
Nagle rozlega się dźwięk mojego telefonu, z niechęcią się podnoszę i odnajduję urządzenie na biurku. Na wyświetlaczu dostrzegam, że to James, więc pośpiesznie odbieram. Prowadzę nie zbyt przyjemny dialog z bratem przez kilka minut. Gdy kończę rozmowę, czuję jak robi mi się słabo.
Odrzucam telefon na łóżko i mrucząc pod nosem, że mi duszno wychodzę na balkon w samej koszuli ignorując fakt, że jest styczeń, a na dworze panuje przeraźliwy mróz. Pośpiesznie przeszukuję kieszenie, czując jak pod powiekami powoli zbierają się łzy. W końcu udaje mi się znaleźć mały prostokącik, który może uspokoić moje nadszarpane nerwy. Wyciągam papierosa i drżącymi dłońmi odpalam zapałkę. Czuję jak dym powoli rozchodzi się po moim organizmie, o tak od razu lepiej.
Po kilkunastu minutach ktoś okrywa moje ramiona kocem i wyciąga z dłoni papierosa.
- Co się stało? - dobiega mnie głos Irlandczyka.
Odpowiadam mu patrząc uparcie przed siebie.
- Susan umarła.

________________________________


Cześć wszystkim! ;*
Udało mi się w końcu dodać wasze upragnione +18, ale powiem wam, że tym razem było to o wiele trudniej napisać niż za pierwszym razem, ale może dlatego, że ciężko opisać praktycznie tą samą rzec w różne sposoby... Ale chyba mi się udało i mam nadzieję, że wam się podoba ;*
A teraz część druga. Zaproponowałam powrót Amandy i Jamesa, ale widzę, że tu wystąpiły duże różnice zdań, dlatego stąd zakładam ponownie ankietę, tym razem o tej dwójce i wiecie co robić :)
Rozdział pisany przy piosence One Direction - Irresistible.


PS. Jakiś strasznie krótki ten rozdział wyszedł ;<<

niedziela, 6 stycznia 2013

51. Kolacja nad klifem

*Vicky*

- Babciu trzeba było powiedzieć, że idziesz na zakupy! Zajęlibyśmy się tym z Niallem, nie potrzebnie dźwigałaś te ciężary! - zaczynam rozmowę, dostrzegając babcię wchodzącą do kuchni obładowaną torbami z zakupami.
- Przyjechaliście tu, aby odpocząć, a nie pomagać staruszce, a poza tym ja sobie świetnie daję radę. Charlie mi pomógł - odpowiada z niewinnym uśmiechem.
- Oh, Charlie? - powtarzam, znacząco unosząc brwi, na co babcia zanosi się śmiechem.
- Na pewno go pamiętasz! To ten, który mieszka w domu nad wybrzeżem. W jego wnuczce podkochiwał się James, a kiedy jej to wyznał to zebrał samochodzikiem po głowie! - zaczynam się śmiać na to wspomnienie.
- I wrócił do domu z wielkim guzem, a później nie chciał z nikim rozmawiać przez tydzień! - dodaję z coraz większym rozbawieniem.
- Taak, nigdy później nie spotkał tak wielkiej miłości.... A jak już jesteśmy przy miłości, to gdzie Niall?
- Jak wychodziłam z pokoju to jeszcze spał - odpowiadam ocierając łzy śmiechu.
- Aha... Ja chciałam ci tylko przekazać, że umówiłam się na dzisiaj z Charliem do klubu na nocny maraton bingo, więc będziecie mieć wolny dom, jak to się mówi w waszym języku? A tak, będziecie mieć wolną chatę - mówi z szelmowskim śmiechem.
- Babciu! - wołam czując jak moje policzki pokrywa zdradziecki róż.
- Czy ty się rumienisz? - pyta babcia ze śmiechem.
- Czy przypadkiem nie musisz wypakować zakupów? - odpowiadam pytaniem wyrywając jej jedną z toreb.
- Wiesz co? Dobrze, że przyjechaliście, przynajmniej jest wesoło! - woła dając mi delikatnego kuksańca w bok, po czym idzie w moje ślady i zaczyna wypakowywać zakupy. Po kilku minutach przerywa ciszę, która między nami zapanowała:
- Jadłaś już śniadanie?
- Uhm... - odpowiadam wymijająco.
- A co było na to śniadanie? - pyta przyglądając mi się spod przy mrużonych powiek.
- Kanapka z szynką, serem i pomidorem! - wymieniam na palcach, zadowolona, że udało mi się wybrnąć.
- Ale w domu nie ma ani szynki, ani pomidora - stwierdza babcia z rozbawieniem, na co mój uśmiech szybko gaśnie. - Zrobię wam jajecznice! A ty idź za ten czas obudź tego łakomczucha, to nie przyzwoite, żeby tyle spał.
- Mam lepszy pomysł! - odpowiadam z wesołym błyskiem w oku.
Po kilkunastu minutach wspinam się po schodach z porcją, wyjątkowo pachnącej jajecznicy i kubkiem malinowej herbaty. Powoli uchylam drzwi i wsuwam się do pomieszczenia. Ostrożnie odstawiam naczynia na stoliku i odsłaniam zasłony, przez które leniwie sączy się światło.
Słyszę niezadowolone pomruki niebieskookiego.
- Dlaczego budzisz mnie tak wcześnie? - pyta zaspanym głosem.
- Wcześnie? Kochanie jest już 12:00, a ty mi mówisz, że wcześnie!
- Naprawdę? Dlaczego nie obudziłaś mnie wcześniej?! - woła już całkowicie rozbudzony, na co ponownie tego dnia wybucham śmiechem. - Mam dla ciebie śniadanie, ale dostaniesz je za buziaka... - mówię wskazując na posiłek, który przyniosłam.
- Myślę, że śniadanie może na razie poczekać... - odpowiada z figlarnym uśmiechem, po czym wciąga mnie na łóżko.
- A co jeśli powiem, że nie może poczekać?
- To ja nie będę słuchał - stwierdza z rozbawieniem.
- Panie Horan, nie poznaję pana - szepczę mu do ucha, by po chwili czuć jak składa delikatne pocałunki na mojej szyi. - Jesteś pewny, że nie chcesz tego śniadania? - pytam, starając się zachować resztkę silnej woli. Niebieskooki uśmiecha się na to stwierdzenie z wyższością, a po chwili zatapia swoje usta w moich.
Z każdą kolejną sekundą pocałunek staje się coraz mniej subtelny, a bardziej pożądliwy. Irlandczyk wsuwa  swoją dłoń pod moją koszulkę i przejeżdża nią przez całą długość moich pleców, by zatrzymać się na talii i mocniej mnie do siebie przycisnąć. W końcu odrywa się ode mnie byśmy mogli złapać oddech. Spogląda na mnie z nicponiowatym uśmiechem łapiąc łapczywie oddech, który czuję na swoich wargach.
-  Jesteś piękna, wiesz? - pyta odgarniając jeden z zbłąkanych kosmyków moich włosów.
- Wspominałeś coś kiedyś... - odpowiadam z figlarnym uśmiechem, na co Niall ponownie łączy nasze wargi w jedną całość. Delikatnie przygryza moją dolną wargę, a po chwili obdarowuje pocałunkami mój obojczyk na co mrużę oczy z przyjemności.
Nagle w pokoju rozbrzmiewają dźwięki piosenki Ne-yo "So sick", przez co zaczynam się rozglądać z dezorientacją.
- To twój telefon - mruczy mi do ucha blondyn, po czym wstaje z łóżka i podaje mi przedmiot. - Dzwoni twój brat - mówi spoglądając na wyświetlacz. Odbieram od niego komórkę i ze złością rozpoczynam rozmowę:
- Co chcesz?
"Mi też cię miło słyszeć siostrzyczko" - rozbrzmiewa głos Jamesa w słuchawce.
- Czemu zawdzięczam twój cudowny telefon? - pytam sztucznie wesołym głosem. Kątem oka dostrzegam, że Niall zdążył już pochłonąć całe jedzenie i zbiera swoje ubrania, a po chwili znika w drzwiach, za pewne kierując się do łazienki.
"Chciałem się dowiedzieć co tam u was słychać" - odpowiada rozbawionym głosem.
- Słychać bardzo dobrze, tylko jakby ci to delikatnie powiedzieć, trochę... przeszkadzasz! - syczę do słuchawki, a w odpowiedzi słyszę wariacki wybuch śmiechu.
"Okej, to zadam ci tylko jedno szybkie pytania i róbcie sobie co chcecie. Jakie kwiaty lubi Amy?" - pyta nagle poważniejąc.
- Herbaciane róże, a co Zayn kazał ci się spytać? Mógł zadzwonić do Nialla... - stwierdzam przewracając oczami, jednak mój brat zamiast potwierdzić to nieznacznie chrząknął. - James? Co ty znowu kombinujesz? - pytam marszcząc brwi.
"Em... Nic..." - próbuje wywinąć się od odpowiedzi.
- JAMES?!
"No... ugh... idę z Amy do kina. Ale jako przyjaciele!" - dodaje pośpiesznie.
- W takim razie po co ci te kwiatki? I gdzie jest Zayn? Bo coś mi się wydaje, że on by się zgodził na ten wasz wspólny wypad do kina...
"Wiesz... tak żeby miło było - odpowiada, a ja chociaż go nie widzę, to jestem pewna, że w tym momencie się szeroko uśmiechna. - A co do Zayna, to musiał na dwa dni wyjechać do rodziny..."
- A ty jako dobry przyjaciel postanowiłeś zadbać o rozrywkę naszej drogiej Amandy? - pytam ze zwątpieniem.
"Można to tak ująć" - stwierdza z rozbawieniem.
- James ja cię proszę ty zostaw ją w spokoju, czy ty nie widzisz, że ona jest szczęśliwa, a ty jej tylko niepotrzebnie mieszasz w głowie?
"Tak jasne, sama zadzwoniła, że jej się nudzi, bo Zayn pojechał, ciebie również niema i biedaczka siedzi taka samotna w domu... No to przecież nie mogę pozwolić, żeby umarła z nudów! No, ale ja wam już nie przeszkadzam, bawcie się dobrze i trzymaj kciuki, żeby i mi się dzisiaj udało tak bawić, pozdrów Horana, pa!"
- Czekaj! JAMES?! - spoglądam na wyświetlacz. No tak rozłączył się. Wzdycham ze złością, po czym szybko zbiegam na dół.
- Babciu widziałaś Nialla? - pytam nie dostrzegając nigdzie blond czupryny.
- Tak, przed chwilą gdzieś wyszedł. Mówił, że wróci po południ i mam ci przekazać, żebyś się nie martwiła - odpowiada babcia zza pary unoszącej się nad garnkami.
- Aha.. A nie mówił dokąd poszedł? - pytam czując narastającą w sobie złość.
- Przecież ci mówię, że nie - stwierdza babcia z rozbawieniem, na co kiwam głową i wbiegam z powrotem na górę. Łapię pospiesznie telefon i wybieram tak dobrze znany mi numer. Jednak już po pierwszym sygnale dobiega mnie dźwięk komórki Nialla, a po kilku sekundach mój wzrok lokalizuje ją na szafce obok łóżka.
Odrzucam od siebie ze złością mój telefon i wychodzę na balkon by zapalić.
Powoli czuję jak dym wypełnia moje płuca, a serce przyśpiesza jakby chciało się przywitać z dawno niewidzianym przyjacielem. Uśmiecham się pod nosem na to stwierdzenie. Z każdą kolejną sekundą cała złość mnie opuszcza i zostaje tylko cudowne ciepło rozchodzące się po moim ciele.

*James*

- Dzień dobry, chciałbym bukiet z herbacianych róż - mówię przekraczając próg kwiaciarni. Starsza pani zza lady przygląda mi się z uśmiechem.
- Dla dziewczyny? - pyta, powoli wybierając najładniejsze kwiaty z wazonu.
- Dla przyszłej dziewczyny - prostuję z uśmiechem.
- W takim razie świetny wybór, ponieważ herbacie róże daję się osobie, która nam się podoba, przynajmniej tak wynika z symboliki - odpowiada kobieta wzruszając ramionami.
- Ile płacę?
- Masz je za darmo, pod warunkiem, że uda ci się zdobyć serce tej dziewczyny - stwierdza podając mi bukiet.
- Bardzo dziękuję! Postaram się zrobić co w mojej mocy - mówię z wesołym uśmiechem.
- Będę trzymać kciuki za was - dodaję kobieta, gdy opuszczam kwiaciarnię. Zatrzymuję się na chwilę w progu i kiwam głową na znak wdzięczności a następnie kieruję się po Amy.
Po kilkunastu minutach dzwonię do drzwi by ogłosić swoje przybycie. Drzwi otwiera mi mama Smerfetki.
- Dzień dobry, ja po Amy - tłumaczę z wesołym uśmiechem.
- Dzień dobry, jest jeszcze na górze, może wejdziesz? - pyta spoglądając na mnie z roztargnieniem.
- Jeżeli to nie byłby problem...
- Jeżeli nie będziecie mi przeszkadzać to nie widzę problemu - oznajmia dość zimno i znika wewnątrz domu. Pospiesznie wbiegam na górę. Od razu kieruję się do pokoju Amy. Drzwi są przymknięte. Móge je popchnąć i wejść, ale co jeśli jeszcze się ubiera? Czuję jak zbiera się we mnie silna pokusa by popchnąć te drzwi, ale to nie byłoby fair. Wzdycham i cicho pukam.
- Proszę! - dobiega mnie stłumiony głos Smerfetki. Wchodzę do pomieszczenia, ale nigdzie jej nie dostrzegam.
- Amy? - wołam w przestrzeń wciąż rozglądając się po pokoju.
- W łazience! - odkrzykuje. To dlatego jej głos był przytłumiony. Szybko kieruję się do pomieszczenia o którym wspomniała. Dostrzegam ją ubraną w szaro-różowy zestaw w którym stoi przed lustrem i nakłada na twarz puder.
- Ty jeszcze nie gotowa - pytam z rozbawieniem.
- Już, już. Jeszcze tylko tusz do rzęs i wychodzimy - odpowiada. - A to co? - pyta, dostrzegając kwiaty w mojej dłoni.
-  Fakt, zapomniałbym. Mam bukiet dla najpiękniejszej dziewczyny na świecie - mówię podając jej kwiatki. Odbiera je ode mnie przewracając oczami.
- Dziękuję, ale nie musiałeś - odpowiada całując mnie w policzek. Uśmiecham się pod nosem.
- Musiałem, musiałem, a raczej chciałem - tłumaczę. - To jak idziemy?
- Tak, a właściwie to jaki film będziemy oglądać? - pyta, gdy powoli idziemy uliczkami, kierując się do budynku kina.
- Zobaczymy... Może na jakiś horror? - pytam z wesołym błyskiem w oku.
- Nie! Na komedię romantyczną - odpowiada z perlistym uśmiechem.
- Co? Nie będę się męczył przez dwie godziny patrząc jak się całują, albo jak ktoś kogoś nie pamięta, zlituj się nade mną! - wołam z przerażeniem.
- Obiecałeś, że pójdziesz na taki film jaki ja wybiorę, a ja chcę komedię romantyczną! - uparcie broni swojego, jak małe dziecko, któremu chce się zabrać zabawkę.
- Chcesz żebym umarł z nudów? - pytam, spoglądając na nią błagalnie.
- No nie... - stwierdza z lekkim wahaniem w głosie. - Jakoś wytrwasz te dwie godziny - rzuca wesoło po czym puszcza mi oczko.
- Taka jesteś? Dobra... Zaraz zobaczymy! - krzyczę, po czym łapię ją w pasie i zaczynam łaskotać. Reakcja dziewczyny jest natychmiastowa. Zaczyna mi się wyrywać, a jej perlisty śmiech rozbrzmiewa na całą ulicę.
- James... przestań!
- To obiecaj, że nie pójdziemy na komedię romantyczną - stwierdzam, chwilowo przestając ją łaskotać, ale cały czas przyciskam ją do swojego ciała, żeby przypadkiem mi nie uciekła.
- Kiedy ja chcę obejrzeć taki film - odpowiada.
- Sama tego chciałaś - wzruszam ramionami i ponownie zaczynam ją łaskotać.

*Vicky*

- Vicky! Ja już wychodzę! - krzyczy z dołu babcia.
- Dobrze, pozdrów Charliego i.. miłej zabawy! - odkrzykuję, a po chwili słyszę trzask zamykanych drzwi.
Nialla jak rano wyszedł go do tej pory nie ma, a tak pięknie zaczynał się ten dzień! Przeklęty James, gdyby nie jego telefon to może wszystko potoczyłoby się inaczej.
Z myśli wyrywa mnie ponowne trzaśnięcie drzwiami.
- Babciu? Zapomniałaś czegoś? - wołam, ale odpowiada mi cisza. Schodzę na dół, a przed drzwiami dostrzegam szeroko uśmiechającego się blondyna. Marszczę na ten widok brwi.
- Przepraszam, że tak zniknąłem na cały dzień, ale nie miałem wyboru - stwierdza z niewinnym uśmiechem.
- Nie miałeś wyboru?! - krzyczę ze złością. - Zostawiłeś mnie na cały dzień samą, nie zabrałeś telefonu, nie powiedziałeś ani słowa gdzie idziesz! Ale już nie pomyślałeś o tym, że mogę się martwić!
- Martwiłaś się o mnie? - pyta z uśmiechem.
- No wyobraź sobie! - wołam zaciskając pięści. - Gdzie byłeś?- dodaję mrużąc oczy.
- Wiesz, tu i tam... - odpowiada z widocznym rozbawieniem.
- Nialler!
- Pokażę ci, ale najpierw się przebierz - odpowiada cicho się śmiejąc.
- Nie możesz mi po prostu powiedzieć? - pytam z niecierpliwością.
- Zaufaj mi, nie pożałujesz. Ja tu na ciebie poczekam... - przewracam oczami, ale pospiesznie wbiegam po schodach by się przebrać.
Wybieram w miarę luźne, ale i eleganckie ubranie, bo w końcu nie wiadomo na co wpadł ten wariat. Szybko pociągam rzęsy tuszem i zbiegam z powrotem na dół.
- Jesteś piękna gdy się złościsz - stwierdza Niall podając mi jedną długą, czerwoną różę. Czuję jak moja  twarz pokrywa się czerwienią.
- Dziękuję - stwierdzam cicho, składając delikatny pocałunek na policzku niebieskookiego.
- No to w drogę! - woła zadowolony.
- Tylko sobie nie myśl, że już nie jestem zła - mruczę cicho pod nosem, na co wybucha śmiechem.
Kierujemy się uliczkami, aż do boiska, a następnie schodzimy z drogi na ścieżkę, którą szliśmy wczoraj, by oglądać zachód słońca. Zmrok powoli zapada w okół nas. Ktoś wzdłuż ścieżki rozłożył świeczki, które oświetlały nam drogę.
- Ty to zrobiłeś? - pytam ze ściśniętym gardłem, wskazując na świeczki. Niall niepewnie kiwa potwierdzająco głową. Wspinam się na palce by musnąć jego wargi moimi i kierujemy się dalej.
W końcu wychodzimy na szczyt klifu, a widok, który ukazuje się naszym oczom zapiera mi dech w piersiach.
W miejscu gdzie wczoraj siedzieliśmy, leży rozłożony koc, na którym stoi koszyk, prawdopodobnie z jedzeniem oraz wazon z ogromnym bukiet czerwonych róż. Od miejsca w którym teraz stoimy, aż do koca z kolejnych świeczek jest ułożona droga, a jeszcze pojedyncze płomyki są rozłożone w okół miejsca w którym mamy zjeść kolację. Irlandczyk puszcza moją dłoń i biegnie w stronę bukietu, by po chwili wręczyć mi go z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Kocham Cię i chcę żebyś została ze mną na zawsze... - szepcze, po czym ociera z moich policzków łzy, które nie wiadomo skąd się pojawiły. - Bo zostaniesz ze mną, prawda? - pyta z lekkim napięciem w głosie. Kiwam potwierdzająco głową, nie ufając swojemu głosowi, który mógłby drżeć od emocji, a następnie wpijam się w wargi blondyna. Chłopak przyciąga mnie do siebie i czuję jak się uśmiecha.
- Śmiejesz się - szepczę zdezorientowana.
- Wiedziałem, że długo nie będziesz zła! - woła wesołym tonem, po czym dostaję jeszcze buziaka w policzek. - A teraz czy zje pani ze mną kolację, a raczej coś w rodzaju podwieczorku? - pyta ponownie poważniejąc.
- Z największą przyjemnością - odpowiadam uśmiechając się figlarnie i chwytam dłoń, którą wyciągnął w moją stronę. Niebieskooki podprowadza mnie do koca i pomaga mi usiąść. Następnie sam siada na przeciwko mnie i zaczyna wyjmować zawartość koszyka, którą okazały się  maliny ze śmietaną, truskawki w czekoladowych pucharkach, mus czekoladowy z malinami oraz czekoladowe babeczki.
- Czy ty chcesz mnie utuczyć? A poza tym skąd ty wytrzasnąłeś maliny i truskawki w styczniu?! - wołam z zachwytem.
- Dla miłości nic nie jest problemem - odpowiada tajemniczo.
Na początek wybieram maliny ze śmietaną. Noc już dawno zapadła, opatulając moje ciało chłodem, ale staram się to ignorować. Nad nami błyszczy rozgwieżdżone niebo i okrągła tarcza księżyca, a w okół nas słychać tylko szum morza. Sceneria niczym z jakiejś komedii romantycznej.
- Niall to wszystko co zorganizowałeś jest idealne, ty jesteś idealny. Jesteś najwspanialszą osobą, którą spotkałam w całym swoim życiu. Kocham Cię - szepczę, a po chwili pochylam się by ponownie tego dnia skosztować smaku jego warg.
Ten pocałunek jest zupełnie inny niż pozostałe. Jest delikatny i subtelny, ale równocześnie zdaje się być zaproszeniem do dalszych zdarzeń. Odsuwam się od niego zagryzając wargę. Wodzę spojrzeniem po jego twarzy: oczy, policzki, usta, na których zatrzymuję się najdłużej, a po chwili zaczynam "wędrówkę" od nowa.
- Czy ty Victorio Black próbujesz mnie uwieść? - pyta Niall, spoglądając na mnie z rozbawieniem.
- No wiesz! Ja tylko tak sobie pomyślałam, że mamy dzisiaj wolny dom... - stwierdzam niewinnie, na co niebieskie oczy blondyna rozbłysły wesołym blaskiem.
- W takim razie nie można pozwolić, aby taka sytuacja się zmarnowała, prawda? -odpowiada, po czym przysuwa się do mnie niebezpiecznie blisko. Czuję jak jego oddech spowija moje usta. - A co powiesz na to, abyśmy nie wracali do domu? - mruczy przyjemnie głębokim głosem, równocześnie z każdym słowem muskając moje wargi. Wciągam gwałtownie oddech, nie spodziewałam się takiej propozycji. Próbuję zebrać myśli co skutecznie utrudnia mi niebieskooki całując moją szyję.
- Nie sądzisz, że jest trochę za zimno? W końcu mamy styczeń... - mówię słabym głosem, na co wyczuwam chwilowe wahanie Nialla.
- Fakt, to może być problem - odpowiada lekceważąco. - Cóż musimy szybko wracać do domu! - jednak zanim zaczyna zbierać rzeczy, ponownie wpija się w moje wargi.

_________________________________________________

Cześć wszystkim! :*
Na dzisiaj mam dla was nowy rozdział (co z resztą widać), ale i kilka (nie)miłych słów wyjaśnień i prośby, a mianowicie prosicie mnie o rozdział z tak zwanym +18, ale jeżeli mam być szczera to kilka osób pisało mi, że wolałyby, aby czegoś takiego nie było. Niestety ja nie dam rady podzielić tego bloga na dwie różne części, bo to jest fizycznie nie możliwe, a ja nie miałabym na tyle czasu by pisać dwie wersje jednego rozdziału, stąd do was prośba, abyście wypełniły ankietę po prawej stronie, wam to zajmie kilka sekund, a mi bardzo ułatwi pracę. Ankieta zostanie zamknięta 13 stycznia. Z góry dziękuję :)
Przywróciłam wątek Jamesa i Amy, ponieważ mam kilka pomysłów co do tej pary, ale jeżeli wolicie, abym tego nie kontynuowała to tylko powiedzcie, a wszystko zostanie po staremu :)
Jeszcze tylko kilka słów do poprzedniego rozdziału i jesteście wolne. Kilka osób stwierdziło, że zamiast zająć się związkiem Nialla i Vicky zajęłam się wyłącznie brzuchem Horana, a rozdział był dość hm.. oziębły. Przykro mi, że w ten sposób to spostrzegłyście, chciałam wprowadzić coś nowego, aby w kółko nie było tej samej sytuacji wstają rano-spotykają się-całują-koniec rozdziału, ale skoro wam to odpowiada, to się do tego dostosuję - w końcu piszę dla was. 
A z pozostałych wiadomości to doszłam do wniosku, że zamknę to opowiadanie maksymalnie w 100 rozdziałach. 
To tyle na dzisiaj, buźka ;)

wtorek, 25 grudnia 2012

50. Osiem kawałków szarlotki

*Vicky*

- Dzień dobry śpiącej królewnie, czas wstać na śniadanko, które jak wszech wiadomo jest najważniejszym posiłkiem dnia - dobiega mnie głos Nialla, na co niechętnie otwieram oczy. Blask słońca skutecznie uniemożliwia mi spojrzenie na świat, więc zaczynam mrużyć powieki, dopiero po kilkunastu sekundach oczy na tyle się przyzwyczajają, że mogę rozpoznawać kształty. Rozglądam się zdezorientowana po pomieszczeniu.
- Niall? Gdzie.. gdzie my jesteśmy?
- Nie przejmuj się tym. Zjedz śniadanie - odpowiada lekceważąco.
- Jak mam się nie przejmować skoro nie mam pojęcia gdzie jestem! - wołam po czym podbiegam do okna. Widok nie jest mi znajomy, na co marszczę brwi. - Wywiozłeś mnie z Londynu?
- Em.. Tak, ale to było konieczne, bo niestety ostatnia urodzinowa niespodzianka znajduje się poza Londynem... - tłumaczy z wesołym błyskiem w oku.
- Jaka znowu niespodzianka? Niall ja mam jeszcze tydzień chodzenia do szkoły, nie mogę jej ot tak opuścić, bo obleję semestr!
- Nie oblejesz, rozmawiałem z nauczycielami nie byli zachwyceni, ale w końcu zrozumieli i powiedzieli, że masz wystarczająco dużo ocen, żeby zdać, ale twoje wyniki nie będą zbyt cudowne... Stwierdziłem, że zaryzykuję i mimo to cię porwę - odpowiada, po czym całuje mnie w policzek, odpycham go od siebie.
- A może mi zależało na tych ocenach? I w ogóle gdzie my jedziemy?! - wołam coraz bardziej zdenerwowana.
- Może chcesz się przebrać? Bo z pewnością nie będzie ci wygodnie w tych szpilkach i sukience przez kolejne kilka godzin jazdy samochodem.... - mówi ignorując moje pytanie z coraz większym rozbawieniem w głosie.
- Chcę, ale dopiero jak mi powiesz gdzie jedziemy - stwierdzam po czym siadam na łóżku z założonymi rękami. Irlandczyk wzdycha na ten widok.
- Czy ty zawsze musisz być taka uparta? - nie odpowiadam, tylko wściekle wpatruję się w niego. Po raz kolejny wzdycha. - Psujesz całą moją niespodziankę, a wszystko było tak perfekcyjnie zaplanowane! Gdyby nie ten głupi sen to już bylibyśmy na miejscu! - spoglądam na niego pytająco. - Po twoich urodzinach zasnęłaś w moim aucie, co było częścią planu, a ja miałem cię zawieść w pewne miejsce zanim się obudzisz, niestety nie przewidziałem, że mi też będzie chciało się spać. W momencie gdy już nie byłem w stanie prowadzić samochodu zatrzymałem się w tym motelu, żeby przespać kilka godzin i jechać dalej, ale pomyślałem sobie, że powinnaś coś zjeść i się przebrać i teraz tego żałuję! - zakończył swój monolog ze śmiechem.
- Okej, czyli GDZIEŚ jedziemy... - zaczynam sobie to wszystko jakoś układać w głowie. - A mogę się dowiedzieć gdzie jest to GDZIEŚ? Pragnę ci tylko kochanie przypomnieć, że i tak zobaczę gdzie jest to twoje cudowne GDZIEŚ, przez szybę twojego wspaniałego samochodu...
- Jesteś okropna wiesz? Zawsze wszystko musisz popsuć, a ja tak się starałem! - spogląda na mnie jakby miał nadzieję, że odpuszczę, ale nie ma nawet na co liczyć. Cały czas wpatruję się w niego zdecydowanym spojrzeniem. - Eh, jedziemy do... Brighton - odpowiada ze wzruszeniem ramion.
- Aha, fajnie - odpowiadam, udając, że w ogóle mnie to nie obchodzi. Przynajmniej takie było założenie... - Zaraz, zaraz czy ty powiedziałeś do Brighton?! Poważnie? Kocham cię, kocham cię, kocham cię! - krzyczę, a po chwili wiszę już na jego szyi i miażdżę go w uścisku.
- Heej, bo jak mi połamiesz kości to tam nie pojedziemy! - woła ze śmiechem po czym delikatnie mnie od siebie odpycha. - Idź się przebrać, ubrania masz w łazience - składa delikatny pocałunek na moich wargach po czym popycha mnie w stronę pomieszczenia o którym wspomniał.
Po kilku minutach wychodzę, ubrana, pomalowana i gotowa do dalszej drogi.

Londyn i jego szare kamienne domy ściśnięte wzdłuż głównej ulicy, która prowadzi do merostwa, musiały już dawno zostać za nami. Teraz powolutku wjeżdżamy do Brighton. Słońce mocno świeci jak na styczniowe popołudnie, a rozleniwione bezpańskie psy, które najchętniej bym przygarnęła śpią wzdłuż jezdni. Dom babci znajduje się za boiskiem. Podjeżdżając pod jej dom już stała w bramce z rękami na biodrach i szerokim uśmiechem na pyzatej twarzy.
- Moje dzieci! Jaka jestem szczęśliwa, że w końcu do mnie przyjechałaś i oczywiście, że mam okazję poznać mojego przyszłego wnuka, chociaż już sobie z nim ucięłam, krótką pogawędkę przez telefon - mówi ze śmiechem po czym rzuca się na Nialla żeby go wyściskać. Po chwili przechodzi z tą samą czynnością do mnie. Zanurzona w krągłościach babci, która jak zwykle pachnie wanilią i ciastem, który pewnie przed chwilą upiekła, zaczynam się bronić, ale tylko po to, żeby uświadomić babci, że nie jestem już dzieckiem, bo tak naprawdę uwielbiam się przytulać. Odsuwa się ode mnie ze śmiechem. Ujmuje mnie za ramiona i przygląda mi się uważnie. Oho zaraz się zacznie.
- Urosłaś, ale niezbyt dobrze wyglądasz. No ale na szczęście mamy dwa tygodnie żeby to nadrobić!
- Przestań babciu, teraz jest moda na wysokie i szczupłe, a że ja nie jestem wysoka to chociaż wagą nadrobię - próbuję się bronić.
- Ale cóż ty opowiadasz kochanie? Byłabyś o wiele ładniejsza z pełnymi policzkami, zaufaj mi - próbuje mnie przekonać do swojego.
- Proszę pani, ale mnie się podoba taka jaka jest - wtrąca się niepewnie Nialler, rzucam mu spojrzenie pełne podzięki, na co babcia zaczyna kręcić z nie do wierzeniem głową.
- Odezwał się ten któremu kilka kilo więcej też by nie zawadziło, ale nie martw się kochaneczku, za ciebie też się wezmę, a poza tym nie musisz mi mówić pani, możesz mi mówić babciu jak każdy - patrzy nas oczami przepełnionymi troską. - No chodźcie już bo mi się obiad przypali, a na deser dostaniecie szarlotkę - stwierdza z żartobliwą naganą w głosie po czym kieruję się w stronę drzwi wejściowych. Nagle Niall łapie mnie za rękę i pyta z przejęciem w głosie:
- Vicky zostaniemy tu na zawsze? - wybucham niekontrolowanym śmiechem, na co patrzy na mnie z lekką urazą już chce coś powiedzieć, ale przerywa mu ponowne pojawienie się babci z wałkiem w ręce i przybielonej spódnicy od mąki w drzwiach.
- Idziecie? Chyba nie chcecie, żeby się zmarnowało!
- Oczywiście, że nie - odpowiada natychmiastowo niebieskooki.
- Już tylko wniesiemy bagaże, tam gdzie zawsze babciu? - pytam ze śmiechem.
- Tak. Macie wspólny pokój, chyba wam to nie przeszkadza? Jakby co jest jeszcze wolny pokój Jamesa...- stwierdza z lekkim wahaniem. W końcu ulokowała nas w moim pokoju czyli z jednym łóżkiem.
- Nie, będzie idealnie - odpowiadam uspokajająco na co kiwa głową i wraca z powrotem do kuchni. Szturcham lekko Nialla w żebra bo patrzy się w miejsce, w którym zniknęła babcia jak urzeczony.
- A ty co? Zakochałeś się? - rzucam w jego stronę ze śmiechem.
- Ona jest moim ideałem! - szepcze, po czym łapie nasze walizki i biegnie w stronę domu. - Pośpiesz się bo nam obiadek wystygnie! - woła do mnie przez ramię, po czym niknie w drzwiach. Uśmiecham się pod nosem. Te dwa tygodnie będą szalone.
- Co będziecie dzisiaj robić? - pyta babcia, po raz kolejny dokładając Niallowi szarlotki.
- Myślałam, żeby nie zabrać tego oto mężczyznę na spacer nad wybrzeże, albo po uliczkach miasta... Co o tym myślisz? - pytam babci, bo niebieskooki jest za bardzo zajęty jedzeniem siódmego z kolei kawałka ciasta.
- Tak, moglibyście obejrzeć zachód słońca. Jestem pewna, że ci się kochaneczku spodoba, w całej Anglii nie ma ładniejszego! Zrobię wam koszyk z jedzeniem - stwierdza wesoło po czym zaczyna krzątać się po kuchni i przyrządzać nam stosy kanapek.
- Niall gdzie ty to wszystko mieścisz? - patrzę z podziwem na mojego chłopaka.
- I don't know! Będziesz jeszcze jadła ten kawałeczek? - pyta po czym spogląda na mnie oczkami kota ze Shreka, zaczynam chichotać, ale oddaję mu mój kawałek, którego ja już nie wcisnęłam.
- Dzięki! - woła z radością, by po chwili zacząć pałaszowanie ósmego kawałka ciasta.
- Kończ to, a ja w tym czasie pójdę się przebrać i wychodzimy kochanie - oznajmiam mu pierwszą część planu, składam delikatny pocałunek na jego policzku i kieruję się na górę, gdzie obecnie znajdują się nasze walizki. Pośpiesznie wybieram w miarę luźne ubranie, a zamiast szpilek, które idealnie by do niego pasowały wybieram klasyczne, ale wygodne trampki. Pospiesznie zbiegam na dół, gdzie spotykam, o dziwo już nie jedzącego Horana.
- Gotowa na spacer?
- Z tobą zawsze - odpowiadam z figlarnym uśmiechem, po czym wstępuję jeszcze do kuchni, gdzie odbieram od babci bardzo ciężki koszyk z jedzeniem. - Babciu, ile ty nam zrobiłaś tych kanapek? Miało być kilka, a nie kilkaset! - babcia odpowiada mi ciepłym spojrzeniem, na co obdarowuję jej policzek całusem, a babcia przytula mnie do swojego ciała.
- Tylko uważajcie na siebie - mówi z troską, po czym popycha mnie w stronę wyjścia. - Idź bo twój luby na ciebie czeka - przemierzając podwórko dobiega nas krzyk babci z kuchni na które niebieskooki szeroko się uśmiecha: - Wróćcie na kolacje!
- Twoja babcia na prawdę jest ideałem - wzdycha, odbierając ode mnie jedną ręką ciężki koszyk, a drugą chwytając moją dłoń.
- Coś tak czuję, że według niej ty też jesteś ideałem. Jesteś pierwszy, który zjadł tyle szarlotki i się nie rozchorował! - mówię ze śmiechem, za co dostaję kuksańca w bok. - Dziękuję, że mnie tu przywiozłeś... - dodaję, poważniejąc.
- Nie ma za co, sama mówiłaś, że chcesz tu ze mną przyjechać... Ujmijmy to w ten sposób, że ja tylko zarezerwowałem miejsca do spania i załatwiłem transport - odpowiada z niewinnym uśmiechem.
- Jak ja mam ci się za to wszystko odwdzięczyć?
- Po prostu ze mną bądź... - odpowiada z szelmowskim uśmiechem. - No i możesz mnie zaprowadzić na ten zachód słońca - dodaje zabawnie poruszając brwiami.
Posłusznie prowadzę blondyna za boisko, które jest w tym miasteczku głównym punktem od którego można się odnieść, a następnie dalej przez gęste zarośla, aż wychodzimy na szczycie klifu, akurat wtedy gdy słońce powoli chyli się ku zachodowi. Rozsiadam się wygodnie wśród kępek wrzosów, a po chwili tuż obok usadawia się Niall. Oczywiście pierwsze co robi to wyciąga wielgachną kanapkę z koszyka.
- Myślałam, że chciałeś zobaczyć zachód słońca... - mówię patrząc na niego z rozbawieniem.
- Cho 'ałem! - zapewnia mnie, gorliwie potakując głową.
- A mógłbyś w moim języku? - pytam podnosząc jedną brew. Chłopak pośpiesznie połyka to co ma w buzi i zaczyna od nowa:
- Bo chciałem! Ale nie mogę pozwolić, aby tyle kanapeczek się miało zmarnować! - wyjaśnia, widocznie zadowolony, że udało mu się znaleźć jakieś sensowne wyjaśnienie. Przewracam oczami, a następnie próbuję się na nim położyć. Chwilę wiercę się, żeby znaleźć sobie wyjątkowo wygodne miejsce co doprowadza do strącenia koszyka z jedzeniem.
- Ups... - stwierdzam niewinnie.
- UPS?! - woła Horan. - Zrobiłaś to specjalnie! Moje kanapeczki! Ty.. Ty.. Kanapkowy potworze! - krzyczy spoglądając w dół klifu, gdzie morskie fale porwały jego posiłek.
- Przepraszam... Ja na prawdę nie chciałam... A poza tym teraz będziesz miał więcej miejsca na kolację... - dodaję z niewinnym uśmiechem ponownie rozkładając się na jego kolanach.
- Nawet nie wiesz jakie były dobre te kanapki! Twoja babcia tak się nad nimi napracowała... - niebieskooki nieprzerwanie lamentuje nad utraconym posiłkiem.
- Przeprosiłam... - mruczę pod nosem, na co spogląda na mnie zdziwiony.
- Fakt, przepraszam... Jak chodzi o jedzenie robię się nieznośny - stwierdza przepraszającym tonem, po czym całuje mnie w czubek nosa. - Twoja babcia miała rację, pięknie tu - mówi spoglądając w przestrzeń rozciągającą się przed nami.
Wodzę spojrzeniem po twarzy Nialla, po morskich tęczówkach, blond czuprynie, niesfornie opadającej na czoło i szerokim uśmiechu. Jakby potoczyło się moje życie bez niego? Gdyby nie James, pewnie nawet by na mnie nie spojrzał, a ja nie miałabym odwagi, by do niego zagadać. Może ponownie byłabym z Jackiem? A co z tym brunetem? Przez to, że pojawił się ponownie w moim życiu mogłam stracić Nialla. Ale wszystko dobrze się potoczyło, całe szczęście, że zostawili mnie w tym hotelu... i że udałam się na spacer, gdzie wydawało mi się, że mój blondyn chce skoczyć w przepaść...
 - Masz gęsią skórkę - z zamyślenia wyrywa mnie głos Nialla. Z zaskoczeniem spoglądam na skórę mojego przedramienia. Ma rację, a przecież nawet nie czuję chłodu spowijającego moje ciało. Niebieskooki energicznie pociera moje przedramię, po czym wybucha wesołym śmiechem. Czuję jak z każdą kolejną sekundą spędzoną przy nim moje ciało obejmuję błogie ciepło.
- Lepiej wracajmy - stwierdza, spoglądając na mnie z czułością. - Pewnie czeka na nas już kolacja, a  niezbyt fajnie by było z naszej strony, gdyby przez nasze spóźnienie miała się zmarnować... No i nie zapominajmy o twojej babci, która się musiała na starać, aby wykonać ten przepyszny posiłek - wyjaśnia z przejęciem w głosie - spoglądam na niego z rozbawieniem w oczach, ale posłusznie wstaję po czym otrzepuję się z gałązek wrzosu. Irlandczyk zasłania mi chwilowo widok wystających z morza skał, które w zachodzącym słońcu nabrały jaskrawopomarańczowego koloru. Przez ułamek sekundy stoimy zaledwie milimetry od siebie, patrząc sobie prosto w oczy. Niall uśmiecha się do mnie uwodzicielsko, by po chwili zacząć się zbliżać niebezpiecznie blisko do moich ust. Gdy już prawie łączymy się w pocałunku, chłopak robi coś czego się nie spodziewałam w tym momencie.
- No chodź! - woła ze śmiechem ciągnąc mnie za rękę. Przez chwilę stoję ze zdezorientowaną miną, na co blondyn wybucha jeszcze większym śmiechem. Po kilku sekundach dociera do mnie, że dalej stoję w tym samym miejscu i czekam na pocałunek, więc szybko potrząsam głową, żeby w miarę przywrócić trzeźwość umysłu i daję Horanowi kuksańca w bok, po czym zaczynam biec w dół klifu. Spoglądam przez ramię by zobaczyć reakcję Nialla, ale teraz to on stoi zamurowany, role się odwróciły. Wybucham śmiechem, co go otrzeźwia i puszcza się w pościg za mną. Słysząc za sobą śmiech niebieskookiego, do spieszam by wygrać ten wyścig z wiatrem.
Pod drzewami, które rosły wzdłuż ścieżki cień stał się o wiele gęstszy, co skutecznie utrudnia mi dalszy bieg. W niektórych miejscach jest tak ciemno, że nie można już dostrzec zdradzieckich korzeni, które przecinają nam drogę. Zatrzymuję się z trudem łapiąc oddech, by poczekać na blondyna, który dołącza do mnie po kilku sekundach, spoglądam na niego marszcząc brwi.
- Nawet się nie zmęczyłeś - zauważam, między jednym, a drugim oddechem. Niall uśmiecha się pobłażliwie w moją stronę.
- Trzeba było więcej palić - odpowiada, na co przewracam oczami. - A tak nawiasem mówiąc mam nadzieję, że z tym skończyłaś... - mówi, łapiąc mnie za rękę.
- Dobrze wiesz, że nie da się z tym skończyć z dnia na dzień - odpowiadam wymijająco, ale chłopak uważnie mi się przygląda.- Ale staram się stopniowo ograniczać - dodaję ze wzruszeniem ramion.
- Kocham Cię - szepcze Niall z perlistym uśmiechem, by po chwili ponownie ciągnąć mnie w stronę domu. - Ale to nie zmienia faktu, że jeżeli zaraz się nie pospieszysz to cię tu zostawię! - woła, próbując zrobić groźną minę, na co wybucham śmiechem. Powoli zarośla się przerzedzają i widać pierwsze oznaki cywilizacji. Wspinam się na palce by skraść ostatniego całusa od niebieskookiego, a po chwili znów biegnę ile sił w nogach.
- Kto ostatni ten nie dostaje dokładki! - krzyczę przez ramię, na co słyszę wariacki wybuch śmiechu Nialla.

_____________________

WESOŁYCH ŚWIĄT!
Zdrowia, szczęścia, miłości, spotkania naszych chłopaków, super prezentów pod choinką i żebyście pamiętały sylwestra! ;)
Rozdział miał być wczoraj - taki prezent ode mnie. Ale niestety z przyczyn raczej oczywistych (wigilia i te sprawy) niestety nie dałam rady ;<. Dlatego rozdział jest dzisiaj, z lekkimi poprawkami. Mam nadzieję, że święta się udały, rozdział się spodobał, a urodziny Lou były odpowiednio uczczone! Pochwalę się jednym prezentem jaki dostałam mianowicie... płytę DVD One Direction, także od rana siedzę i oglądam ich koncert i myślę sobie jakby to było jakbym to ja stała pod tą sceną... *.* Dobra nie zanudzam, miłego popołudnia ;*


niedziela, 16 grudnia 2012

49. Dzień niekończących się niespodzianek

*Vicky*

- Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam! No wstawaj leniu! - z oddali dobiega mnie głos Amy. Niechętnie podnoszę powieki.
- Jakie sto lat głupku? Z choinki się urwałaś i co ty tu w ogóle robisz?! - strofuję ją.
- I kto tu jest głupkiem? Nawet nie wiesz kiedy masz urodziny, a jestem tu bo mnie o to twój Horan prosił i wyobraź sobie, że wcale mi się nie uśmiechało tu przychodzić o świcie - odpowiada z przekąsem.
- Oj no przepraszam cię bardzo, nie chciałam na ciebie tak naskoczyć, ale coś ci się chyba pomyliło bo na pewno nie mam dzisiaj urodzin, przecież wiem kiedy są - stwierdzam przewracając oczami.
- Nie wiem w jakim ty świecie żyjesz, ale spójrz tutaj - podtyka mi pod nos swój telefon na którym widnieje data: 13 stycznia 2012 roku.
- Dzisiaj są moje urodziny! Co mi nic nie gadasz?! - wołam w jej stronę z głupkowatym uśmieszkiem.
- Zawsze to samo - odpowiada przewracając oczami. - Jakbyś nie zauważyła to obok łóżka leży dla ciebie prezent, mam dopilnować, żebyś przebrała się w jego zawartość, a następnie cię uczesała i umalowała, a koło 17:00 mam cię odstawić w pewne miejsce - Amy tłumaczy nasz plan na dzisiaj. Spoglądam w miejsce, które mi wskazała i faktycznie leży tam kwadratowe pudełko, owinięte w żółty papier i przewiązane czerwoną kokardą. Pośpiesznie rozwiązuję wstążkę i otwieram pudełko. Jego zawartość jest ukryta za brązowym papierem, na którym leży list. Spoglądam niepewnie na Am'.
- Nie krępuj się, ja pójdę za ten czas zrobić śniadanie, mogą być tosty? - mówi z lekkim rozbawieniem, na co delikatnie kiwam głową i podążam za nią wzrokiem dopóki nie znika w framudze drzwi. Pośpiesznie rozrywam turkusową kopertę zaadresowaną do mnie  i wydobywam upragniony list.

Przepraszam, że nie mogę Ci tego wręczyć osobiście, ale niestety wystąpiły pewne komplikacje, które muszę jak najszybciej załatwić. Dlatego też poprosiłem by zajęła się Tobą Amy, mam nadzieję, że wywiąże się z tego zadania należycie i nie zepsuje niespodzianki.
W każdym razie wiem jak bardzo kochasz turkusowy kolor, więc kupiłem Ci w tym kolorze prezent i bardzo Cię proszę, abyś ubrała go dzisiaj wieczorem. Wiem też, jak bardzo nie cierpisz sukienek, ale myślę, że nie pożałujesz. 
A tak poza tym to wszystkiego najlepszego, abyś zawsze była tak szczęśliwa jak wtedy gdy się poznaliśmy, żebyś codziennie raczyła mnie swoim słodkim uśmiechem i dźwięcznym głosem. Obiecuję dołożyć wszelkich starań abyś była szczęśliwa, ze mną, już na zawsze...
                                                                                               Niall

PS Zauważyłem ten łańcuszek przechodząc obok pewnego sklepu, od razu skojarzył mi się z tobą, więc musiałem go kupić. Mam nadzieję, że spodoba Ci się tak bardzo jak mi, ponieważ chcę by symbolizował moją miłość do Ciebie.

Zmarszczyłam brwi i ze złością otarłam łzy, które nie wiadomo skąd wypłynęły na moje policzki. Odwróciłam kopertę i na moją dłoń wypadł łańcuszek o którym wspominał Niall. Było to niewielkie serduszko, odwróciłam je i dostrzegłam wygrawerowany napis, który głosił cztery słowa: forever love you - Niall. Poczułam jak nowa fala łez zbiera się w moich oczach. Potrząsnęłam głową by się ich pozbyć i zawiesiłam sobie na szyi podarunek, po czym wyjęłam z pudełka turkusową sukienkę z czarnymi wykończeniami.
- O dostałaś kieckę! Chyba Niall nie trafił z prezentem... - do pokoju wpada Amy z talerzem tostów.
- Nie prawda, jest piękna. Tak samo jak ten łańcuszek - mówiąc to pokazałam jej serduszko, które teraz wisiało na mojej szyi. Zagwizdała z wrażenia.
- No to widzę, że twój blondynek się postarał. On to cię musi cholernie kochać... - stwierdza widocznie smutniejąc.
- Hej, mała co się dzieje? - pytam przytulając ją do siebie.
- Wiesz... Bo... kurde to chyba nie ma już sensu - odpowiada zrezygnowanym głosem.
- Ale co nie ma już sensu?
- Mój związek z Zaynem... Jemu już chyba na mnie nie zależy... Znika gdzieś na całe dnie, nigdzie razem już nie wychodzimy, to się chyba już wypaliło... - wyjaśnia pociągając noskiem.
- Pamiętasz jak ja myślałam, że Niall mnie zdradza, bo też znikał na całe noce? - pokiwała głową na znak, że pamięta. - No właśnie, a jak się to skończyło? Że remontował dla nas dom! Tu pewnie też się tak okaże, że przygotowuje jakąś super niespodziankę dla ciebie, a ty niepotrzebnie się zamartwiasz - mówię pocieszającym tonem po czym posyłam jej delikatny uśmiech.
- Może masz rację... - odpowiada już nie co pewniej. Mam nadzieję, że się nie mylę bo inaczej będę musiała  zabić Mulata. - W porządku, która godzina? - pyta Amy.
- Jest godzina 13:30 - odpowiadam spoglądając na zegarek.
- My musimy tam się zjawić o 17:00...
- Tam czyli gdzie? - przerywam jej planowanie, ale mnie ignoruje.
- Więc mamy trzy i pół godziny na przygotowanie, trochę kiepsko z czasem, ale może jakoś się wyrobimy. Musimy się streszczać, więc jedz szybko te tosty i idź się wykąpać, a potem będziemy się zajmować twoim wyglądem.
- Ale ja sama nie zjem wszystkich - stwierdzam spoglądając na górę jedzenia na talerzu.
- Myślałam, że wszystkie są twoje? Przecież ja też coś muszę zjeść - odpowiada z rozbawieniem porywając jednego tosta. Biorę z niej przykład i po chwili talerz świeci pustkami.
- Okej, to ja idę się wykąpać, a ty tu wszystko przygotuj, zresztą jak zawsze - rzucam w stronę Smerfetki po czym kieruję się w stronę łazienki.
Pośpiesznie ściągam z siebie Nialla koszulkę, która służy mi za piżamę i wchodzę pod prysznic. Kieruję na siebie ciepłe strumienie wody, które skutecznie pozbawiają mnie resztek snu. Następnie pośpiesznie wycieram się białym ręcznikiem, starannie wcieram w siebie poziomkowy balsam i suszę włosy. Po chwili wychodzę z łazienki ubrana już w moją nową sukienkę.
- Wow, na tobie wygląda jeszcze lepiej, ale mogłaś się trochę pośpieszyć z tym prysznicem i tak już mamy mało czasu - stwierdza Amy usadawiając mnie na krześle.
- Przepraszam, starałam się jak mogłam - odpowiadam potulnie, czując jak Bloom wsuwa swoje drobne palce w moje włosy. - Masz już jakiś pomysł jak mnie uczesać? - pytam, patrząc przed siebie.
- Nie więc, nic nie mów bo muszę się skupić. Później pogadamy, okej?
- Okej, w końcu mistrzowi się nie przeszkadza - stwierdzam z przekąsem i mogę śmiało stwierdzić, mimo iż tego nie widzę, że uśmiechnęła się perfidnie pod nosem.
Siedzenie na krześle i patrzenie się ciągle w to samo miejsce na ścianie, strasznie szybko się nudzi więc już po kilkunastu minutach zaczynam się niecierpliwie kręcić na krześle.
- Możesz się uspokoić? - pyta rozbawiona Amanda.
- Kiedy mi się nudzi - odpowiadam niczym mały dzieciak.
- Czekaj - słyszę jak zbiega na dół po schodach, a po chwili wbiega z powrotem na górę. - Trzymaj, wzięłam je na wszelki wypadek - spoglądam na przedmiot, który mi podała, PSP.
- No teraz to ja rozumiem - mówię z wielkim uśmiechem na twarzy, wybierając sobie autko, którym wygram wirtualny wyścig.
- Skończyłam! - oznajmiła Amy po dwóch godzinach głosem pełnym radości. Szybko odkładam konsolę nie patrząc na to, że jestem w połowie wyścigu i biegnę do łazienki. W lustrze widzę jakąś piękną dziewczynę, która spogląda na mnie w turkusowej sukience, perfekcyjnym makijażem i genialną fryzurą. Po chwili do pomieszczenia wsuwa się Smerfetka.
- Jesteś genialna - szepczę w jej kierunku, ciągle podziwiając się w lustrze.
- Ej tylko się nie popłacz bo cała moja praca pójdzie na marne! - mówi ze śmiechem. - Dobra teraz jeszcze ja muszę się jakoś ogarnąć i możemy jechać - stwierdza z uśmiechem, na co powoli wycofuję się z pomieszczenia i wracam do grania na PSP.
Po czterdziestu minutach wychodzi z łazienki w pełni umalowana, uczesana i ubrana.
- W porządku teraz musimy tylko zadzwonić po twojego brata i odstawić cię na miejsce - oznajmia widocznie zadowolona z siebie.
- Ale dokąd? - próbuję się dowiedzieć, ale po raz kolejny odpowiada mi cisza.
Po chwili dobiega nas charakterystyczny odgłos opon wjeżdżających na żwir na podjeździe i wychodzimy z domu.
- Siostra, ale z ciebie laska! - woła z uznaniem mój brat, przez co moje policzki pokrywają się delikatnym różem, a na twarz wypływa szeroki uśmiech.
- Dzięki, ale co to się stało, że ubrałeś garnitur? - pytam z lekkim zdziwieniem. - Przecież ty go nienawidzisz.
- No wiesz, twoja przyjaciółka potrafi być przekonująca - stwierdza z szerokim uśmiechem, a Amy spogląda na niego krytycznie. Po chwili wyciąga z torebki wąski pasek, czarnego materiału.
- A to ci po co? - pytam marszcząc brwi.
- Przepraszam Vicky, ale Horan nas o to prosił... Nie możesz nic widzieć - patrzy na mnie błagalnie.
- Zaraz, zaraz, czy wy chcecie mi zasłonić oczy? - pytam podejrzliwie.
- No... tak - odpowiada zrezygnowanym tonem Amy. - Ale na prawdę będzie warto. Nie pożałujesz.
- Co wy zmówiliście się z Niallem czy jak? Obaj tylko "nie pożałujesz" - mówię lekko urażonym głosem, ale posłusznie pozwalam sobie zakryć oczy. James pomaga mi wsiąść do samochodu, a po chwili słyszę jak ruszamy.
Podróż nie trwa zbyt długo, bo tylko koło 20 minut.
- W porządku jesteśmy na miejscu - stwierdza James.
- To mogę już odsłonić oczy?
- NIE! - wołają równocześnie, na co wybucham śmiechem.
Któreś z nich pomaga mi wysiąść, chyba James, ale nie mogę być pewna, a po chwili obejmuje mnie w pasie i mną kieruje.
- Uważaj teraz będą schody - ostrzega Amy.
- Jak mam iść po schodach w szpilkach z zasłoniętymi oczami?! - wołam zrozpaczonym tonem.
- Faktycznie to może być problem - stwierdza Bloom, tym swoim myślicielskim tonem.
- Jaki problem? - pyta James, a po chwili czuję jak tracę kontakt z ziemią, a mój brat niesie mnie na rękach. - Wiesz, przytyło ci się - stwierdza ze śmiechem.
- Masz szczęście, że nic nie widzę bo byś dostał! - mówię ze złością, na co wybucha jeszcze większym śmiechem, a po chwili z powrotem odstawia mnie na ziemię. Stoję czekając na kolejne polecenia jak mam iść, ale nic takiego do mnie nie dociera.
- No i co dalej? Koniec trasy? - czekam kilka sekund, ale nikt mi nie odpowiada. - Haloo? Mogę już ściągnąć to z twarzy? - znowu cisza. Pośpiesznie rozwiązuję wstążkę, zanim ktoś zdąży mi przeszkodzić. Rozglądam się po pomieszczeniu... i nic nie widzę. Wszędzie panują straszne ciemności. Wysilam wzrok by przebić mrok, ale na nic się to nie zdaje.
- Amy? James? To wcale nie jest zabawne! - wołam coraz bardziej spanikowanym głosem. Nagle oślepia mnie światło, przez co odruchowo mrużę oczy, a po chwili dobiega mnie krzyk wielu osób:
- Niespodzianka! - dopiero po kilkunastu sekundach oczy przyzwyczajają mi się do światła i dostrzegam wszystkie szczegóły. Stoję na wysokich schodach, a na dole tłoczy się mnóstwo osób ze szkoły, rodzice, James, cały zespół ze swoimi dziewczynami, ciocia Sus na wózku, bo przez ten nowotwór już pewnie nawet nie ma siły stać, obok niej Ginny jak zwykle wesoła, a na samym przodzie stoi Niall, ubrany w czarny garnitur i wpatruje się we mnie z szerokim uśmiechem. Po chwili wbiega po schodach.
- Wszystkiego najlepszego kochanie! - woła po czym składa delikatny pocałunek na moich wargach. Spogląda na mnie z wesołym błyskiem w oczach i ujmuje mnie pod rękę. - Chodź, wszyscy na ciebie czekają.
Ledwo udaje nam się zejść ze schodów, a już otacza nas grupka ludzi, którzy przekrzykują się nawzajem składając mi życzenia. Do każdego się szeroko uśmiecham i z każdym próbuję zamienić choć słówko, mówiąc jak bardzo się cieszę, że przeszedł. Po chwili z głośników płynie powolna muzyka, a światło delikatnie przygasło. Znikąd przede mną pojawia się Niall.
- Czy mogę panią prosić? - pyta poważnym tonem.
- Tak, ale szybciutko, puki mój chłopak nie patrzy - odpowiadam równie poważnym tonem, na co niebieskooki zaczyna się śmiać.
- Pięknie ci w tej sukience - stwierdza przytulając mnie do swojej klatki piersiowej.
- Dziękuję. Jesteś cudowny, wiesz? To nie jest impreza, tylko bal, cudowny bal. Dziękuję ci, to są moje najwspanialsze urodziny, ale może dlatego, że to pierwsze urodziny spędzone z tobą. Kocham cię najbardziej na świecie - spoglądam mu w oczy z delikatnym uśmiechem.
- A wiesz co jest najwspanialsze? To, że mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę, ale to później, bo teraz ktoś chce z tobą zatańczyć - szepcze mi do ucha, przez co mój kręgosłup przechodzą przyjemne dreszcze, a po chwili zostawia mnie samą na parkiecie.
- Ten twój Niall jest cudownym chłopakiem, wyjdziesz za niego? - dobiega mnie nowy głos.
- Tato! Daj spokój, oczywiście, że tak! - odpowiadam ze śmiechem, po czym zaczynam z nim tańczyć, chociaż bardziej przypomina to niesforne bujanie się na boki, ale to nic.
- To dobrze, bo inaczej bym ci nie wybaczył, że odtrąciłaś taki świetny materiał na mojego zięcia, a tak nawiasem mówiąc to wszystkiego najlepszego kochanie, prezent ode mnie i od mamy leży gdzieś tam na stole wśród setek innych prezentów. Nieźle się obłowiłaś w tym roku - dodaje ze śmiechem. - Ale myślę, że najlepsze prezenty dopiero przed tobą - spoglądam na niego pytająco, ale odchodzi ze śmiechem, by odszukać mamę. Od razu przejmuje mnie James.
- Cześć siora, jak ci się podoba imprezka? Świetna nie? Nie mogę w to uwierzyć, że wszystko zorganizował Niall, chcieliśmy mu pomóc, ale uparł się, że musi to sam zorganizować, ale i tak to co wymyślił na koniec to dopiero będzie czad! - kolejna osoba mi to mówi, po czym znika wśród tłumu. Powoli zaczynam tracić cierpliwość...
Całą zabawę przetańczyłam chyba z wszystkimi, którzy przyszli po dwa razy, nie czuję już stóp, ale to nic, trzeba bawić się do końca, w końcu osiemnastkę ma się tylko raz! Kilka razy dostrzegłam w tłumie blond czuprynę Nialla, ale już nie przyszedł by zatańczyć drugi raz.
Koło 23:00 światła ponownie zgasły, a oświetlona została jedynie niewielka scena, na której stali Lou, Liam, Niall, Harry i Zayn, wszyscy ubrani w białe koszule i czarne garnitury, oczywiście oprócz Louisa, który zamiast białej koszuli, ubrał koszulkę w paski. Blondynek zrobił kilka kroków do przodu.
- Jeszcze raz dziękuję wszystkim za przybycie. Napisaliśmy nową piosenkę, cóż dużo mówić, każdy z nas śpiewa zwrotkę specjalnie dla swojej dziewczyny, a teraz chcę powiedzieć, tylko jedno: Kocham Cię Vicky. Mam nadzieję, że wszystkim się spodoba, jej tytuł to Little Things.
Pierwszy zaczął śpiewać Zayn w którego Amy wpatrywała się jakby ją zaczarował, czy ja już wspominałam, że ten chłopak ma wspaniały głos? Po chwili śpiewał Liam, Louis, Harry i w końcu nadszedł czas na Nialla.


You'll never love yourself half as much as I love you./
Nigdy nie będziesz kochać siebie w połowie tak mocno jak ja kocham ciebie

You'll never treat yourself right, darlin' but I want you to./
Nigdy nie będziesz traktować siebie odpowiednio, kochanie ale chcę, by tak było
If I let you know, I'm here for you, maybe you'll love yourself,/
Jeśli pokażę ci, że jestem przy tobie może będziesz kochać siebie 
Like I love you. Ooh../
Tak jak ja kocham ciebie


Czuję jak po raz kolejny tego dnia za sprawą tego chłopaka, na moich policzkach pojawiają się łzy, ale tym razem pozwalam im swobodnie płynąć. To najwspanialszy prezent jaki dostałam. Nie patrząc na nic wbiegam na "scenę" i z całej siły przytulam Nialla, który szczerzy do mnie swoje białe ząbki, widocznie zadowolony z siebie.
- Czyli ci się podobało? - pyta niepewnie, na co kiwam energicznie głową.
- Jesteś moim ideałem - odpowiadam głosem trzęsącym się od emocji. Chłopak ponownie obdarza mnie uśmiechem po czym ciągnie w stronę parkietu.
- Kto wie? Może częściej będę ci dedykował piosenki jak masz tak reagować... - stwierdza z wesołym błyskiem w oczach. - A tak po za tym to jak ci mija zabawa?
- Cudownie, ale jestem już straszliwie zmęczona, a nóg to już w ogóle nie czuję - odpowiadam ze słabym uśmiechem.
- W takim razie czas się pożegnać z gośćmi i wracać do domu...
- Nie, nie! Jeszcze chwilkę... - robię maślane oczka, na co Irlandczyk wybucha śmiechem.
- W porządku, ale tylko chwileczkę! - mówi robiąc groźną minę i zaczyna mną kołysać w rytm muzyki.
Niestety po kilkunasty minutach oczy same zaczynają mi się zamykać, co bardzo szybko dostrzega mój chłopak.
- No to teraz kochanie, już chyba na prawdę musimy wracać... - w odpowiedzi tylko kiwam głową, nie mając siły już nic odpowiedzieć. Jednym sprawnym ruchem Niall bierze mnie na ręce i wychodzimy z sali.
- Heej, ale z nikim się nie pożegnałam! - protestuję, na co tylko kręci z nie do wierzeniem głową.
- Jesteś niemożliwa wiesz? - pyta delikatnie usadawiając mnie w fotelu jego samochodu, przypina mnie pasami po czym przykrywa moje rozgrzane ciało kocem. Po chwili siada na miejscu kierowcy i odpala samochód.
- Niall? Dziękuję jeszcze raz za wszystko, to był wspaniały wieczór i wspaniałe niespodzianki - mówię już na granicy snu.
- To jeszcze nie koniec niespodzianek, dobranoc kochanie - odpowiada Niall delikatnie całując mnie w czoło. Chcę jeszcze spytać co to znaczy, ale sen okazuje się silniejszy.

_________________________

Wybaczcie! Wiem, miałam dodać w sobotę i jak widać starałam się jak mogłam, ale coś nie pykło ;< W każdym razie nie paczcie na czas ;P A jak rozdział? Wydaję mi się strasznie słodki... ale mimo to wydaje mi się, że jest w porządku... A wam? :) Powoli kończą mi się pomysły i wena, dostrzegam to, że piszę coraz gorzej, a nie chcę zmarnować tego opowiadania, więc chyba na prawdę będę zmierzać ku końcowi tej historii... ale jeszcze nie podjęłam ostatecznej decyzji. :)
Chciałabym polecić pewne opowiadanie, które należy do wspaniale piszącej dziewczyny, szczerze? To kocham jej styl pisania i z chęcią w przyszłości kupię jej książkę, która z pewnością będzie bestsellerem, co prawda dodała dopiero prolog, ale czytam już jej wcześniejsze opowiadania i cóż wiele mówić? Ma dziewczyna talent, ale sam prolog jest genialny. Autorką opowiadania jest niejaka Asuria, a link do tego bloga macie tutaj: Moments of Happiness